Chapter 51: Reunion

Ako si Rosemary Delgado, at kahit ilang taon na ang lumipas mula sa huling araw namin ni Sylvant Garrison Briggston, tila ba hindi nagbago ang mundo sa paligid niya—maliban na lang sa mas mataas na antas ng kapangyarihan at yaman na ngayo’y hawak niya. Ngunit higit pa roon, hindi nagbago ang effect niya sa akin: ang init ng bawat titig niya, ang tahimik na kapangyarihan ng presensya niya, at ang pag-uwi ng lahat ng alaala na matagal ko nang sinubukang itaboy. Habang naglalakad ako sa grand lobby ng Briggston Hotels, dala ang aklat at laptop para sa isang briefing sa executive board, nahinto ako sa gitna ng koridor nang makita ko siya. Nakatalikod, naka-suit, mas matikas at mas matatag kaysa sa huling pagkakataon na nakita ko siya sa college—ngunit ang paraan ng paggalaw niya, bawat hakbang, bawat pagkilos, ay agad nagdala sa akin pabalik sa nakaraan. At doon, sa pagitan ng mga eleganteng halimuyak ng bulaklak at malalaking kristal na chandelier, nakita niya rin ako. “Rose,” bulong

Chapter 52: Honest

Ako si Rosemary Delgado, at sa unang pagkakataon, ramdam ko ang katahimikan ng opisina bilang hindi nakakatakot kundi… mapayapa. Ang Briggston Hotels ay laging puno ng yabag ng takot at pag-iingat. Ngunit ngayon, habang nakaupo ako sa harap ng isang maliit na conference table sa penthouse office ng CEO, iba ang hangin. Iba ang init sa pagitan namin ni Sylvant. Hindi na ito tungkol sa trabaho, hindi tungkol sa utos o utos na kailangang sundin. Ito ay tungkol sa amin—dalawang tao na pinuno ng nakaraan, sugatang puso, at lihim na pananabik. “Rosemary…” bulong niya, at kahit tahimik lang ang tono, ramdam ko ang bigat ng kanyang intensyon. Lumapit siya, ang mga mata niya ay kulay ng maitim na tsokolate sa ilalim ng mahahabang pilikmata, nakatitig sa akin nang parang sinusubok ang bawat piraso ng aking katahimikan. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang tensyon na ito—siguro sa bawat lihim na tingin, bawat hawak na hindi natin sinasabi. Ngunit ngayon, ang aming katahimikan ay nagbubuo ng

Chapter 53: Finally

Ang gabi ay bumalot sa Maynila, at ang lungsod ay puno ng mga ilaw na kumikislap sa bawat gusali. Ngunit sa penthouse ng Briggston Hotels, tahimik ang mundo, maliban sa tibok ng puso ko—at sa boses ni Sylvant na parang alon na dahan-dahang pumapaloob sa bawat hibla ng aking katawan. Huminga ako nang malalim habang nakaupo sa sofa, nakatingin sa malawak na cityscape. Ang init ng kanyang presensya sa tabi ko ay hindi basta init lamang—ito ay isang paanyaya, isang pangako, at isang babala na mas malalim pa kaysa sa kahit anong naramdaman ko noon. “Rose… maaari ba kitang hawakan?” bulong niya, at sa kanyang mata, ramdam ko ang panunuyo at pag-aalinlangan nang sabay. Ang tono niya ay parehong matatag at mahinahon, parang isang tao na unang beses na nagpapakita ng lahat ng kanyang nararamdaman. Tumango ako, halos hindi mapigilan ang sarili kong manginig. “Oo… Sylvant.” Dahan-dahan niyang inilapit ang kamay niya sa akin, at sa bawat sandali, tila bumabagal ang mundo. Ang palad niya a

Chapter 54: Doesn't forgive

Rosemary ay nanatiling nakataas ang tingin, at nang makita niya ang mga mata ni Sylvant—malalim, tahimik, puno ng lihim—may naramdaman siyang kakaiba. Ang hangin sa paligid ay tila huminto, at ang mundo ay umiikot lamang sa kanila dalawa.Rosemary: “Ano ang ibig mong ipakita sa akin?”Sylvant: “Na mahal kita… sa paraan na hindi ko kayang ipaliwanag noon. Pero hindi lamang iyon—handa akong maging malinaw, handang itama ang lahat.”At iyon ang sandali na unti-unting bumagsak ang mga pader na matagal niyang itinayo. Ang kanyang katawan ay hindi na kayang tanggihan ang init ng presensya ni Sylvant. Ang kanyang puso ay tumitibok nang mabilis, halatang hinahanap-hanap ang koneksyon na matagal na nilang pinilit talikuran.Sylvant ay lumapit nang mas malapit. Ang amoy ng kanyang aftershave ay naghalo sa hangin—maalat, mainit, may bahagyang kahalumigmigan ng init ng katawan. Hindi na kayang pigilan ni Rosemary ang sarili; ang kanyang mga kamay ay dumapo sa dibdib ni Sylvant, naramdaman ang tib

Chapter 55: Slow

Muling umaga sa Briggston Hotels ang bumungad sa akin. Ang liwanag ng araw ay tumatama sa malalaking salamin ng lobby, nagpapalabo sa hangin ng malamig na klima sa labas. Ngunit sa kabila ng karangyaan at katahimikan ng hotel, ramdam ko pa rin ang bigat ng nakaraan. Lumakad ako sa corridor ng executive floor, ang mga hakbang ko’y tahimik, marahan. Hindi ko maiwasang maalala ang mga oras na nakatambay ako sa mga kahong dokumento, nakikipag-usap sa mga staff, ngunit palaging may isang mata sa likod na nagbabantay—siya. Si Sylvant Garrison Briggston. Hindi ko alam kung bakit, ngunit tuwing nakikita ko siya sa distansya, parang bumabalik ang lahat ng naramdaman ko noon sa kolehiyo—ang paghanga, ang init ng bawat tingin, at ang sakit na iniwan niya nang umalis ako sa buhay niya nang hindi man lang humingi ng paliwanag. Ngunit ngayon, magkaibang tao na kami. Ako’y assistant na hindi lang may pinag-aralan, kundi may sariling prinsipyo at lakas ng loob. Siya, billionaire CEO, tahimik, kon

Chapter 56: Public

Ang araw na ito ay hindi katulad ng ibang araw sa Briggston Hotels. Ang lobby ay kumikislap sa liwanag ng chandelier, at ang mga salamin sa dingding ay nagpapakita ng bawat kumikilos na bisita. Ang mga empleyado ay abala sa kanilang mga tungkulin, ngunit may kakaibang tensyon sa hangin. Alam kong may malaking kaganapan sa opisina—isang event na hahantong sa wakas ng lahat ng mga palihim na pangungulila at panlalambing na nagtatago sa pagitan naming dalawa ni Sylvant. Ako, si Rosemary Delgado, ay nakatayo sa likod ng reception area, hawak ang clipboard at nagmamasid sa bawat detalye. Ang aking puso ay tila tumatalon sa bawat pagkakataon na makita ko siya. Ang bawat kilos ni Sylvant Garrison Briggston ay puno ng kontrol, tahimik, at malamig sa unang tingin, ngunit alam ko—alam ko—na sa ilalim ng kanyang maayos na anyo ay may apoy na para lamang sa akin. Ngunit ngayon, hindi ito tungkol sa lihim o mga pagtingin na hindi naipapahayag. Ito ay tungkol sa pag-amin, sa publiko, sa lahat ng

Alle Kapitel von The Billionaire Who Loved Quietly : Kapitel 51 – Kapitel 56

Chapter 51: Reunion

Chapter 52: Honest

Chapter 53: Finally

Chapter 54: Doesn't forgive

Chapter 55: Slow

Chapter 56: Public