Semua Bab หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Bab 221 - Bab 230

ระฆังสำริดบนยอดหอประชุมดังขึ้นเก้าหน แต่ละครั้งห่างกันเท่าลมหายใจยาวหนึ่งรอบ เสียงทุ้มกังวานแผ่ไปทั่วหลังคากระเบื้องสีเทาทั้งเมือง ก่อนจะจางหายไปกับควันไม้หอมที่ลอยขึ้นจากทุกปล่องเรือนขบวนเกวียนของฟาร์มเร้นเงาลอดซุ้มประตูเมืองของสภาในยามบ่ายของวันที่สี่สิบแปดหลังลงนาม ตรงกับวันก่อนเพ็ญพอดี สิบสี่ราตรีบนทาง นายหญิงกินครบสามมื้อไม่เคยขาดตามสัญญาที่ให้ไว้กับสยงป้าจ้าน ม่ออู๋เหินเป็นผู้สลักบันทึกไว้บนกระบอกไผ่ใส่น้ำปราณของไห่ยวี่เจ๋อ มื้อละหนึ่งขีด บัดนี้รอยขีดเรียงกันแน่นจนแทบหาที่ว่างไม่ได้สองฟากถนนจุดไม้หอม กลิ่นไม้กฤษณาลอยกรุ่นตั้งแต่ประตูเมืองจนถึงเรือนรับรอง ม่ออู๋เหินสูดลมหายใจเข้าครั้งหนึ่ง แล้วส่ายหน้า บอกว่าไอหอมนี้อบอวลไปทั่วจนแยกไม่ออกว่าโชยมาจากเรือนใด ตรงกับที่หูจิ่วเยวียนเล่าไว้เมื่อครั้งกลับจากหลิวเหอทุกถ้อยคำ ทั้งนครคือปะรำของทูตองค์หลิงหลังใหญ่หลังเดียว ผู้คนบนถนนแต่งกายเรียบร้อยเกินกว่าเมืองการค้าทั่วไป พูดเสียงแผ่ว เดินไม่ชนกัน และหันมามองขบวนเกวียนของฟาร์มทุกคน ทว่าไม่มีใครจ้องนาน ราวได้รับคำสั่งมาให้ดูเพียงพอจำได้คืนแรกในเรือนรับรอง หูจิ่วเยวียนหลับตาลงครู่หนึ่งก่

ขนนกสีหม่นอุ่นอยู่ใต้ฝ่ามือหูจิ่วเยวียน หัวใจดวงจิ๋วเต้นรัวผ่านปลายนิ้วเร็วกว่าเม็ดฝนกระทบกระเบื้อง ปีกเล็กดิ้นได้แค่สองครั้งก็สงบลง ด้วยรอบตัวมันมีเพียงม่านมายาสีเทาจาง ไม่มีฟ้า ไม่มีรังนี่คือนกตัวที่ห้าที่บินกลับยุ้งร้างนอกชิงหยางในยามโพล้เพล้ของวันที่หกสิบสาม สี่ตัวแรกที่จ้าวจิ้งจอกจับไว้เมื่อวานกับวันก่อน ล้วนมีห่วงโลหะเปล่าที่ขา กระบอกเล็กด้านข้างไร้สิ่งใดอยู่ข้างใน ทว่าตัวนี้ต่างออกไป กระบอกนั้นหนักกว่าเล็กน้อยม่ออู๋เหินใช้ปลายเข็มเขี่ยกระดาษม้วนจิ๋วออกมา ลายมือข้างในบรรจงเรียบ มีเพียงคำถามเดียว"เกวียนสิบถุงไปทางใด"หูจิ่วเยวียนหัวเราะออกมาสั้นๆ ในลำคอ ข่าวปลอมที่ส่งไปเมื่อเดือนก่อน บัดนี้มีผู้อยากรู้ตอนจบของมันแล้วยังไม่ทันเงาตะวันจะพ้นสันหลังคา เสียงบันไดไม้ลั่นดังจากใต้ยุ้ง ชายร่างผอมสวมเสื้อคนเลี้ยงม้าปีนขึ้นมาดูรังตามเวลาเดิมทุกวัน ครั้นโผล่ศีรษะพ้นช่องพื้นไม้ ก็พบว่าทางลงด้านหนึ่งมีราชสีห์ยืนอยู่ อีกฝั่งมีอสรพิษ ทั้งสองไม่ได้ชักอาวุธ เพียงปักหลักอยู่เฉยๆ เท่านั้นก็พอให้ขาของชายผู้นั้นอ่อนลงทันทีเฉินโหว คนเลี้ยงม้าประจำจุดพักสาขาชิงหยาง คือผู้รับคำสั่งเตรียมม้าสดสี่ตัว

"นายหญิง ผึ้งในแปลงน้องสามนอนหงายหมดแล้วขอรับ"หลิวซานวิ่งมาหยุดหน้าโต๊ะกลางทั้งที่ยังหอบ มือหนึ่งกุมหมวกฟางไว้ไม่ให้ปลิว เซียวหนิงเยว่วางพู่กันลงทันที ไม่รอฟังซ้ำวันที่สิบของสำนักฝึก งานประจำวันของน้องสามยังเป็นข้อเดิมตั้งแต่วันแรก ไล่แมลงโดยไม่ฆ่า เก้าวันที่ผ่านมา ลูกอสรพิษทำได้บ้าง พลาดบ้าง หนอนยังกัดใบสมุนไพรเป็นรูพรุนอยู่ทุกเช้า รุ่งสางวันนี้จึงตั้งใจเป็นพิเศษ ปล่อยไอพิษสีเขียวจางออกจากปลายนิ้วทั้งสิบ เดินวนรอบแปลงสามเที่ยวโดยไม่หยุดพักหนอนร่วงจากใบทีละตัว เพลี้ยบนยอดอ่อนตายเป็นจุดขาวเต็มกิ่ง ผึ้งฝูงเล็กที่บินมาผสมเกสรดอกสมุนไพรก็ตกลงมาทั้งฝูงครั้นนายหญิงมาถึงแปลง น้องสามนั่งขัดสมาธิอยู่กลางดิน ตรงหน้ามีผึ้งตายเรียงเป็นแถวยาว ลูกอสรพิษหยิบขึ้นนับทีละตัว วางลงตามเดิม หน้าเล็กนิ่งสนิทไม่มีน้ำตา ทว่ามือที่จับร่างเล็กๆ นั้นสั่นจนผึ้งตัวที่สิบเจ็ดหล่นจากนิ้วสองครั้งหญิงสาวนั่งลงข้างลูกโดยไม่เอ่ยสิ่งใด เด็ดใบบัวจากอ่างน้ำข้างรั้วมาหนึ่งใบ แล้วช่วยเก็บผึ้งวางลงด้านบนทีละตัว ตัวไหนปีกหักก็จัดให้เข้าที่ก่อนเรียง ครบยี่สิบสามตัวจึงหยุด"ลูกอยากทำอะไรกับพวกมัน" แม่ถามเสียงเบาน้องสามมอง

ดอกโบตั๋นวิญญาณดอกเดียวใหญ่เท่าศีรษะเด็ก กลีบสีชมพูอ่อนซ้อนกันแน่นนับร้อยชั้น บานคว่ำลงมาจากก้านที่โน้มต่ำ ครอบลงบนตัวน้องสี่ที่ยืนอยู่ข้างใต้มิดทั้งร่าง เหลือให้เห็นเพียงเท้าเล็กสองข้างโผล่พ้นชายกลีบออกมาวันที่ยี่สิบสามของสำนักฝึก แปลงไม้ดอกของลูกเงือกงามจนผิดตา ใบโบตั๋นกว้างเท่าพัดของหูจิ่วเยวียน ดอกเบญจมาศสูงท่วมหัวเด็ก กล้วยไม้ดินบานพร้อมกันทั้งแถวโดยไม่มีต้นใดรอฤดู คนงานในฟาร์มเดินอ้อมมาดูทุกเช้า บ้างพนมมือ บ้างลูบกลีบดอกแล้วชมเจ้าตัวน้อยว่ามือดีที่สุดในสำนัก หลิวซานถึงกับขอเมล็ดโบตั๋นไปปลูกหน้าเรือนพักคนงาน ทุกคนคิดว่าน้องสี่เพียงทำงานเก่งเช้านั้น หน้าต่างแสงสีฟ้าเลื่อนขึ้นตรงหน้านายหญิง พร้อมตัวเลขที่ไม่ควรมี[งานประจำวันของน้องสี่ ห้ามใช้แสง: ล้มเหลวติดกัน 7 วัน]เซียวหนิงเยว่อ่านจบแล้วนิ่งไป เจ็ดวันที่ผ่านมา ฟาร์มยังวุ่นอยู่กับฟักทองหลุดรากและป้ายที่เดินได้ ใบไม้ใหญ่ของแปลงนี้ก็บังแสงเรืองจางๆ จากมือเล็กไว้มิดชิดจนไม่มีผู้ใดเห็นหญิงสาวเปิดสมุดเล่มเล็กที่เขียนไว้ก่อนออกเดินทาง พลิกไปหน้าน้องสี่ ห้ามใช้แสงเกินวันละครั้ง ถ้าริมฝีปากซีด ให้ข้าวบดของพ่อเงือกหนึ่งชามครั้นตามดูล

ฝ่ามือเล็กทั้งห้าวางซ้อนกันอยู่บนหลังมือมารดา ไออุ่นของแต่ละคนไม่เท่ากัน มือหนึ่งร้อนเกินไปนิดดุจเพิ่งกำถ่านมา มือหนึ่งชื้นละอองน้ำ มือหนึ่งมีกลิ่นใบสมุนไพรติดปลายนิ้ว มือหนึ่งเหนียวน้ำผึ้ง ส่วนมือบนสุดหนักกว่าเพื่อน เปื้อนดินจนดำไปถึงข้อเซียวหนิงเยว่ไม่ชักแขนออก ปล่อยให้ห้ามือนั้นทับไว้อย่างนั้น แล้วใช้มืออีกข้างพลิกสมุดบัญชีลูกทีละเล่มฤดูแรกของสำนักฝึกผ่านไปแปดสิบสี่วัน หากให้นายหญิงสรุป ก็เล่าได้ด้วยบรรทัดเดียวจากแต่ละเล่มพี่ใหญ่ น้ำเดือด 0 ครั้ง ติดกันสิบเก้าวันพี่รอง หลอกพี่น้อง 0 ครั้ง หลอกพ่อจิ้งจอก 3 ครั้ง พ่อจิ้งจอกยอมโดนเอง 2 ครั้งน้องสาม ไล่แมลงทั้งแปลง แมลงตาย 0 ตัว ผึ้งเพิ่มเป็นสามรังน้องสี่ ใช้แสงทั้งเดือน 2 ครั้ง ทั้งสองครั้งต้นรอดน้องเล็ก กินฟักทองดิบ 0 ลูก ขอทุกวัน แต่ไม่กินเด็กทั้งห้าตัวสูงขึ้นจนชายเสื้อทุกชุดลอยพ้นตาตุ่ม แขนเสื้อหดสั้นเหลือแค่ข้อมือ หลิวซานต้องไปขนผ้าจากโกดังมาตัดชุดใหม่ห้าชุดในคราวเดียวงานของฟาร์มในฤดูนั้นมีเพียงไม่กี่บรรทัด ดินของเร้นเงาขายให้สภาไปแล้วสามรอบ ใต้เท้าเหยียนผูกบัญชีจากคลังกลางส่งกลับมาทุกเดือน ลายมือเรียบร้อยไม่ต่างจากสมัยรั