All Chapters of เสนาบดีที่รัก: Chapter 61 - Chapter 70

"ขอรับ"ปู้เฉินตอบรับสั้นๆด้วยรู้ดีว่านายท่านของเขามักจะขลาดเขลาเสมอถึงเรื่องของคนที่ลับสายตาห่างไปแล้ว คนทั้งคู่ถอนหายใจโดยพร้อมเพรียง "ไปเถอะไปแก้ปัญหากัน"เสียงเด็ดเดี่ยวของจื่อหลงเรียกให้ปู้เฉินหลุดจากภวังค์ก่อนจะพยักหน้า เขาทั้งคู่หันกายกลับเข้าไปยังโรงเตี้ยมของตนเอง ทั้งคู่กลับเข้าไปที่ห้องหนังสือเพื่อรอคอยคนที่ถูกเรียกตัวกลับมา ใช้เวลาเพียงชั่วยามคนที่รอคอยก็มาถึง "คารวะท่านประมุขเหวิน"ร่างบางที่ดูเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางอย่างเร่งรีบประสานมือตรงหน้า "มาแล้วหรือไห่เปียว"น้ำเสียงทอดยาวเนิบนาบเอ่ยขึ้น ไห่เปียวเงยหน้าขึ้นมองคนใบหน้าคมเข้มนั่งด้วยท่าทีสบายคล้ายอยู่ในสวนสวย ใบหน้าสงบนิ่งส่งสายตาคมกริบมาให้เขามองเห็นคนตัวสูงใหญ่นั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะหยกตัวใหญ่มือที่กำหมัดเท้าอยู่ตรงแก้มศรีษะเอียงข้างตามแขนที่เท้าใบหน้าอยู่ มืออีกข้างเคาะเบาๆบนโต๊ะเป็นจังหวะ ชุดสีดำมันเลื่อมยิ่งทำให้อีกฝ่ายดูดุดันน่ากลัวมากยิ่งขึ้นซ้ำร้ายบรรยากาศเย็นยะเยือกทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง "ขอรับ ข้าน้อยยินดีด้วยกับตำแหน่งประมุข" "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ บอกข้ามาเกิดเรื่องอะไรขึ้น" "เรื่องศิษย์พี่หญิงกับศิษย

"พวกเจ้าเป็นผู้ใด เหตุใดจึงมาขัดขวางพวกข้า"น้ำเสียงดุดันตวาดกร้าวจากคนที่คาดว่าเป็นหัวหน้าของกลุ่มคนชุดนั่น"พวกเจ้าต่างหากเหตุใดจึงเข้าลอบทำร้ายคนของข้า"จื่อหลงตวาดกลับ มือยังฟาดฟันมิได้หยุด"เหลวไหล นั่นเป็นบุคคลอันตราย พวกเจ้าจงถอยออกมา นี่เป็นคำสั่งจากทางการให้จับตัวมันผู้นั้นเข้าเมืองหลวง""เหอะๆ กล้าพูดจาเช่นนี้เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ผิดคน"จื่อหลงหัวเราะเยาะ"ยั้งมือ!"เสียงคนชุดดำเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นเองกลุ่มคนที่เหลือไม่ถึงยี่สิบคนก็ก้าวถอยหลังแต่ยังตั้งท่าเตรียมจะปะทะกับจื่อหลงและปู้เฉินด้วยความระแวดระวัง ปู้เฉินเข้ามายืนแทนที่ของจื่อหลง ปล่อยให้เขารีบกระโดดเข้าไปในรถมา"เสี่ยวเสวียนเจ้าเป็นอะไรหรือไม่"ภาพตรงหน้าทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง ใช่แล้ว ฟ่านเสวียนที่กำลังนั่งหลังอิงผนังรถม้าหอบหายใจแรงมือชุ่มไปด้วยเลือดที่กุมบั้นเอวของตัวเองเอาไว้"เจ้าบาดเจ็บ!"จื่อหลงปราดเข้าไปคุกเข่าอยู่ข้างๆดึงมือของฟ่านเสวียนออก ภาพที่เห็นคือเนื้อขาวบัดนี้มีรอยบาดเป็นทางยาวเลือดสีแดงเข้มทะลักออกมาไม่หยุด เขารีบล้วงเอายาห้ามเลือดจากอกเสื้อของตัวเองใช้ปากกัดจุกผ้าที่ปิดขวดสีขาวขนาดเล็กเอาไว้ออก รีบโร

"อืม ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ไห่เปียว ข้าให้เจ้าดูแลเสี่ยวเสวียนดูแลเขาให้ดีล่ะ คงอีกนานกว่าจะตื่น หากเขาตื่นก่อนเจ้าก็ให้คนไปเรียกท่านหมอเหยียนมาดูอาการ""ขอรับ จริงสิข้าคิดว่าท่านยังไม่ได้พักผ่อนอย่างน้อยดื่มชาร้อนๆสักถ้วยหรือไม่ก็น้ำแกงรองท้องดีหรือไม่ขอรับ ข้าสั่งคนเอาไว้แล้ว""เอาแค่ชาก็พอข้าต้องรีบไป""ขอรับ"ไห่เปียวก้มหัวรับคำ เดินไปที่โต๊ะชา รินชาร้อนควันกรุ่นใส่จอกส่งให้ป๔้เฉินก่อน ส่วนตัวเองรินอีกจอกเดินไปยังจื่อหลง"นี่ของท่านขอรับ"ปู้เฉินรับจอกชามาด้วยวิทยายุทธตนเองหาอ่อนด้อยเรื่องยาพิษย่อมต้องตรวจเจอโดยง่ายอยู่แล้ว เมื่อเขามองแล้วว่าปลอดภัยก็เอ่ยปากบอกจื่อหลง"รีบดื่มขณะยังร้อนเถอะขอรับ""อืม"จื่อหลงเองหาได้หวาดระแวงเช่นปู้เฉินเพียงแค่เขามัวแต่หันไปมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มด้วยความเป็นห่วง ยกจอกชาขึ้นดื่มตามไปด้วย"ไปจัดเตรียมน้ำให้ข้าอาบหน่อยเถอะ"ปู้เฉินยกสองนิ้วใส่ปากพ่นลมออกมาเป็นสัญญาณเสียงพักเดียวมีถังน้ำขนาดใหญ่มาวางไว้หลังฉากพับมีสาวใช้อีกสี่ห้าคนเดินเรียงมาเทน้ำร้อนลงถัง ปู้เฉินเดินไปสำรวจก่อนจะเดินมาส่งผ้าขาวผืนใหญ่ให้จื่อหลง"เรียบร้อยแล้วขอรับ"ทั้งคู่เดินหายไปยังหลัง

ถึงแม้นจะปลดรูปลงมาก็มองเห็นเพียงแค่รอยแยกเท่านั้น จากนั้นเจ้าตัวเดินไปยังครัวเพื่อของอ่างน้ำร้อนไปให้ท่านหมอเหยียน ทันทีที่เดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารู้ดีว่านั้นคือเสียงของผู้ใด ไห่เปียวสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อตั้งสติ"น้ำร้อนมาแล้วท่านหมอ"ไห่เปียวส่งเสียงปนหอบ ใบขาวรีบวางอ่างน้ำเพราะตกใจจนกลัวจะทำอ่างหล่นลงพื้น สีหน้าของจื่อหลงบัดนี้ดูน่ากลัวยิ่งนัก เหล่าบรรดาคนในพรรคล้วนหลบอยู่ข้างๆแบ่งเป็นสองฝั่ง มิกล้าเงยหน้าขึ้นมองมัจจุราชที่กำลังส่งสายตาพิฆาตอยู่ข้างหมอเหยียน"มันผู้ใด เป็นมันผู้ใด"จื่อหลงใช้กำลังภายในพุ่งปราดเดียวถึงตัวของไห่เปียว เขาคว้าขอมือเล็กเอาไว้จนแน่น"ตอบข้ามา!""ขะ..ข้าไม่รู้""ไม่รู้รึ เจ้าเป็นผู้ดูแลเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร"จื่อหลงตวาดกลับ"ขะข้าไม่รู้จริงๆขอรับ ถะ ถามท่านหัวหน้าหน่วยได้ พอข้าเห็นเขากรีดร้องขาก็รีบตะโกนให้คนช่วย"ไห่เปียวตอบด้วยน้ำเสียงสะอื้นดวงตาแดงก่ำคลอด้วยหยดน้ำตา สีหน้าหวาดกลัว จื่อหลงชะงักมือแล้วสะบัดออกก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่เตียงอีกครั้ง สีหน้าของเขากระวนกระวายดวงตาเจ็บช้ำเมื่อเห็นชิ้นเนื้อของฟ่านเสวียนถูกเฉ

เขาจับตัวของฟ่านเสวียนมานั่งบนตักให้หัวตะแคงหนุนกับไหล่ข้างขวาเพื่อให้ตัวเอนลงและตะแคงใบหน้าให้ซุกกับซอกคอของเขาเอาไว้ สองมือออกลมปราณถึงสามส่วนเพื่อตรึงร่างของฟ่านเสวียนเอาไว้ให้มั่นเพื่อจะให้แผลที่สะโพกขวาของฟ่านเสวียนมองเห็นชัดเจนขึ้น หมอเหยียนค่อยๆถอนเข็มเงินจากหัวของเขาออกทั้งสองเล่ม ใบหน้าซีดเผือดเริ่มมีสีจากชมพูระเรื่อกลายเป็นสีแดงเพราะความเจ็บปวด ฟ่านดสวียนพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของจื่อหลงแต่เหมือนยิ่งถูกรัดด้วยบ่วงจนยากจะขยับตัว"ปล่อยยย ปล่อยข้า เจ็บข้าไม่ไหวแล้วได้โปรดเถอะปล่อยข้า จะฆ่าข้าทิ้งเสียเลยก็ดี อย่าทรมานข้าอีกเลย"ฟ่านเสวียนร่ำไห้ทั้งตะโกนดิ้นแรงมากขึ้นเรื่อย จื่อหลงได้แต่ปลุกปลอบเขาอยู่ข้างหู"ชู่ว์ เสี่ยวเสวียน ข้าเองเป็นข้าเองเจ้าทนอีกนิดเถอะพวกเรากำลังช่วยเจ้าอยู่หากเจ้าทนไม่ไหวกัดข้าก็...อึก!"ไม่ทันขาดคำฟ่านเสวียนก็อ้าปากกัดลงตรงซอกคอของจื่อหลงจนจมเขี้ยว คมเขี้ยวของฟ่านเสวียนสร้างบาดแผลขนาดใหญ่เลือดซึมออกมาจากมุมปากของฟ่านเสวียน"เร็วเข้า"จื่อหลงผนึกลมปราณตนเองอีกครั้งเพื่อยึดตัวของฟ่านเสวียนเอาไว้ให้แน่น หมอเหยียนรีบเทเลือกสีเงินนั้นลงในแผลที่เป็นหลุมลึกฟ่า