All Chapters of หมากแค้นพลิกชะตารัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ ลืมตาอีกครั้ง จางฟานอวี้กะพริบตาถี่ๆ เมื่อยขบไปทั้งตัว นางจำได้ว่าสิ่งสุดท้ายที่เห็นก่อนหลับตาคือแปลงข้าวโพดสุดลูกหูลูกตาที่ถูกบังคับให้ลงไปทำงาน นักโทษเนรเทศเช่นนางยิ่งตำแหน่งเคยสูงเมื่อตกลงมาแล้วยิ่งถูกคนจิกหัว ด้วยใครๆ ก็ต้องการระบายความอัดอั้นทางชนชั้นที่ตนเองเผชิญมา“เข้ามา มาใกล้ๆ มาดูพระชายารองโรยปุ๋ยมูลสัตว์ลงไร่เถิด ภาพหายาก ตายอีกสิบครั้งก็หาดูที่ไหนไม่ได้” “ดูเอาเถิดผิวที่เคยผุดผ่อง ยามนี้ก็หยาบกร้านเหมือนเราไม่มีผิด” คำถากถางเช่นนี้และอีกมากมายหลายอย่าง นางจำได้ดีจนขึ้นใจ ไหนจะราชโองการพิเศษที่ฮ่องเต้รับสั่งไว้ว่าหากทาสชายคนใดต้องการปลดปล่อยกำหนัดก็สามารถใช้ร่างกายของฟานอวี้ได้โดยไม่มีความผิด อ้างความผิดที่นางไปเป็นอนุของกบฏจึงควรได้โทษเช่นนี้ กลางวันตรากตรำเป็นแรงงานทาส กลางคืนเป็นตุ๊กตาให้ผู้คนย่ำยี แสงแดดแรกของวันส่องเข้ากระทบดวงตาจนต้องนอนตะแคงหนี เรื่องอันใดที่นางต้องขยับเขยื้อนตัวด้วยเล่า รอนายทาสนำแส้มาฟาดย่อมไม่เสียหาย อย่างไรก็มีเรื่องให้ต้องถูกโบยตีอยู่แล้ว ทำผิดจริงเสียหน่อยคงไม่เป็นอันใด“โจวซ่งหลง!” น้ำตามากมายไหลรินออกมาอย่างห้ามไว้

บทที่ 2 พรจากชาติใหม่ ในห้วงภวังค์ของจางฟานอวี้ที่หลับใหลเพราะฤทธิ์ของยาพิษได้ปลุกบางอย่างที่ไม่เคยตื่นขึ้นให้เริ่มทำงานเป็นครั้งแรก“จางฟานอวี้”“เจ้าคะ?” นางหันมองรอบตัวก็เห็นเพียงแค่ความว่างเปล่าสุดลูกหูลูกตา“ได้เวลาเลือกแล้ว” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่ฟังอย่างไรก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าเป็นสตรีเสียงต่ำ หรือบุรุษเสียงสูง“เลือกอันใดเจ้าคะ” ฟานอวี้มองไปตรงหน้าเห็นหนังสือปรากฏอยู่สามเล่ม แต่เพราะหมอกบดบังจึงไม่อาจอ่านหัวข้อได้ถนัดนัก“พรของเจ้า”“ชาติก่อนไม่มี” ฟานอวี้พึมพำกับตนเอง นึกย้อนไปแล้วก็น้อยใจในชะตาครั้งนั้น“เพราะชาติก่อนศรมิได้เปิดเนื้อบนปานดอกไม้ จึงไม่มีสิ่งใดกระตุ้นให้ข้ารับรู้ว่าเจ้ามาแล้ว กว่าจะรู้ก็เป็นยามที่เจ้าหมดลม” ครั้งนี้มิได้มาเพียงเสียงแต่มีร่างหนึ่งที่ไม่แน่ใจนักว่าเป็นหญิงหรือชาย“เลยให้โอกาสเริ่มใหม่หรือเจ้าคะ” “อืม”“เหตุใดข้าต้องมายังที่แห่งนี้แต่แรกด้วย” ฟานอวี้ถามจบแล้วก็ต้องยกมือกุมหัว นางจำได้เพียงว่าชาติแรกนางเพียงเดินตามทางที่จัดเตรียมไว้ขึ้นไปจนถึงจุดชมวิว แต่แล้วก็พลัดตกผา ลืมตามาก็พบกับองค์ชายในพิธีล่าสัตว์ ไม่มีช่องทางให้เชื่อมโยงว่าจะกลั

บทที่ 4 ไม่ได้มีให้ผู้อื่นมอง        ช่วงใกล้รุ่งสางของวันใหม่ จางฟานอวี้รู้สึกตัวตื่นหลุดออกมาจากมิติ เพราะความรู้สึกแสบร้อนตรงบริเวณแผล ฟากฟ้ายังคงมืดทึบอยู่ นางไม่กล้าขยับตัวมากนักด้วยกลัวว่าอาจพลิกตัวตกลงไปเพราะขยับผิดท่า จึงจะใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บสะกิดเรียก แต่ยังไม่ทันเอื้อมถึงตัวโจวหลงเฉิง ด้านล่างก็มีคนร้องเรียก ทำให้ฟานอวี้เปลี่ยนใจมาแกล้งหลับเสียก่อน “องค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ” เสียงเรียกตามด้วยนกหวีดเฉพาะปลุกให้โจวหลงเฉิงตอบรับคำทันที “ด้านบน” ปึก!        เสียงคนพุ่งตัวขึ้นมาหยุดอยู่บนกิ่งใหญ่ไม่ห่างกันดังขึ้น “องค์ชายปลอดภัยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

บทที่ 6 ต้องจูบหรือไม่        โจวหลงเฉิงจดจำคำด่าไว้ในใจแล้ว เขาเดินออกไปด้านนอกก็เห็นองครักษ์จางยืนรออยู่ก่อนแล้ว จึงพยักหน้าพอใจ “เอาอาหารมาสักสี่ห้าอย่าง สั่งน้ำแกงมาด้วย เผื่อนางเป็นประเภทกินน้อยอย่างคุณหนูในเมืองหลวง” หลงเฉิงสั่งคนของตนออกไป “กระหม่อมขอรนหาที่ตายสักเรื่องหนึ่ง…เหตุใดพระองค์จึงเจาะจงพักห้องเดียวกับนาง จางฟานอวี้ผู้นี้ อาจเป็นคนที่ผู้อื่นส่งมา เรื่องนี้…” “เพราะอาจเป็นคนที่ผู้อื่นส่งมาจึงต้องเอาไว้ใกล้ตัวให้ได้มากที่สุด หากให้นางพักผู้เดียว มิใช่ว่าเราเปิดโอกาสให้ติดต่อคนภายนอกเพื่อวางแผนต่อหรือ” “พ่ะย่ะค่ะ” จางตงฟูรับค

บทที่ 8 หากไม่หลับ เปิ่นหวางจะทำให้เจ้าหลับ ดวงตาดอกท้อของสตรีที่มีใบหน้าซีดเซียว คิ้วคล้ายจะลู่ลงดูน่าสงสาร เขาใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง สตรีตัวผู้เดียวบาดเจ็บและมีไข้ ทั้งยังถูกบุรุษช่วงชิงเอาความสาว หากจะทอดทิ้งไม่รับผิดชอบไปจริงๆ มิใช่ว่าเขาเป็นยักษ์มารหรือ“องค์ชายสาม องค์ชายเพคะ” จางฟานอวี้เรียกหลงเฉิงที่ไม่รู้ว่าเหม่อลอยด้วยเรื่องใดซ้ำหลายครั้ง องค์ชายสามกระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง จากนั้นก็ปล่อยมือที่ประคองร่างที่แม้จะมีผ้าห่มห่อหุ้มก็ยังรับรู้ได้ว่าเปลือยกายอยู่ เขาเอามือลูบจมูกตนเองเบาๆ จากนั้นจึงตอบรับคำ “ว่าไปเถิด”“อื้ม” ฟานอวี้พยักหน้าคลี่ยิ้ม “ใช่แล้ว ฟังหม่อมฉันอธิบายเสียก่อน ค่อยกล่าวหาว่าโง่เขลาก็ไม่สาย”“เลิกอ้อมค้อมเสีย เปิ่นหวางจะไม่ใจดีแล้ว”“องค์ชายตรองดูเถิดเพคะ ดอกไม้ไฟต้องมีการจุดไฟ จากนั้นมันจะพุ่งขึ้นฟ้าแล้วแตกออกใช่หรือไม่ หากทดสอบให้ดีสิ่งนี้ก็มีโอกาสเป็นอาวุธชนิดใหม่มิใช่หรือเพคะ หากเรานำไปใส่ไว้ในเหล็ก เมื่อเหล็กแตกออก อาจทำลายล้างได้มากมายกว่าธนูไฟเสียอีก” จางฟานอวี้มิเพียงกล่าวไปเท่านั้น นางขยับตัวเข้าไปใกล้ มือหนึ่งจับแขนของเขาเอาไว้ไม่ยอมหลบ