บททั้งหมดของ หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: บทที่ 261 - บทที่ 270

ตุบ ตุบสุ้มเสียงจอบกระทบหินดังเป็นห้วงยาวตั้งแต่ไก่ยังไม่ขัน ทั่วเขตกลางทยอยตื่นตามเสียงนั้น คนงานโผล่ใบหน้าออกจากชายคา ตัวแทนเผ่าซึ่งพักอยู่เรือนรับแขกผลักบานหน้าต่างออกมาดู จึงประจักษ์แก่สายตาว่าข้างหลักหิน 'คลังเมล็ดทุกเผ่า' มีหลุมกว้างเท่าลานซ้อมดาบเปิดอ้าอยู่กลางดินวันที่เก้าสิบสองของเขตกลาง สยงป้าจ้านลงไปอยู่ก้นหลุมตั้งแต่ฟ้ายังมืด จ้าวหมีถอดเสื้อตัวนอกพาดไว้บนปากหลุม เหลือเพียงผ้าแพรสีดำผูกข้อมือไว้เส้นเดียว ยามจอบสับลง เศษหินกระเด็นออกเป็นวง ยามยกขึ้น ดินอีกกองก็ถูกโยนขึ้นมาบนลานเหลยเฉียนพาคนของฝูงมาแบกหินตั้งแต่วันที่สอง ราชสีห์หนุ่มยกก้อนใหญ่ที่สุดขึ้นบ่าเอง ไม่ยอมให้ผู้ใดช่วย บุตรชายผู้อาวุโสอสรพิษส่งช่างเจาะศิลามาสองคน ทั้งคู่ปากหนัก ถือสิ่วเหล็กกล้าคนละชุด ไล่สกัดผนังหลุมให้เรียบดุจผิวน้ำนิ่ง จนเงาตะเกียงสะท้อนได้เซียวหนิงเยว่ทรุดกายลงริมหลุมพร้อมสมุดเล่มใหม่ จดตัวเลขไล่ไปบรรทัดต่อบรรทัด ผู้ลงชื่อจะฝากแล้วมีเจ็ดเผ่า ได้เผ่าละหนึ่งช่อง กว้างสามศอก ลึกสองศอก อดีตมือสังหารคำนวณเผื่อไว้อีกสิบช่องซึ่งยังไร้ชื่อ ช่างเจาะศิลาคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นถาม"ที่เว้นไว้นั้น จะให้ผู้ใดขอ

"ถั่ว นี้ ชื่อ พ่อ ขี้หึง"สุ้มเสียงพี่รองดังข้ามโต๊ะสมุดคลังขึ้นไปถึงปากบันได ตัวแทนเผ่าซึ่งรออยู่เบื้องบนหยุดคุยกันพร้อมกัน ห้าจ้าวในห้องศิลาก็ชะงักมือ หันมองหน้ากันเองวันที่ร้อยสามของเขตกลาง เรื่องเริ่มจากผ้าห่อเมล็ดทุกผืนซึ่งหูจิ่วเยวียนปักนามลูกทั้งห้าไว้ตรงมุม เมื่อเห็นชื่อของตนอยู่บนผ้าทุกผืน เด็กๆ จึงเชื่อว่าเมล็ดทุกเม็ดในคลังเป็นของที่ต้องดูแล และสิ่งที่ดูแลก็ต้องมีชื่อที่ตั้งเองหูจิ่วเยวียนเห็นว่าห้ามไม่อยู่ จึงแบ่งหน้าสมุดคลังออกเป็นสองส่วน ช่องแรกเป็นนามตามเผ่า ใช้เบิกและลงบัญชี ช่องที่สองเป็นชื่อเรียก ให้ลูกๆ เขียนได้ตามใจจ้าวจิ้งจอกคาดว่าคงมีชื่อเล่นสักสองสามชื่อ แล้วเรื่องก็จะจบชื่อแรกตกเป็นของถั่วจากเกาะทางใต้ของตระกูลข่ง"ถั่ว พ่อ ขี้หึง" พี่รองย้ำอีกหน พู่กันในมือป้ายหมึกลงช่องชื่อเรียกจนตัวอักษรโตเต็มช่องบรรดาจ้าวยังมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น ทว่าไม่มีสักคนถามว่าชื่อนี้หมายถึงบิดาคนใด เพราะต่างคนต่างคิดว่าลูกหมายถึงอีกสี่คนนายหญิงจึงเป็นผู้ถามแทน ลูกจิ้งจอกคว่ำห่อถั่วลงบนโต๊ะ ชี้ให้ดูเมล็ดซึ่งเบียดกันแน่น จนไม่มีเม็ดใดยอมให้อีกเม็ดอยู่ใกล้แม่ถั่วที่สุด"เม็ด มัน

ผงหินร่วงลงจากขอบบานประตูศิลาเป็นเส้นบางเท่าเส้นผม ตกลงบนหลังมือของน้องสี่ซึ่งนั่งห่อเมล็ดอยู่ใกล้ประตูที่สุด ลูกเงือกก้มมองผงสีเทาบนผิวมือตนเอง ก่อนเงยใบหน้าขึ้นมองบานประตูที่สั่นอยู่เหนือศีรษะวันที่ร้อยสิบของเขตกลาง เป็นวันห่อเมล็ดกองสุดท้าย อันเป็นของเผ่าน้อยทางตะวันตกซึ่งฝากไว้รอบสอง เด็กๆ ล้อมวงอยู่กลางห้องศิลาครบทุกคน ธูปเพิ่งมอดลงไปไม่ถึงครึ่งก้านบานประตูศิลาหนักเท่าวัวสองตัวสั่นอยู่ในกรอบ สุ้มเสียงศิลาขบกันดังกึกๆ ผงหินร่วงลงเป็นสาย แล้วก็หยุด แล้วก็สั่นอีก"หยุด" เซียวหนิงเยว่เอ่ยเพียงพยางค์เดียวลูกๆ ชักมือกลับพร้อมกัน ไฟของพี่ใหญ่ดับ หมอกของน้องสามจาง มายาของพี่รองสลาย มารดาก้าวเดียวก็ถึงตัวน้องสี่ ช้อนขึ้นจากใต้บานประตูมาวางไว้กลางห้องสยงป้าจ้านซึ่งอยู่ในห้องด้วยพุ่งมาคร่อมบังอีกสี่คนไว้ใต้ร่างใหญ่ทันที ทุกอย่างนิ่ง ผงหินเม็ดสุดท้ายตกลงพื้น ไร้หินก้อนใดหลุดตามลงมามารดาคุกเข่าลงเบื้องหน้าน้องสี่ ยกมือน้อยข้างที่โดนผงหินขึ้นมา ปัดออกด้วยปลายนิ้วทีละเม็ด ทั้งที่ของละเอียดนั้นไม่ได้ทำให้ผิวเป็นรอยแม้แต่น้อย ครั้นสะอาดก็ยังก้มลงเป่าหลังมือนั้นซ้ำอีกหน"เจ็บ ไม่" มารดาเผลอเอ

กลิ่นต้นอ่อนข้าวที่เพิ่งบดหอมเขียวจนกลบไอยาขมทั้งโรงเก็บโอสถ เป็นหนแรกในรอบสองเดือน หลิวซานซึ่งยกถาดข้าวมาส่งถึงอ่างล้างมือหน้าโรงถึงกับชะงักเท้า สูดลมหายใจเข้าลึกจนสุด ราวกลัวว่ากลิ่นนั้นจะจางหายก่อนได้ดมให้อิ่มวันที่ร้อยสิบเก้าของเขตกลาง ม่ออู๋เหินวางเมล็ดข้าวไฟสองเม็ดลงบนแผ่นแก้วคู่กัน เม็ดหนึ่งเบิกมาจากช่องของราชสีห์ในคลัง ห่อด้วยผ้าห้าธาตุที่ปักชื่อลูกไว้ตรงมุม อีกเม็ดเก็บจากแปลงในทุ่งหญ้าใต้แท่นศิลาซึ่งเหี่ยวซ้ำเมื่อเดือนก่อน จ้าวอสรพิษใช้ปลายมีดบางผ่าทั้งสองตามยาวในคราวเดียวเม็ดจากแปลงที่เหี่ยว ใยเทาพันแก่นไว้แน่นจนมองไม่เห็นเนื้อขาวข้างใน ส่วนเม็ดจากคลัง ใยราเกาะได้เพียงผิวเปลือกนอก พยายามหยั่งเข้าไปแล้วก็หยุดอยู่แค่นั้น ไร้เส้นใดลงถึงแก่นไห่ยวี่เจ๋อหยดน้ำปราณลงบนทั้งสองพร้อมกัน แล้วก้มลงดูการซึม เม็ดจากคลังดูดน้ำเข้าไปถึงแก่นได้เอง ผิวที่ผ่าออกค่อยๆ ชุ่มขึ้นจนเงาวาว ส่วนเม็ดที่ติดเชื้อดูดได้เพียงที่เปลือก น้ำปราณค้างเป็นหยดกลมอยู่ข้างแก่นซึ่งถูกใยราพันไว้ ไม่ซึมลงไปแม้สักนิด"มันไม่ได้กินแค่ปราณขอรับ" ไห่ยวี่เจ๋อเอ่ย "มันกินทางที่ปราณจะไหลเข้าไป""เมล็ดที่ปราณเดิมยังครบ มั

รวงข้าวสีเงินรวงหนึ่งโผล่พ้นปากถุงป่านเก่า วางอยู่บนเกวียนของเผ่าน้อยระหว่างกระบุงข้าวฟ่างธรรมดาสองกระบุง เมล็ดบนรวงต้องแดดเช้าแล้วสะท้อนแสงเป็นประกาย ดุจเกล็ดปลาที่เพิ่งขึ้นจากน้ำวันที่ร้อยยี่สิบเจ็ดของเขตกลาง ขบวนเกวียนของเผ่าน้อยสามเผ่ามาถึงลานกลางพร้อมกัน เป็นการฝากเมล็ดรอบที่สามหลังสูตรใหม่ส่งออกไป หูจิ่วเยวียนถือสมุดคลังไล่ตรวจของไปตามเกวียน ทุกคันตรงตามบัญชีที่ส่งมาล่วงหน้า ยกเว้นคันหลังสุด ซึ่งมีของเกินมาหนึ่งถุงนายหญิงก้าวไปหยุดข้างเกวียน ไม่แตะต้องสิ่งใด ให้ม่ออู๋เหินใช้คีมเงินแหวกปากถุงออกให้ดู ข้างในเป็นข้าวรวงเงินเต็มถุง เมล็ดอวบใส เปลือกสีเงินจางไร้รอยด่างสักเม็ดผู้เฒ่าของเผ่าน้อยเผ่าหนึ่งเห็นเข้าก็ทรุดลงกับพื้น มือสั่นจนต้องเกาะล้อไว้"ข้าวรวงเงินสายนี้สูญไปตั้งแต่รุ่นปู่ของข้า เมื่อครั้งไฟป่าเผาทุ่งทางตะวันตกจนราบ ข้าเคยเห็นเพียงในภาพวาดบนผนังเรือนบรรพชน"ตัวแทนเผ่าอื่นอีกสองสามคนเอ่ยเรื่องเดียวกันจากถิ่นของตน ทุกเผ่าเชื่อว่าสายพันธุ์นี้หมดไปจากทวีปแล้ว"เจ้าบรรทุกถุงนี้มาจากที่ใด" นายหญิงถามคนคุมเกวียนชายหนุ่มมองถุงป่านอยู่นาน ใบหน้าค่อยๆ ซีดลง ก่อนยืนยันด้วยสุ้มเ