Ang mga salita niya ay parang apoy na unti-unting sumisiklab sa loob ko. Ngunit sa halip na tumakbo, pinili kong humarap sa apoy na iyon. Tumindig ako, hinarap siya nang direkta, at sa kabila ng kaba, sinabi ko, “Sylvant… gusto ko ring subukan. Pero kailangan kong malaman—talaga bang nandiyan ka para sa akin, hindi para sa nakaraan, hindi para sa galit o pride?” Ngumiti siya, hindi ng malaki, ngunit ng sapat. Isang ngiti na nagbigay ng pag-asa at takot sa parehong sandali. “Nandito ako. Para sa iyo. Palagi.” At sa sandaling iyon, kahit walang halik, kahit walang pisikal na paghawak, ramdam ko ang pagbabago. Ang katahimikan na dati’y puno ng sakit, ngayon ay puno ng pangako. Ngunit alam kong hindi ito tapos. Ang labanan ay tahimik, ngunit may apoy na susunugin sa loob namin. Isang laban na walang sigaw, walang luha, ngunit mas matindi kaysa sa anumang nakaraang galit o pangungulila. Tumayo ako, huminga ng malalim, at sa wakas, nakaramdam ako ng kakaibang katahimikan. Hindi laha
Mehr lesen