All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ฟ่านเสวียนข่มความอายยอมให้อีกฝ่ายช่วยทำความสะอาดแต่โดยดี อีกทั้งยังโดนกลั่นแกล้งสารพัดทั้งโดนกินเต้าหู้ไม่หยุดกว่าจะอาบเสร็จเวลาก็ล่วงมาเกือบครึ่งชั่วยามไปแล้ว ร่างกายเขาอ่อนนุ่มคล้ายเต้าหู้นุ่มนิ่ม แขนขาแทบจะไม่มีแรงจะห้ามปรามคนที่กลายเป็นปลาหมึกไปแล้ว"พอแล้ว ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ "เขาไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าปู้เฉินเอายาใส่ถาดเข้ามาวางไว้ให้นานโขแล้ว และย้อนกลับเข้ามาอีกครั้งเมื่อจื่อหลงทำสัญญาณให้นำยาบำรุงเข้ามาวางไว้ด้วยเมื่อช่วยอีกฝ่ายอาบน้ำจนใกล้จะเสร็จจื่อหลงได้ยินตั้งแต่เสียงเคาะประตูเบาแสนเบาเพื่อบอกว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้ว เมื่อเขาเห็นอีกฝ่ายอ่อนเพลียดวงตาหรี่ปรือจึงมิคิดจะกลั่นแกล้งอีก เขารีบเร่งอาบน้ำให้ตัวเองแล้วลุกขึ้นอุ้มร่างอ่อนแรงขึ้นจากน้ำเดินไปที่ตั่ง"เดี๋ยวๆ ตัวข้ายังเปียกอยู่"ฟ่านเสวียนรีบท้วง"ไม่เป็นไร"จื่อหลงบอกเสียงเรียบ เขาหยิบเอาผ้าสีขาวที่วางอยู่บนตั่งมาซับน้ำบนร่างบางเบาๆ มองสำรวจว่าบาดเจ็บที่ใดบาง สิ่งที่เขาเห็นคือร่างขาวกระจ่างตา มีแต้มสีกุหลาบจางๆ กระจายไปทั่วแผ่นอกและลำคอ เนินหน้าท้องมีกลุ่มขนสีอ่อนแถมยังนุ่มมือเรียงรายบางเบาล้อมแท่งหยกสีขาวอมชม

หลังจากเขาตบหลังคนในอ้อมกอดกล่อมฟ่านเสวียนให้แน่ใจว่าหลับสนิทแล้วจึงเอ่ยปากเรียกคนที่เดินวนอยู่หน้าห้องมาได้สักระยะหนึ่งให้เข้ามาด้านใน ปู้เฉินเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยปากก็รีบเปิดและปิดประตูเข้ามาโดยเร็วและแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียง เขาค่อยบรรจงจับมือนุ่มที่จับสาบเสื้อของเขาเอาไว้แน่นออกช้าๆ ก่อนจะขยับตัวด้วยกิริยานุ่มนวลลุกขึ้นและเหน็บชายห่มผ้าให้ รอจนอีกฝ่ายไม่ขยับยุกยิกแล้วถึงวางใจยอมเดินออกมาจากม่านโปร่งสองชั้น"นายท่าน""เกิดเรื่องอะไร เหตุใดถึงดูกระวนกระวาย"จื่อหลงเดินมานั่งที่โต๊ะปล่อยให้ปู้เฉินรินน้ำชาที่ยังร้อนพอดีลงใส่ถ้วยให้เมื่อเห็นจื่อหลงทรุดลงนั่งเรียบร้อยแล้ว"มีข่าวมิสู้ดีขอรับ""หืม? หมายความเช่นไร"จื่อหลงขมวดหัวคิ้วเล็กน้อย"เรื่องของคุณชายน้อยขอรับ""เป็นไปได้ยังไงกัน มิใช่ข้าสั่งแล้วว่าให้จัดการให้เรียบร้อย"จื่อหลงคลึงถ้วยชาในมือไปมาเบาๆ แววตาครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น"พวกเราจัดการเก็บกวาดจนสะอาดหมดจดแล้วขอรับ แต่นึกไม่ถึงว่าขุนพลฉั่วจะมิยอมเลิกรากลับพยายามสืบเสาะให้ได้ว่าเพราะเหตุใดคุณชายน้อยถึงได้ไปอยู่ตรงนั้นได้และเป็นผู้นำจากมา ถ้าหากว่าเห็นคุณชายน้อยมาอยู่ที่นี่พร้

หลังจากเจรจากันเสร็จสิ้นแล้วต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปพักผ่อน จื่อหลงเดินกลับเข้าไปยังห้องพักที่เขายกให้กับฟ่านเสวียน ร่างสูงใหญ่เดินเบาๆ ตรงไปหยุดที่ตั่งนอนค่อยบรรจงเปิดม่านโปร่งสองชั้นเข้าไปด้านใน ร่างบางที่กำลังนอนขดซุกตัวกับผ้าห่มผืนนุ่มทำให้เขาอดเอ็นดูไม่ได้ นี่คือคนที่เขารักนี่คือคนที่เขาเฝ้าตามหาเขาจะไม่ยอมให้มีเรื่องใดมาทำให้พวกเรามีเหตุต้องแยกจากกันอีก หลังจากวันนี้แล้วลู่ฟ่านเสวียนคือคนของเขา จะมีชีวิตอยู่ก็ช่างหรือเป็นผีก็ดีเขานับคนคนนี้แซ่เหวินไปแล้ว ตายก็ต้องฝังลงในสุสานสกุลเหวินอยู่ทุกคนต้องรู้ว่าเขาแซ่เหวินหาใช่แซ่ลู่จากสกุลเดิม เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกและตัวกลางออกเหลือเพียงตัวในสีขาวสะอาดสอดตัวเข้าไปนอนเคียงข้างดึงเอาร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดสายตาคมบัดนี้แดงเรื่อร้อนในลำคอ ดวงตาดุจเหยี่ยววาววับด้วยเกล็ดน้ำตาที่คลอเบ้า เขาบรรจงจูบซับหน้าผากขาวเบาราวกับผีเสื้อโบกโบยกระซิบกับสายลมโบกโบยผ่านหน้าต่างเข้ามาราวกับจะรับรู้ถึงสิ่งที่เจ้าตัวกำลังคิด"ข้ารักเจ้า รักจากวันนั้นจนวันนี้และตลอดไป สามชาติสามภพเราจะมิพรากจากกัน"อ้อมแขนแข็งแกร่งกอดรัดร่างบางกระชับเข้ากับอกแรงจนอีกฝ่ายดิ้นด้วยความไ

จื่อหลงรีบคีบของโปรดของฟ่านเสวียนวางไว้ให้บนชามข้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพื่อเบี่ยงเบนจากเรื่องที่หมัวมัวพูด คนที่ไม่คุ้นเคยยังคิดว่าเขาเย็นชาจนไม่น่าเข้าใกล้ ทว่าหาใช่คนที่นั่งชะเง้อมองกับข้าวจนตาวาวผู้นี้ไม่ จื่อหลงรอจนอีกฝ่ายหยิบตะเกียบคีบข้าวเข้าปากแล้วเขาจึงเริ่มกินของตัวเองใส่ปากตามบ้าง หมัวมัวมองภาพตรงกันข้ามด้วยดวงตารื้นน้ำตาหัวใจพองฟูด้วยความปลื้มใจ"หมดห่วงแล้วนะเจ้าคะท่านเจ้าบ้านนายหญิง จากคุณชายตัวน้อยที่ต้องระหกระเหินกลายเป็นคุณชายสูงสง่าเก่งทั้งบู๊และบุ๋นตอนนี้มีคู่เรียงเคียงหมอนแล้วเจ้าค่ะ"นางสะอื้นหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เอวมาซับหัวตา"หมัวมัวร้องไห้ด้วยเหตุใด"ฟ่านเสวียนเอียงตัวกระซิบถาม จื่อหลงเงยหน้าขึ้นมองตามดวงตาสีเข้มขึ้น กลืนข้าวลงคอด้วยความปวดปร่าในอก"นางดีใจน่ะ เจ้าอย่ามัวแต่สนใจเรื่องอื่น รีบกินเถอะขุนพลฉั่วใกล้จะมาแล้ว หลังจากเจรจากับเขาเสร็จแล้วเราสองคนมีเรื่องต้องพูดจากันอีกหลายเรื่อง"จื่อหลงไม่ตอบคำแต่บอกให้อีกฝ่ายรีบกิน มือคีบเอาขาหมูตุ๋นน้ำแดงที่ต้มจนเปื่อยส่งให้พร้อมกับหมั่นโถว"ของโปรดเจ้า กินสิ หมัวมัวเข้าไปควบคุมในครัวด้วยตัวเองเลยนะ"จื่อหลงเปลี่ยนเรื่อง ปู้

ความร้อนใจทำให้ทั้งจื่อหลงและฟ่านเสวียนต่างลืมตัวเร่งฝีเท้าไปด้านหลังที่ใช้เป็นที่พักโดยลืมคนที่ต้องระวังไปเสียแล้ว ตัวขุนพลฉั่วลูบเคราดำของตนไปมาด้วยความสงสัย ดวงตาดุดันหันกลับมามองปู้เฉินที่ยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เป็นปรกติดีอยู่ด้วยความสงสัย"ทารก? ทารกใดมีตั้งแต่เมื่อใด"น้ำเสียงของขุนพลฉั่วมีแต่ความสงสัย"เรียนขุนพลฉั่ว คุณชายน้อยเป็นทารกที่พวกเรานำมาให้นายท่านขอรับ พ่อแม่ของคุณชายน้อยขายเขาให้แก่นายท่าน พวกเราเจอเขาที่ข้างภัตตาคาร"ปู้เฉินตอบตามที่ได้เตี้ยมกันไว้"บังเอิญจริงๆ บังเอิญเกินไปแล้ว"ขุนพลฉั่วล้วนผ่านมาหลายสาทรฤดูมีหรือจะเชื่อโดยง่าย"ขอถามหน่อยเถอะนายท่านของพวกเจ้าเมื่อคืนก่อนออกไปที่ใดหรือไม่""ไม่ขอรับนายท่านมิได้ออกไปไหน"ปู้เฉินทำสีหน้าคล้ายมีพิรุธยิ่งเพิ่มความสงสัยให้แก่ขุนพลฉั่ว เพียงแต่จะง้างปากคนซื่อสัตย์อย่างปู้เฉินคงจะไม่ง่ายดังนั้นขุนพลฉั่วจึงแสร้งทำท่าว่าเชื่อในสิ่งที่บอก"เอาเถอะข้าก็ถามไปเช่นนั้นเองเจ้าอย่าได้ถือสา""หามิได้ หามิได้""อ้อจริงสิเถ้าแก่ของเจ้าบาดเจ็บที่ใดหรือไม่""ไม่ขอรับ นายท่านล้วนแข็งแรงสุขสบายดี"ปู้เฉินส่ายหน้าไปมา"อืม ไม่เป็นไร พวกเราตาม