All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 201 - Chapter 210

"หากมารดามิได้มาปรากฏตัวตามวันนัด ให้ถือว่าสละสิทธิ์ในทายาทผู้นั้นโดยสมบูรณ์"เซียวหนิงเยว่อ่านบรรทัดนั้นออกเสียงช้าๆ ราวกับกำลังทวนข้อความในสัญญากู้ที่ผู้ยื่นจงใจเขียนให้กำกวม แดดยามเช้าส่องผ่านบานหน้าต่างโถงกลางลงบนกระดาษสามแผ่น ส่วนคนส่งสารทั้งสามยังยืนรออยู่นอกรั้ว เงาทอดยาวบนลานดินตั้งแต่ฟ้าสางน้องสี่ซึ่งเพิ่งตื่นยังซบอยู่บนสะโพกมารดา นิ้วน้อยกำชายผมยาวไว้แน่นไม่ยอมคลาย หญิงสาวจึงหยิบขึ้นมาไล่ปลายนิ้วตามตัวอักษรซ้ำด้วยมือข้างเดียว แล้วพลิกอ่านทีละฉบับสารของเผ่าราชสีห์เขียนด้วยหมึกเข้มหนัก ลายมือห้วนสั้นดุจคำราม นัดวันขึ้นสิบห้าค่ำ ณ แท่นศิลาทางแดนเหนือ ฉบับของเผ่าอสรพิษบรรจงเรียบลื่น กำหนดวันแรมสองค่ำ ณ วิหารบ่อพิษกลางหุบหมอกฝั่งตะวันตก ส่วนของเผ่าเงือกลายเส้นบางพลิ้วราวสายน้ำไหล ระบุวันแรมห้าค่ำ ณ ริมทะเลจันทราทางใต้ ทั้งสามนัดหมายตกในเดือนเดียวกัน ห่างกันเพียงไม่กี่ราตรี ทว่าเส้นทางไปแต่ละแห่งกลับแยกกันคนละฟากแผ่นดิน[ติ๊ง! ประเมินเส้นทางรวมสามจุดนัดหมาย: ยี่สิบหกวัน][ติ๊ง! ผ่านเขตป่าและด่านที่เคยพบความเคลื่อนไหวผิดปกติ: เจ็ดแห่ง]ตัวเลขเรียงลำดับในหัวเองตั้งแต่อ่านจบฉบับที่

กลิ่นขมเฝื่อนของรากหญ้าเน่าปนเมือกตะไคร่ลอยมาตามลมก่อนรุ่ง จางเสียจนคนธรรมดาคงนึกว่าโชยมาจากหนองน้ำไกลๆ ทว่าม่ออู๋เหินซึ่งยืนเฝ้าเวรอยู่หน้าเรือนกลับหยุดหายใจไปครู่หนึ่ง กลิ่นนี้ไม่มีที่ใดในแผ่นดินเหมือน กลิ่นของบ่อพิษฟ้ายังมืดสนิท ดาวดวงสุดท้ายยังไม่ลับ ไห่ยวี่เจ๋อซึ่งอยู่เวรคู่กันเพิ่งเดินวนไปตรวจหลังเรือน จ้าวอสรพิษก้าวไปถึงประตูรั้วโดยไม่รู้ตัวว่าปลายหางขดแน่นจนเกล็ดครูดกันดังแกรกนอกรั้วมีร่างหนึ่งยืนรออยู่ ชายหนุ่มคาดผ้าเขียวหม่นที่เอว ขมับมีเกล็ดเข้มเรียงแนวบางๆ ริมฝีปากซึ่งเคยม่วงคล้ำเมื่อครั้งงานชุมนุมบัดนี้มีสีเลือดฝาดเต็มที่ บุตรชายของผู้อาวุโสอสรพิษ คนที่ม่ออู๋เหินถอนพิษเรื้อรังให้โดยไม่คิดราคาไกลออกไปบนทุ่งรกร้าง เหลยเฉียนซึ่งนอนบนเสื่อมาทั้งคืนลุกขึ้นนั่ง มองมาเงียบๆ ไม่เข้ามายุ่ง"ข้าไม่เข้าไป" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำ ยื่นห่อผ้าเล็กๆ ข้ามรั้วมา "บิดาไม่รู้ว่าข้ามา ถ้ารู้ คงตัดขาข้าทิ้ง แต่ชีวิตนี้เป็นของท่านตั้งแต่วันที่ท่านดึงพิษออกจากเลือดข้า ข้าจะไม่ยอมให้ท่านรู้เรื่องนี้เป็นคนสุดท้าย"ม่ออู๋เหินรับห่อผ้านั้นมา กลิ่นขมแรงขึ้นทันทีที่แตะปลายนิ้ว ซึมลึกอยู่ในทุกเส้นใย ร

ผ้าแพรสีดำบนข้อมือหนาเปียกชุ่มจนสีเข้มขึ้นอีกระดับ หยดน้ำไหลจากปลายปมดอกเล็กๆ ลงในอ่างไม้ทีละหยด เจ้าของแขนขัดหม้อใบที่สามของค่ำนี้อย่างขะมักเขม้น ไม่ยอมถอดผ้าออกแม้น้ำจะท่วมถึงข้อศอก ทั้งที่คืนแรกตอนรับมา เจ้าตัวเคยประกาศว่าจะไม่ล้างมือข้างนี้อีกเลยเซียวหนิงเยว่ยืนมองอยู่ที่ประตูโรงครัว ไม่ได้เข้าไปทัก สามวันมานี้ บนโต๊ะกลางมีแต่เรื่องของเผ่าราชสีห์ เผ่าอสรพิษ และเผ่าเงือก ราชสีห์อยากได้จ่าฝูง อสรพิษอยากได้ผู้เฝ้าบ่อ เงือกอยากได้แสงรักษา ไม่มีเผ่าใดเอ่ยถึงน้องเล็กแม้แต่บรรทัดเดียว และตลอดสามวันนี้ สยงป้าจ้านก็โหมงานหนักกว่าที่เคยทำขุดแปลงใหม่สองแปลงทั้งที่ไม่มีเมล็ดจะลง ซ่อมรั้วด้านตะวันออกที่ไม่ได้พัง ต้มน้ำแกงให้ม่ออู๋เหินจนเต็มสามหม้อในวันที่จ้าวอสรพิษเล่าเรื่องบ่อพิษ แบกพี่รองไปนอนในคืนที่ตี้อ๋าวเทียนไม่ยอมห่างฟูกน้องสี่ ล้างจานชามทุกใบในโรงครัวทั้งที่เป็นเวรของคนงาน แล้วยิ้ม ยิ้มทุกครั้งที่มีใครหันมามองนิสัยคิดบัญชีทำให้หญิงสาวนับโดยไม่ตั้งใจ วันปกติจ้าวหมียิ้มราวสามสิบครั้ง หัวเราะสิบกว่าหน สามวันมานี้กลับยิ้มเกินหกสิบครั้งต่อวัน ส่วนเสียงหัวเราะเหลือไม่ถึงห้า รอยยิ้มที่เกิน

[ติ๊ง! สรุปค่าใช้จ่ายของทายาททั้งห้า นับแต่ตั้งครรภ์ถึงวันนี้][ยาบำรุงครรภ์และโอสถต้มยามเช้า: 1,460 ชุด][ผลไม้วิญญาณจากแปลงมิติ: 12,480 ผล][ผ้าอ้อม: 1,920 ผืน][ผ้าคลุมและเสื้อตัวเล็ก: 640 ชุด][ข้าวต้มบด: 9,750 ชาม (ทายาทหมายเลขห้ากินคนเดียวเกินสองส่วนห้า)][รวมมูลค่าตามราคาตลาด: 486,300 เหรียญศิลา]เซียวหนิงเยว่อ่านยอดรวมท้ายสุดซ้ำหนึ่งรอบ แล้วปิดหน้าต่างทิ้ง ระบบนับได้เร็วกว่าก็จริง ทว่าตัวเลขชุดเดียวกันนี้ นางจดด้วยมือตัวเองมาก่อนแล้วทุกบรรทัดเช้าวันถัดมา ผู้อาวุโสสามเผ่ากลับมาพร้อมกันที่โต๊ะกลางลานหน้าเรือนตามนัด ม่านมายายังเปิดไว้เพียงเท่าเมื่อวาน ม่ออู๋เหินกับสยงป้าจ้านพาเด็กๆ ไปเล่นที่แปลงหลังตั้งแต่ฟ้าสาง เสียงหัวเราะเล็กๆ ลอยข้ามหมอกเทามาเป็นระยะ จนสตรีเผ่าเงือกต้องเหลียวไปมองทุกครั้ง ตี้อ๋าวเทียน ไห่ยวี่เจ๋อ และหูจิ่วเยวียนนั่งเรียงอยู่เบื้องหลังนายหญิง จ้าวจิ้งจอกถือพัดไว้หลวมๆ ไม่มีทีท่าว่าจะขยับปาก ตามที่ตกลงกันไว้ว่าวันนี้ห้ามจ้าวคนใดพูดแทนสมุดเล่มหนาถูกวางลงกลางโต๊ะ เสียงปกแข็งกระทบไม้ดังทึบ ขอบกระดาษช้ำนิ้วมือจนเป็นสีน้ำตาลอ่อน เล่มนี้เริ่มจดตั้งแต่เดือนแรกที่รู้

แขนเสื้อสีเทาร่นขึ้นเพียงชั่วอึดใจเดียว ขณะชายผู้หนึ่งในขบวนเผ่าเงือกยกหีบไม้วางบนท้ายเกวียน ตรงขอบที่พับซ่อนไว้ด้านในข้อมือ มีด้ายสีทองหม่นโค้งเป็นเสี้ยวเล็กเท่าเล็บนิ้วก้อย แล้วผ้าก็ไหลลงปิดมิดเหมือนไม่เคยมีสิ่งใดโผล่ออกมาเซียวหนิงเยว่หยุดฝีเท้ากลางลานหน้าประตูตะวันออกของนครศิลา ขบวนผู้อาวุโสสามเผ่าพักแรมในเมืองหนึ่งคืนหลังออกจากฟาร์ม รุ่งเช้าจึงเตรียมเคลื่อนขบวนกลับถิ่น นายหญิงมาส่งตามธรรมเนียมเจ้าของถิ่นที่ดี มีเพียงหูจิ่วเยวียนเดินเคียงมาคนเดียว เจ้าตัวน้อยทั้งห้าอยู่ในฟาร์มกับตี้อ๋าวเทียนและสยงป้าจ้าน ม่ออู๋เหินกับไห่ยวี่เจ๋อเฝ้ารั้วอยู่สองฟาก ตั้งแต่รู้ว่าลัทธิต้องการเลือดของลูก มารดาก็ไม่เคยพาเด็กคนใดก้าวพ้นม่านมายาอีกเลย ต่อให้เป็นเพียงการเดินมาส่งแขกถึงกำแพงเมืองก็ตามแขนเสื้อนั้นคุ้นตายิ่งกว่าสิ่งใด บ่ายวันสุดท้ายของงานชุมนุม หญิงสาวเห็นมันจากหน้าต่างเรือนพัก ชายชราผอมบางผู้หนึ่งยืนกลางฝูงชน ยกแขนขึ้นช้าๆ ปล่อยให้ชายผ้าร่นลงจนเผยลายดวงจันทร์ปักด้ายสีทองหม่นเต็มตา โดยมีบริวารชุดเทาคู่หนึ่งคอยท่าอยู่ข้างหลัง วันนี้ผู้เฒ่าคนนั้นไม่อยู่ที่นี่ ทว่าหนึ่งในสองคนติดตามกลับปะปนมากั