All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 231 - Chapter 240

อัฒจันทร์หินรูปวงรีตั้งอยู่กลางทุ่งฝุ่นแดง ขั้นหินไล่สูงขึ้นไปสิบสองชั้นโดยไม่มีคนนั่งแม้แต่คนเดียว ร่องสีชาดที่ขุดวนรอบพื้นลานยังอยู่ที่เดิม ทว่าดินในร่องแห้งสนิทจนแตกระแหง ไร้หยดใดไหลอยู่ในนั้นอีกแล้ว เสาคบเพลิงนับร้อยต้นยืนเรียงตามขอบสนาม ไม่มีไฟลุกสักดวงขบวนเกวียนของฟาร์มเร้นเงาผ่านจุดพักชิงหยางมาตั้งแต่เช้าวันที่สามของการเดินทาง ยุ้งร้างนอกเมืองยังตั้งอยู่ที่เก่า หลังคาโหว่ลงอีกหนึ่งช่อง หูจิ่วเยวียนปีนขึ้นไปดูรังด้วยตนเอง ไม่มีขนนกใหม่ ไม่มีรอยเท้าคน ไร้ร่องรอยว่ามีใครกลับมาที่นั่นอีกนับแต่เฉินโหวย้ายไปด่านไป๋ซาบ่ายวันที่ห้า เหลยเฉียนยืนรออยู่หน้าเขตเผ่าราชสีห์ตามนัด ผมทองหยิกรวบไว้ด้วยเชือกหนังเส้นเดิม นักรบหนุ่มคำนับนายหญิง แล้วหันไปมองจ่าฝูงนานกว่าที่ควร ราวกำลังเลือกถ้อยคำ"ทางขึ้นแท่นศิลามีสายเดียว" ตี้อ๋าวเทียนพูดขึ้นก่อน "ข้ารู้"เหลยเฉียนจึงไม่ต้องพูดลมจากทุ่งพัดฝุ่นแดงละเอียดเข้ามาในเกวียนทุกครั้งที่ล้อกระทบหิน เซียวหนิงเยว่หยิบผ้าบางห้าผืนออกจากหีบ ผูกคลุมหน้าให้ลูกทีละคน ตั้งแต่สันจมูกลงไปถึงคาง มัดปมไว้หลังศีรษะให้หลวมพอที่เด็กๆ จะหายใจได้สะดวก ทุกคราที่ขบวนผ่านเส

กลิ่นขมฝาดลอยมาถึงก่อนที่ตาจะเห็นวิหาร ขมแบบเปลือกไม้ที่ต้มจนเคี่ยวงวด ฝาดแบบสนิมที่เกาะใต้ลิ้น เป็นกลิ่นเดียวกับที่ม่ออู๋เหินเคยเล่าว่าครั้งหนึ่งคือทั้งโลกของตนตลอดสิบปีบ่ายวันที่สิบสี่ของการเดินทาง ขบวนเกวียนของฟาร์มเร้นเงาเลี้ยวเข้าหุบหมอกฝั่งตะวันตก ไอสีเทาหม่นลอยต่ำจนเกือบแตะหลังม้า ดุจควันจากกองไฟที่มอดไปนานแล้วแต่ไม่ยอมจาง ต้นไม้สองข้างทางบิดงอ เปลือกลำต้นลอกเป็นแผ่นสีดำบุตรชายผู้อาวุโสอสรพิษยืนรออยู่ที่ปากหุบ ผ้าคาดเอวเขียวหม่นพับเรียบร้อยเหมือนวันประชุมสภา เกล็ดบางที่ขมับเรียงแนวเป็นประกายใต้หมอก ชายหนุ่มก้าวออกมาคำนับม่ออู๋เหินก่อน แล้วจึงหันมาคำนับนายหญิง ผิดธรรมเนียมรับแขกของทุกเผ่า หากในขบวนไร้ผู้เอ่ยทักน้องสามซึ่งนั่งอยู่บนตักไห่ยวี่เจ๋อยกจมูกขึ้นสูดอากาศหนึ่งครั้ง แล้วนิ่งไปทั้งตัว ลูกอสรพิษหันไปมองบิดาของตน ก่อนจะเหลียวกลับมามองหมอกเบื้องหน้า ช้าๆ สองรอบ ปลายจมูกที่ไวที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งห้ารู้แล้วว่ากลิ่นนี้มาจากที่เดียวกับไอจางๆ ที่ติดอยู่บนผิวพ่อทุกวันม่ออู๋เหินสั่งให้หยุดขบวนก่อนเข้าหุบลึก เซียวหนิงเยว่หยิบผ้าบางห้าผืนออกมาชุบน้ำปราณจากกระบอกของไห่ยวี่เจ๋อ ผ

เสียงคลื่นที่ปากน้ำหลิวเหอแผ่วยาวจนแทบไม่เหมือนคลื่น ไม่ซัดโครม ไม่แตกฟอง ลากตัวขึ้นมาบนตลิ่งหินแล้วถอยกลับไปช้าๆ ราวลมหายใจของคนป่วยที่นอนซมมาทั้งฤดู"คนเรือเล่าว่า เมื่อห้าปีก่อนยืนคุยกันตรงนี้ต้องตะโกนขอรับ" เถ้าแก่จางเอ่ย มือหนึ่งกอดบัญชีของสาขาไว้แนบอก "ปีนี้คลื่นเงียบลงทุกเดือน"วันที่ยี่สิบห้าของการเดินทาง ขบวนของฟาร์มเร้นเงาแวะสาขาหลิวเหอเพียงครึ่งวัน หน้าท่ามีเรือลำหนึ่งจอดรออยู่ก่อนแล้ว ตัวเรือสีครามขลิบขอบทอง ธงผืนเล็กปักตราตระกูลข่ง ข่งหลิงอวี่ส่งมาตามที่รับปากไว้ พร้อมคนเรือสี่คนที่รู้ทุกร่องน้ำลงสู่ทะเลจันทราลูกทั้งห้าไม่เคยเห็นเรือมาก่อน พี่ใหญ่ปีนขึ้นไปยืนที่หัวเรือทันที อกยืดตรงราวราชสีห์ผู้ใหญ่เฝ้าผา พี่รองนั่งยองฟังไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดแล้วเลียนตามจนคนเรือหันมามอง น้องสามก้มดมเชือกชุบชันอยู่นาน น้องสี่เกาะกราบเรือชะโงกหน้าลงหาผิวน้ำ ส่วนน้องเล็กยืนแข็งอยู่บนท่า ไม่ก้าวข้ามแผ่นไม้พาดแม้แต่ก้าวเดียวตี้อ๋าวเทียนช้อนลูกหมีขึ้นอุ้มโดยไม่ต้องเอ่ยปาก น้องเล็กกอดคอพ่อราชสีห์แน่น ซุกหน้าไว้กับไหล่ ตั้งแต่นั้นจนถึงฝั่ง ราชสีห์ก็ไม่วางลงอีกเลย ดุจประคองสมบัติชิ้นเดียวที่มี

กลิ่นเถ้าไม้เก่าลอยมาตามลม ฝนชะมาหลายปีจนความฉุนหายไปหมด เหลือเพียงความขมจางๆ ติดปลายจมูก ปนกับกลิ่นดอกไม้ป่าที่ขึ้นแทรกอยู่ทุกซอกหิน หวานจนแทบไม่เข้ากันวันที่สามสิบหกของการเดินทาง ขบวนของฟาร์มเร้นเงาจอดเกวียนไว้ที่ปากหุบเก้าเงา ใต้ม่านมายาอีกชั้นหนึ่ง ที่นี่อยู่ในเขตที่ไม่มีเผ่าใดอ้างสิทธิ์ ไม่มีคนรอรับ ไม่มีป้ายบอกแดน ไม่มีแม้แต่ทางเดิน มีเพียงป่าพุ่มรกทึบกับหินผาสีเทาที่ซ้อนลดหลั่นกันลึกเข้าไปหูจิ่วเยวียนเดินนำหน้าทุกคน ไม่หยุดดูเส้นทาง ไม่ลังเลตรงทางแยก ก้าวข้ามรากไม้ที่มองไม่เห็นได้ทุกครั้งดุจเท้าจำได้เองโดยไม่ต้องถามตา พัดในมือคลี่ออกค้างไว้ตลอดเวลา ผิดกับวันที่ส่งสารเรื่องสืบความ และผิดกับวันที่ชี้หุบนี้บนผังเดินทาง ซึ่งพัดหุบสนิทอยู่ทั้งสองครั้งทางรกเกินกว่าเด็กจะเดินเองได้ ไห่ยวี่เจ๋อจึงแบกพี่ใหญ่กับน้องสามไว้บนหลังทั้งสองคน ลูกราชสีห์เกาะไหล่ซ้าย ลูกอสรพิษเกาะไหล่ขวา จ้าวสมุทรแหวกกิ่งไม้ด้วยแขนข้างเดียวเพื่อไม่ให้ใบไม้ข่วนหน้าเด็ก ม่ออู๋เหินพาน้องสี่ขี่หลังพร้อมห่อยาอีกหนึ่งห่อ คอยเอี้ยวคอดูทุกครั้งที่ลูกเงือกขยับว่ายังนั่งมั่นดีอยู่ สยงป้าจ้านอุ้มน้องเล็กไว้แนบอก อีกแขนห

ลมหวีดผ่านซอกหินเป็นเสียงยาวเสียงเดียว ลอดจากกองหนึ่งไปอีกกองหนึ่งจนทั่วเนิน ไร้นกร้องตอบ ไม่มีแมลงสักตัวกรีดปีก มีเพียงสายลมกับก้อนหินที่คุยกันอยู่สองฝ่ายมาหลายปีบ่ายวันที่สี่สิบห้าของการเดินทาง ขบวนของฟาร์มเร้นเงาหยุดอยู่ที่เชิงเนินกว้างลูกหนึ่ง หญ้าแห้งสีน้ำตาลคลุมไปทั้งลาด กองหินเรียงขึ้นไปตามไหล่เนินเป็นแถวไม่เป็นระเบียบ กองใหญ่บ้าง เล็กบ้าง นับด้วยตาคร่าวๆ ก็เกินร้อย ทุกกองไร้ป้าย ไร้ชื่อ ไร้แม้แต่เศษไม้สักชิ้นปักบอกว่าข้างใต้นั้นคือผู้ใดสยงป้าจ้านยืนนิ่งอยู่ที่เชิงเนินนานกว่าทุกคน น้องเล็กในอ้อมแขนก็เงียบตามพ่อ ไม่ดิ้น ไม่ถาม มือป้อมกำปกเสื้อบิดาไว้แน่น"เคยมีป้ายไม้ทุกกองขอรับ" จ้าวหมีว่าเสียงเบาลงกว่าเคย "ข้าเหลาเองทุกแผ่น"ป้ายเหล่านั้นไม่ได้ถูกทำลาย ไร้ทั้งรอยไฟและรอยขวาน หากผุกร่อนไปตามฝนตามลมทีละปี จนกลายเป็นดินอยู่โคนกองหินนั่นเอง เพราะหลังจากวันที่หมีตัวสุดท้ายเดินจากไป ก็ไม่มีผู้ใดกลับมาเปลี่ยนแผ่นใหม่ให้อีกเลยระหว่างที่ทุกคนกำลังมองลาดเนิน หูจิ่วเยวียนก้มลงแตะดินตรงเชิงเนินด้วยปลายพัด ที่นั่นมีรอยเท้าคนเดินย่ำทับหญ้าแห้งไว้เป็นทาง ร่องรอยยังใหม่ ขอบยังคม ถัดไปไม่ไก