กลิ่นหวานแปร่งแบบผลไม้ช้ำข้นขึ้นทุกก้าวที่ทวนธารขึ้นไป ข้นจนม่ออู๋เหินต้องหยุดผูกผ้าปิดจมูกซ้อนอีกชั้น เป็นกลิ่นเดียวกับดินในแปลงของลูกเงือกซึ่งเน่าผิดวิสัย และเหมือนดินในเขตกลางที่จ้าวอสรพิษเริ่มเก็บตัวอย่างใส่ถ้วยไว้ ทว่าตรงนี้แรงกว่าทุกแห่งที่เคยดมมาหลายสิบเท่าจิ้งจอกเงาสีเงินวิ่งนำหน้าไปสามก้าว ร่างโปร่งจนใบไม้ร่วงทะลุผ่านแผ่นหลังได้ หมอกในป่าชั้นนอกหนาจนสายตาไปได้ไม่เกินสิบก้าว พ้นจากนั้นเป็นสีขาวทึบทั้งสิ้น มีเพียงสุ้มเสียงน้ำในธารคอยบอกทางในกระเป๋าบนบ่า ถ้วยตัวอย่างเต้นแรงขึ้นทุกหนที่ธารแคบลง ตุบ ตุบ ช้า หนัก ไม่เคยผิดห้วงริมธารทั้งสองฝั่ง กอหญ้าเหี่ยวเป็นแนวตรงยาวไปเบื้องหน้า หาใช่เหี่ยวเป็นหย่อมอย่างโรคพืชทั่วไป แนวนั้นกว้างเท่ากันทั้งสองฟาก ห่างขอบน้ำเท่ากันทุกช่วง ม่ออู๋เหินคุกเข่าตักน้ำใส่ขวดทุกร้อยก้าว ลงป้ายด้วยลายมือตรงเรียบ แล้วใช้ปลายเข็มเงินขีดรอยบนเปลือกไม้ใกล้ๆ ทุกหนที่ตัก รอยละหนึ่งขีด เผื่อวันหน้าต้องย้อนกลับมาทางนี้ และคราวนั้นจะไม่ได้มาลำพังป่าชั้นนอกเงียบผิดวิสัย ไร้เสียงนก ไร้แมลง ใบไม้ริมธารไม่มีรอยหนอนกัดแม้ใบเดียว ดุจทุกสิ่งซึ่งมีชีวิตล่วงรู้ก่อนว่าน้ำ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
