All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 211 - Chapter 220

คนก้างปลาห้าตัวยืนจับมือกันเป็นวงรอบวงกลมใหญ่กลางหน้ากระดาษ ลายเส้นสีดำหนาเตอะทับยอดขายของสาขาหลิวเหอทั้งเดือนจนมองไม่เห็นแม้แต่ตัวเลขเดียว ตัวแรกมีหูสองข้างแหลมชี้ อีกตัวมีหางยาวพาดไปถึงขอบแผ่น ส่วนตัวที่ชิดวงกลมที่สุดถูกวาดป้อมจนแทบไม่เห็นขาหูจิ่วเยวียนถือหน้ากระดาษนั้นค้างอยู่ใต้แสงตะเกียงยามโพล้เพล้ นานจนน้ำชาในถ้วยข้างมือชืดสนิทนับแต่กลับจากประตูตะวันออกในวันส่งแขก จ้าวจิ้งจอกไม่อยากค้างคืนในเมืองอีกเลย สมุดบัญชีของร้านเร้นเงาจึงถูกหอบกลับมาทำที่ฟาร์มทุกค่ำ วางกองไว้บนโต๊ะเตี้ยในโถงเรือน สองวันก่อนเมื่อห้าจ้าวตั้งเวรใหม่ ลูกทั้งห้าก็ได้เวลาว่างช่วงบ่ายเพิ่มขึ้นมาอีกครึ่งชั่วยาม และเวลาเหล่านั้นก็หมดไปกับสมุดกองนี้พลิกไปแผ่นถัดมา ยอดขายของชิงหยางกลายเป็นกอไม้ดอกที่ทุกต้นมีกลีบมากเกินจำนวน ถัดไปอีกเป็นเปลวไฟลุกท่วมช่องรับเข้า แผ่นหลังจากนั้นมีฝูงปลาตัวเล็กว่ายเรียงกันตามบรรทัดอย่างเป็นระเบียบ ส่วนหน้าสุดท้ายเป็นวงกลมสีดำวงเดียวที่ถูกถมจนกระดาษทะลุ ลูกแต่ละคนวาดไว้คนละแห่ง ไม่ซ้ำกันเลย จ้าวจิ้งจอกไม่ต้องถามก็รู้ว่าชิ้นไหนเป็นของใคร เปลวไฟคือพี่ใหญ่ที่ยังจับพู่กันแน่นจนหมึกแตกกระจ

"พ่อ มี ตรา"พี่ใหญ่ชี้นิ้วไปที่หน้าผากของพ่อหมี ประกาศเสียงดังลั่นจนคนงานที่กำลังขนกระสอบผ่านต้องเหลียวมามองพร้อมกันทั้งแถว แล้วรีบหันกลับไปแทบไม่ทัน บางคนไหล่สั่น บางคนแกล้งไอ บางคนยกถุงเสบียงขึ้นบังใบหน้าทั้งที่ไม่จำเป็นต้องชูสูงขนาดนั้นสยงป้าจ้านยิ้มรับตามเคยโดยไม่รู้ว่าลูกหมายถึงอะไร ยกมือลูบหัวลูกราชสีห์หนึ่งที แล้วแบกจอบเดินต่อไปทางแปลงผักกาดอย่างอารมณ์ดี บนหน้าผากกว้างนั้น รอยตราสีแดงสดเรียงซ้อนกันไม่ต่ำกว่าสิบรอย ทุกจุดเป็นอักษรคำเดียวกัน เร้นเงาเรื่องเริ่มขึ้นครึ่งชั่วยามก่อนหน้านับแต่มีขโมยเข้าโกดัง จ้าวหมีขอรับเวรตระเวนรอบรั้วฟาร์มยามดึกติดกันหกคืนเต็ม ไม่ยอมให้ผู้ใดผลัด แม้ม่ออู๋เหินจะจับสายลับได้แล้วก็ยังไม่วางใจ ร่างใหญ่จึงทนง่วงไม่ไหวหลังมื้อเที่ยง ทรุดตัวลงใต้ต้นท้อข้างโกดัง เอนแผ่นหลังพิงลำต้น แล้วหลับไปทั้งที่มือยังกำด้ามจอบ เสียงกรนดังสม่ำเสมอดุจฟ้าร้องอยู่ไกลๆ จนนกบนกิ่งไม่กล้าเกาะแฝดห้าซึ่งเดินตามไห่ยวี่เจ๋อมาเก็บผักกาดในเวรของวันนั้นพบตราไม้ประจำโกดังวางอยู่บนกระสอบข้างตัวพ่อหมี แท่งไม้ด้ามยาวที่คนงานใช้ประทับปากถุงเสบียงทุกใบก่อนขึ้นเกวียน หน้าตราสลักคำว่าเ

ไอหวานของข้าวบดน้ำนมกับฟักทองวิญญาณโชยออกจากโรงครัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง หอมมันอุ่นละมุน เจือกลิ่นชุ่มชื่นของน้ำปราณ ลอยข้ามลานไปถึงคอกปศุสัตว์ จนวัวอสูรยังยกจมูกขึ้นสูดดมเช้าวันที่ยี่สิบหกหลังลงนาม ไห่ยวี่เจ๋อยืนคนหม้อใบเล็กบนเตาถ่านหลังโรงครัวอย่างไม่เร่งร้อน ทัพพีไม้หมุนวนช้าๆ ทีละรอบ เนื้อข้าวข้างในข้นเป็นสีเหลืองทองนวลตา ถัดไปมีชามดินเผาเรียงรอไว้พอดีห้าใบสูตรนี้เกิดขึ้นเมื่อยี่สิบกว่าวันก่อน หลังน้องสี่ใช้แสงรักษาจนหมดแรงสองคราติดกัน หนแรกหลับไปทั้งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ หนหลังริมฝีปากซีดเพราะปะการังกิ่งขาวจากถิ่นของพ่อ นับแต่นั้น ลูกเงือกก็เบื่ออาหาร ข้าวต้มคำเดียวก็เบือนหนี น้ำแกงจืดก็ผลักออก จ้าวสมุทรไม่พูดสักคำ หายเข้าโรงครัวไปทั้งคืน ตวงน้ำนมอสูรจากคอก ข้าวบดละเอียด ฟักทองวิญญาณจากแปลงหลังเรือน แล้วเติมน้ำปราณจากบ่อกลางฟาร์มลงไปเพียงไม่กี่หยด เคี่ยวรวดเดียวห้าชาม เพราะรู้ดีว่าหากทำถ้วยเดียว อีกสี่คนจะแย่งกันจนไม่มีผู้ใดได้กินรุ่งสางวันนั้น ชามทั้งห้าเกลี้ยงเกลาไม่เหลือติดก้น และทุกเช้านับจากนั้น หม้อใบเล็กก็ขึ้นตั้งบนเตาก่อนของสิ่งอื่นเสมอเซียวหนิงเยว่เดินเข้ามาพร้อมแฝดห้าท

พัดเล่มหนึ่งถูกวางลงบนฝ่ามือของเซียวหนิงเยว่ ด้ามไม้หอมยังชื้นน้ำค้าง เหน็บหนาวจนปลายนิ้วสะดุ้งหญิงสาวลืมตาขึ้นในความมืดก่อนรุ่งสางของวันที่สามสิบสองหลังลงนาม ตะเกียงบนโต๊ะกลางยังจุดอยู่ ตนเผลอหลับคาสมุดบัญชีไปเมื่อใดก็จำไม่ได้ หูจิ่วเยวียนยืนอยู่ข้างโต๊ะ ชายเสื้อเปื้อนโคลนกรังขึ้นมาถึงเข่า ผมยาวที่เคยหวีเรียบทุกเส้นมีใบไม้แห้งติดอยู่สองใบจ้าวจิ้งจอกไม่คลี่พัดเหมือนทุกครั้งที่จะบอกกล่าว หากวางมันไว้ในมือนายหญิง ดุจคืนของที่ยืมไป แล้วถอยออกมาหนึ่งก้าว ปล่อยให้ใบหน้าที่ไม่มีสิ่งใดบังอยู่ตรงหน้าแสงตะเกียงทว่ายังไม่ทันเอ่ยคำแรก จิ้งจอกหนุ่มก็หันไปทางระเบียงก่อน เดินผ่านเวรหน้าห้องอย่างเงียบเชียบ แง้มประตูห้องลูกออกครึ่งบาน พี่ใหญ่ถีบผ้าห่มหลุดไปกองอยู่ปลายที่นอนตามเคย ส่วนน้องสี่นอนขวางอยู่ตรงกลาง ศีรษะเล็กหนุนข้อเท้าพี่ใหญ่อยู่พอดี หูจิ่วเยวียนดึงผืนผ้ากลับขึ้นมาคลุมลูกราชสีห์ถึงอก แล้วช้อนร่างลูกเงือกขึ้นทีละน้อย หมุนให้นอนตามแนวฟูก พ้นขาพี่ชายที่พร้อมจะถีบซ้ำอีกรอบเมื่อใดก็ได้ เด็กน้อยขยับปากเหมือนจะบ่น แล้วหลับต่อเซียวหนิงเยว่ซึ่งเดินตามมาหยุดอยู่ที่ธรณีประตู นับศีรษะบนฟูกทีละคน ห

กระบอกไผ่ขนาดเท่านิ้วกลางท่อนหนึ่งเสียบอยู่ในรอยแยกของเสารั้วต้นที่สามนับจากประตู ปากไม้อุดด้วยขี้ผึ้ง ตัวกระบอกมัดด้วยผ้าสีเขียวหม่นสามรอบ สีเดียวกับผ้าคาดเอวของบริวารเผ่าอสรพิษ ชายผ้าปลิวไหวอยู่ในลมรุ่งสางของวันที่สามสิบสี่หลังลงนามม่ออู๋เหินพบมันระหว่างตรวจรั้วรอบสุดท้ายก่อนออกเดินทาง คืนนั้นจ้าวอสรพิษอยู่เวรหน้าห้องลูกกับตี้อ๋าวเทียนจนถึงยามสี่ ครั้นผลัดเวรให้ไห่ยวี่เจ๋อกับสยงป้าจ้านแล้วก็ไม่ยอมนอน ก้าวไล่สำรวจเสารั้วทีละต้นเหมือนทุกเช้า เมื่อเห็นสิ่งนั้นจึงไม่ดึงออกทันที ยืนดมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสวมถุงมือหนัง แตะปลายเข็มเงินลงบนเนื้อผ้า ขี้ผึ้ง และผิวไผ่ทีละจุด โลหะยังขาวสะอาดทุกครั้ง จึงยอมถอดกระบอกออกจากร่องเสา แกะขี้ผึ้งออก แล้วเคาะเอากระดาษพับเล็กออกมาบนฝ่ามือด้านนอกของแผ่นกระดาษเขียนจ่าหน้าไว้เพียงบรรทัดเดียว ด้วยลายมือที่ไม่คุ้นเลย'ถึงผู้เฝ้าบ่อรุ่นก่อน'จ้าวอสรพิษถือกระดาษแผ่นนั้นกลับมาที่โต๊ะกลาง ซึ่งนายหญิงกับอีกสองจ้าวที่จะร่วมเดินทางนั่งตรวจสัมภาระชิ้นสุดท้ายอยู่ ม่ออู๋เหินวางมันลงตรงหน้าผู้เป็นนาย ทว่าหญิงสาวเลื่อนกลับไปให้"ถึงเจ้า" หญิงสาวว่า "เจ้าเปิดก่อน"จ้าวอสร