Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Lumapit ako sa kanya, ang mga kamay ko ay nakadikit sa kanyang dibdib, ramdam ko ang tibok ng kanyang puso, ang init ng kanyang katawan. Ang kanyang mga labi ay dumampi sa aking mga labi—dahan-dahan, maingat, ngunit may init na naglalagablab sa loob ko. Ang aming halik ay isang laban sa katahimikan ng gabi, ngunit parehong alam naming hindi ito basta-basta. Ito ay paglabas ng damdamin, pag-amin ng pagnanasa, at pag-ibig na hindi nasabi noon. “Rosemary,” bulong niya sa pagitan ng halik, “hindi lang ito pag-ibig. Ito ay pagsasakdal ng lahat ng oras na nawala. Lahat ng pagkukulang ko.” Ang aking mga kamay ay yumuko sa likod niya, hinahanap ang katawan niya, ang init, ang presensya. Ang kanyang mga labi ay dumampi sa aking leeg, at ang bawat hipo ay nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Hindi namin kailangan ng salita. Ang aming katawan ang nagsasalita—ang bawat galaw, bawat hipo, bawat halik ay nagsasabi ng damdamin na matagal nang nakatago. Pa
Baca selengkapnya
Masuk
