All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 241 - Chapter 250

เสียงคำรามต่ำในลำคอดังขึ้นทางฟากหนึ่งของร่องน้ำ ตามด้วยเสียงขู่ฟ่อยาวจากฝั่งตรงข้าม สองสุ้มเสียงประชันกันอยู่เหนือร่องดินที่สยงป้าจ้านเพิ่งขุดเสร็จเมื่อวาน น้ำปราณสายแรกยังไหลมาไม่ถึงครึ่งทาง ทว่าคนทั้งคู่ที่ยืนคร่อมอยู่ดูพร้อมจะกระโจนเข้าหากันก่อนสายน้ำจะมาถึงเสียอีกวันที่สิบของเขตกลาง แปลงทั้งหมดแบ่งตามเผ่าเสร็จแล้ว แปลงหญ้าของราชสีห์อยู่ฝั่งเหนือ แปลงสมุนไพรของอสรพิษอยู่ฝั่งใต้ แปลงสาหร่ายน้ำจืดของเงือกอยู่ปลายสุด แปลงข้าวทะเลของตระกูลข่งอยู่ติดรั้ว หากจากบ่อปราณกลับมีร่องน้ำเพียงสายเดียว และน้ำที่ไหลออกมาในยามแรกของวันเข้มข้นด้วยไอปราณที่สุดเหลยเฉียนเท้าสะเอวอยู่ฝั่งเหนือ ยืนยันว่าหญ้าของฝูงต้องได้น้ำชุดแรกก่อน เพราะราชสีห์คือเผ่าแรกที่ทำสัญญา บุตรชายผู้อาวุโสอสรพิษคาดผ้าเขียวหม่นไว้รอบเอว ปักหลักนิ่งอยู่ฝั่งใต้ ตอบเสียงเรียบว่าสมุนไพรต้องการปราณมากกว่าหญ้าสิบเท่า ส่วนหญิงเงือกวัยกลางคนจากเรือนสตรีสูงวัยไม่พูดสักคำ เพียงกอดอกรออยู่ปลายร่อง ชัดเจนพอว่าน้ำจะไหลไปทางใดก็ตาม สุดท้ายต้องมาถึงตรงที่ตนยืนตัวแทนตระกูลข่งเป็นชายหนุ่มผิวคล้ำแดด ถือสมุดบัญชีเรือติดตัวตลอดเวลา เห็นสามเผ่าป

"ใครเอาหญ้าของข้าไปถักเป็นเปีย"เสียงตะโกนของเหลยเฉียนดังลั่นไปทั้งเขตกลาง นกที่เกาะเสารั้วแตกฝูงบินหนีกันเป็นทิว แปลงหญ้าของราชสีห์ที่เพิ่งงอกเขียวได้ไม่กี่วัน มีกอหญ้าถูกรวบเป็นเปียเล็กๆ ปลายผูกด้วยใบยาวอีกเส้นอย่างประณีต นับได้ครบสามสิบเปียพอดี เรียงกันเป็นแถวตรงดุจแนวทหารรอตรวจพลเช้าวันที่สามสิบของเขตกลาง ผู้กระทำผิดยืนอยู่ข้างแปลงนั้นเอง พี่รองกุมมือไว้ข้างหลัง ปั้นหน้าไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่ลูกจิ้งจอกคนหนึ่งจะทำได้ แต่เศษหญ้ายังติดอยู่เต็มนิ้ว ตั้งแต่บ่ายวานที่นั่งรอพ่อจิ้งจอกคุยงานกับตัวแทนเผ่าจนเบื่อ สองมือน้อยว่างอยู่จึงหาอะไรทำ ครั้นรู้ตัวอีกที หญ้าทั้งแปลงก็ถูกถักไปครึ่งค่อนแล้วเซียวหนิงเยว่ขอโทษเหลยเฉียนแทนลูก ราชสีห์หนุ่มยังทำหน้าบึ้ง แต่ก้มดูเปียหญ้าใกล้ๆ แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเองเช้าวันเดียวกันนั้น หน้าต่างระบบเปิดขึ้นเบื้องหน้านายหญิง ด้วยถ้อยคำแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน[งานประจำวันของทายาทในเขตกลาง: พี่ใหญ่ อุ่นดินแปลงหญ้า][พี่รอง ไล่นกจากโรงเก็บผลผลิต][น้องสาม ไล่แมลงแปลงสมุนไพร][น้องสี่ ดูแลต้นที่ใกล้ตาย][น้องเล็ก ขนตะกร้าเข้าโรงเก็บ]ลูกทั้งห้ามองไม่เห็นตัวอักษ

กระสอบข้าวทะเลของตระกูลข่งใบหนึ่งพิงอยู่กับผนังไม้ในโรงหลังเรือนพักของผู้สังเกตการณ์ ตราปักรูปขนนกยูงยังชัดอยู่ที่มุมกระสอบ เชือกผูกปากยังเป็นเงื่อนขมวดสองชั้น แบบเดียวกับที่ทุกถุงในโกดังเร้นเงาถูกผูกมาตั้งแต่วันแรกที่เปิดฟาร์มกระสอบใบนั้นไม่ควรอยู่ตรงนั้นพลบค่ำวันที่สี่สิบสองของเขตกลาง พี่รองทำงานไล่นกที่โรงเก็บผลผลิตเป็นวันที่สิบสาม ไห่ยวี่เจ๋อนั่งอยู่บนขั้นบันไดหลังโรง หลิวซานกำลังนับตะกร้าเปล่า ลูกจิ้งจอกยืนเขย่งเท้าอยู่หลังม่านชั้นนอก มองลอดแนวด้ายมายาออกไปทางเรือนพักหลังใหม่ ผู้ติดตามสองคนของชายแขนเสื้อปักเมฆกำลังแบกกระสอบออกทางประตูหลังโรงเก็บ ทีละใบ ไม่จุดคบไฟ"ใบที่สิบเอ็ด ระวังเชือกหลุด" เสียงหนึ่งกระซิบ"เหลือใบเดียว ก่อนยามแรก" อีกเสียงตอบพี่รองเลียนทั้งสองเสียงซ้ำทุกถ้อยคำ เสียงต่ำแหบของคนหนึ่ง เสียงสั้นห้วนของอีกคน ไม่ผิดเพี้ยนสักคำ แล้ววิ่งพรวดไปหาแม่ที่ระเบียงเรือน กระโดดเกาะชายกระโปรงไว้แน่น"ลุง นั่น ซ่อน ของ"เซียวหนิงเยว่ไม่ถามว่าลูกไปแอบดูมาได้อย่างไร ไม่ถามว่าใครพาไป นายหญิงช้อนตัวลูกขึ้นแนบอกก่อนสิ่งใด แล้วถามเพียงข้อเดียว"มีใครเห็นเจ้าหรือไม่"ลูกจิ้งจอกส่า

กลิ่นหวานแปร่งลอยออกมาทันทีที่ประตูคลังหลังโรงครัวถูกเปิด กลิ่นเดียวกับดินกองสามที่ยังติดจมูกนายหญิงมาตั้งแต่สิบเก้าวันก่อน ต้นกลิ่นคือกระสอบหมั่นโถวแห้งใบหนึ่งบนชั้นกลาง กระสอบที่สยงป้าจ้านมัดปากเองกับมือ ผูกเงื่อนขมวดสองชั้นแน่นจนเชือกตึงเปรี๊ยะรุ่งเช้าวันที่ห้าสิบห้าของเขตกลาง จ้าวหมีมาเปิดคลังเร็วกว่าทุกวัน เพราะเรื่องเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อคืนก่อนนอนเมื่อคืน น้องเล็กเปิดโถขนมงาของตัวเองตามเคย ขนมสองชิ้นที่ลูกหมีนับไว้ทุกคืนนอนอยู่ก้นโถ ตรงกลางทั้งสองชิ้นกลับมีจุดสีเทาขึ้นเท่าเมล็ดถั่ว ฟูนุ่มดุจขนแมว ลูกหมีมองนิ่งไปนาน แล้วเงยหน้าขึ้นมองแม่ ริมฝีปากเล็กสั่น"ขนม ข้า เน่า"พูดจบก็ร้องไห้โฮ เซียวหนิงเยว่ยกโถออกจากมือลูกทันที วางไว้ไกลบนชั้นสูง แล้วพาลูกไปล้างมือที่อ่างหลังห้อง ถูทุกนิ้วด้วยน้ำปราณจนสะอาด จากนั้นจึงอุ้มทั้งตัวไปที่โรงครัวกลางดึก จุดเตาขึ้นใหม่ นวดแป้งงาขึ้นหนึ่งก้อน ให้ลูกหมีกดแป้งลงพิมพ์ไม้เองทุกชิ้น ครบสามชิ้นพอดี ลูกหมีกดแรงจนแป้งล้นพิมพ์ แต่ก็หยุดร้องไห้ตั้งแต่ชิ้นแรกส่วนพี่ใหญ่ที่ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงร้องของน้อง ยืนกำหมัดอยู่ข้างเตียง มือทั้งสองร้อนขึ้นจนผ้าห่มส่

[ติ๊ง! ตรวจพบเชื้อราสายพันธุ์ใหม่][ชื่อที่ระบบบันทึก: เชื้อรากลืนปราณ][ระดับภัย: สูง][ความเร็วการแพร่: เกินแบบจำลองทุกแบบที่ระบบมี]ตัวอักษรเหล่านั้นลอยขึ้นตรงหน้าเซียวหนิงเยว่ ขณะที่ช้อนข้าวต้มคำที่สี่กำลังจะเข้าปากน้องเล็กเช้าวันที่ห้าสิบแปดของเขตกลาง ลูกหมีอ้าปากรออยู่ นายหญิงวางช้อนลงในชามก่อน อ่านหน้าต่างนั้นจนจบทุกบรรทัด อ่านซ้ำอีกรอบ แล้วจึงหยิบช้อนขึ้นมาป้อนต่อ คำที่ห้า คำที่หก จนข้าวต้มหมดชาม ไม่เร่งสักคำ ครั้นน้องเล็กเรอเบาออกมาอย่างพอใจ มารดาก็ใช้แขนเสื้อเช็ดคราบข้าวที่มุมปากลูกให้ แตะจมูกกลมหนึ่งที แล้วจึงลุกไปที่โต๊ะกลางห้าจ้าวรออยู่ก่อนแล้ว ม่ออู๋เหินไม่ได้นอนมาสองคืน นายหญิงไม่อ้อมค้อม เล่าเป็น 'บันทึกของแม่' ตามที่เคยทำมาตลอด ว่าสิ่งที่จ้าวอสรพิษพบในถ้วยเมื่อวาน บัดนี้มีชื่อแล้ว ชื่อว่าเชื้อรากลืนปราณ และมันแพร่เร็วกว่าที่ผู้ใดในเรือนนี้จะคาดได้นายหญิงถามระบบในใจเป็นคำถามเดียวที่สำคัญ ว่าเร็วเพียงใด หน้าต่างตอบกลับมาเพียงบรรทัดเดียว[ประมาณการ: แปลงพืชวิญญาณในเขตที่มีเชื้อ จะเหี่ยวเกินครึ่งภายในสามสิบวัน หากไม่มีการกั้น]หญิงสาวไม่ได้บอกตัวเลขนี้กับผู้ใด ทว่าบวกล