Todos os capítulos de หมากแค้นพลิกชะตารัก: Capítulo 61 - Capítulo 70

บทที่ 61 มารับชายาเอกด้วยตนเอง        เช้าวันพิธีมงคล ฟ้าเหนือเมืองหลวงปลอดโปร่งจนผิดวิสัย แสงอาทิตย์อ่อนๆ ส่องต้องหลังคากระเบื้องเคลือบสีฟ้าอมเทาในวังสามของชินอ๋องเป็นประกาย ชาวบ้านสองฟากถนนต่างพากันออกมาจับจองพื้นที่ตั้งแต่ยามเช้า ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดี เพราะวันนี้ไม่ใช่เพียงวันแต่งงานธรรมดา หากแต่เป็นวันที่ชินอ๋องโจวหลงเฉิงไปรับเจ้าสาวด้วยพระองค์เอง        เสียงกลองพิธีดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น ขบวนทหารรักษาพระองค์ของชินอ๋องเคลื่อนออกจากวังอย่างเป็นระเบียบ ธงมงคลสีแดงปักลายพยัคฆ์ทองโบกสะบัดตามแรงลม เมื่อชินอ๋องปรากฏกายบนหลังม้าศึกสีดำขลับ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นพร้อมกัน ชุดพิธีการสีแดงเข้ม ปักลวดลายเมฆมงคลด้วยไหมทอง ร่างกายสูงสง่า สายตานิ่งขรึม แต่แฝงด้วยความดุดันจนผู้คนไม่กล้าสบนาน 

บทที่ 63 คำลวง        ร่างงามกระตุกเบาๆ มือข้างหนึ่งจิกเตียงไม่ยอมปล่อยออก ส่วนอีกข้างหนึ่งกดท้ายทอยให้ศีรษะของสามีจมลงไปในหว่างขาเปียกชื้น กระตุ้นจุดบอบบางให้หลั่งน้ำหวานออกมาไม่ขาดสาย นางขยุมเส้นผมของหลงเฉิงอย่างเคลิบเคลิ้ม        โจวหลงเฉิงยกย้ายหัวแม่มือมาคลึงจุดกระสันของกายสาว มองดูสีหน้าทรมานและมัวเมาในราคาอย่างพึงพอใจ  “หากว่าต้องการเสร็จสมก็อย่ากลั้นเอาไว้ ให้อวี้เออร์ปล่อยออกมาเสีย”        เขารู้ดีว่าความใหญ่โตของตนเองนั้น มิใช่ว่าเพียงครั้งสองครั้งก็จะชินจนรับไหวได้สบายๆ เขาจำต้องกระตุ้นให้นางเสร็จสมเสียก่อน จึงจะคิดยัดเยียดความเป็นชายเข้าไปหา หากไม่ระวังแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกเขาก็อาจท

บทที่ 65 ทรมาน  “หากทำอีกครั้งเปิ่นหวางจะสั่งตัดขาเจ้าทิ้งไป” ชินอ๋องที่ตัวกระแทกเข้ากับโต๊ะเดินกลับเข้ามาบีบคางของจางเมิ่งฟานอวี้ให้เงยขึ้นสบตาเขา         โจวหลงเฉิงเห็นแววความเสียใจได้ชัดเจนจึงคิดจะอ่อนลงเสียหน่อย เขาคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เป็นพระชายา มือหยาบลูบเบาๆ บนหน้าตักของฟานอวี้ ไล่นิ้วไปตามอาภรณ์ที่มีรอยขาดเพราะสนับมือเกี่ยวใยผ้า องค์ชายสามตวัดมันเปิดขึ้นก็เห็นว่าจางเมิ่งฟานอวี้มีแผลที่นางใช้อาวุธทำร้ายตนเองจนเนื้อแตกปริอยู่หลายจุด        ผู้เป็นสามีอย่างชินอ๋องไม่ได้กล่าวสิ่งใด เขาเพียงแต่ล้วงยาออกมาทาวนให้กับพระชายาเอกของวังอย่างแผ่วเบา ระวังไม่ให้สัมผัสของปลายนิ้วกดแรงเกินไป ไม่ต้องการให้นางรู้สึกเจ็บแสบที่แผลขึ้นมา เมื่อเสร็จสิ้นแล้วอาภรณ์ก็ถูกดึงลงมาปิดให้เ

บทที่ 67 ชินอ๋องใจร้าย        จางเมิ่งฟานอวี้เป็นลมหมดสติไปก่อนที่จะได้เห็นว่าชินอ๋อง นำตัวหมอหลวงกลับมาที่จวนจางสายหลัก แต่ทว่าหมอหลวงก็ไม่อาจช่วยเหลือจางหวนกงเอาไว้ได้ หัวใจของชายชราทำงานหนักเกินไปมาทั้งชีวิต หมอหลวงกล่าวกับญาติว่ายื้อมาได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งกาจแล้ว “สามีของข้าเพียงแค่รอเห็นหลานสาวแต่งงานแท้ๆ เลย” โม่ซินอี๋ปาดน้ำตาออกไม่ยอมให้ออกมาอีกแม้แต่หยดเดียว ตามความเชื่อแล้วการร้องไห้คือการขังให้ดวงวิญญาณไม่ไปภพต่อไป ญาติจะสามารถร้องไห้ได้ก็ต่อเมื่อพ้นวันที่เจ็ด และดวงวิญญาณข้ามภพไปแล้ว “ท่านหญิงจางเมิ่งฟานอวี้..ยามนี้ได้เป็นพระชายาแล้ว เป็นลูกหลานของสายหลัก ท่านลุงอย่าห่วงอันใดเลย ทุกคนย่อมช่วยกันดูแลนางเป็นอย่างดี” จางหานย่งย้ำออกไปกับร่างของญาติสายรองอย่างดี 

บทที่ 69 ออกห่าง 2        ฟานอวี้ดวงตาสั่นระริก เมื่อครู่เขาไล่นางเช่นนั้นหรือ ไล่ทั้งที่นางกำลังจะมาทำหน้าที่…ที่ฮูหยินผู้หนึ่งพึงกระทำ นางบีบอ่างน้ำไว้แน่นจนมือซีดขาว “เปิ่นหวางไม่ต้องการให้เจ้ามายุ่ง” เขาหันหน้าหนี “เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า เข้าใจหรือไม่”        คำว่า ‘เกลียด’ แม้จะไม่ได้เน้นเสียงแต่ฟานอวี้ได้ยินมันชัดเจน ชัดเจนราวกับถูกสลักลงกลางหน้าผาก        ฟานอวี้นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค้อมกายลงอย่างสำรวม “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ เกลียด…”      &