Alle Kapitel von The Billionaire Who Loved Quietly : Kapitel 31 – Kapitel 40

Lumapit si Sylvant, at sa isang kisap-mata, nakatayo siya sa harap niya, mas mataas, mas malakas, at mas… kahima-himala. Ang presensya niya ay parang isang pader na hindi matitinag. Ngunit sa halip na ilayo siya, tila mas gusto ni Rosemary na malapit sa kanya—isang labis na panganib na alam niyang hindi niya dapat gawin. “Rosemary… hindi ko alam kung sinasadya mong pigilan ang sarili mo, o talagang gusto mong lumayo,” bulong niya, ang tinig niya ay mababa, puno ng init na halos sumusunog sa balat niya. “Pero kailangan mong malaman—anuman ang piliin mo, hindi ko mapipigilan ang nararamdaman ko para sa’yo.” Ang puso ni Rosemary ay kumalabog, tumatalbog sa dibdib niya nang parang gusto nitong tumalon palabas. Sa bawat salita ni Sylvant, tila pinipilit niya ang sarili na hindi magpadala. Pero mahirap—napakahirap. Hindi lamang dahil sa init ng kanyang presensya, kundi dahil sa alaala ng bawat sandaling magkasama sila sa nakaraan—sa kolehiyo, sa mga lihim na sandali ng pagtitinginan, at

Ngunit hindi ko siya hahayaang manalo. Tumindig ako at humarap sa kanya. “Hindi mo ako malulupig, Brienne. Kahit ano pa man ang sabihin mo, hindi mo malalaman ang buong kwento. At hindi mo rin alam ang nararamdaman niya… para sa akin.” Napangiti siya ng mapanghamon, at muntik nang ngumisi. “Ah, kaya pala. Kaya’t tahimik ka. Kasi alam mong may bahagyang katotohanan ako, at kung aaminin mo sa sarili mo, ayaw mong masaktan… pero Rosemary, mas masakit ang hindi mo alam.” Ang bawat salita niya ay parang dulo ng pana—tumutusok, ngunit kaakit-akit sa isang masamang paraan. Nararamdaman ko ang init ng katawan ko, ang tibok ng puso ko na nagiging mabilis at sabay na mabigat, sabay na magaan. Sa gitna ng aking pagkagulat, naalala ko si Sylvant. Ang mga mata niya—lahat ng lihim, lahat ng tampo, lahat ng pagmamahal na hindi niya masabi. Ang alaala ng kanyang halik, ng mga oras na tahimik lang kami sa rooftop ng hotel, ang bawat pagkakadikit ng aming mga palad, bumalik at sumabog sa aking is

POV Rosemary Delgado Hindi niya ako sinundan agad. Iyon ang unang napansin ko habang naglalakad ako papunta sa private elevator ng executive floor. Mabigat ang bawat hakbang ko, pero mas mabigat ang pakiramdam sa dibdib ko. Ang kahihiyan. Ang galit. At ang katotohanang sa harap ng lahat, pinili niyang manahimik. Pagpasok ko sa elevator, pinindot ko ang pinakataas na palapag — ang private suite na ginagamit niya tuwing may high-profile events. At bago pa tuluyang magsara ang pinto— May kamay na humarang. Matigas. Mainit. Kontrolado. Siya. Sylvant Garrison Briggston Hindi siya nagsalita. Hindi siya kailanman nagsisimula sa salita. Pumasok siya. Sumara ang pinto. Umakyat ang elevator. Tahimik. Pero ang katahimikan na iyon ay hindi gaya ng dati. Ito ay masikip. Mabigat. Parang may apoy na gustong sumabog. “Bakit?” ako ang unang nagsalita. Hindi ako lumingon sa kanya. Nakatingin lang ako sa salamin sa harap ko, kung saan malinaw kong nakikita ang repleksyon ni

Hindi ko alam kung kailan nagsimulang gumuho si Sylvant. Siguro noong araw na tumigil na siyang magpanggap. O siguro noong araw na nalaman ng buong kumpanya ang tungkol sa amin—ang relasyong matagal naming itinago, ang damdaming pilit naming ikinubli sa likod ng malamig na titig at pormal na usapan. Pero ang alam ko, sa bawat araw na lumilipas, unti-unti siyang nawawala. At kasabay no’n… parang nawawala rin ako. “Miss Cordova, pinapatawag ka po ni Sir Sylvant.” Napahinto ako sa pagta-type. Mabilis ang tibok ng puso ko—hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa takot. Takot na makita kung ano na ang kalagayan niya ngayon. Dahan-dahan akong tumayo at naglakad papunta sa opisina niya. Tahimik ang buong floor. Ramdam ang tensyon—parang may bagyong paparating, pero walang gustong magsalita tungkol dito. Pagbukas ko ng pinto, bumungad sa akin ang isang Sylvant na hindi ko na halos makilala. Gulo ang buhok niya. Nakabukas ang ilang butones ng polo niya. At ang mga mata niya—pagod na pagod,

Hindi ako natulog nang gabing iyon. Ang mga mata ko ay namamaga sa kakaiyak, ngunit mas masakit ang dibdib ko kaysa sa mga mata ko. Ang yakap ni Sylvant kanina ay nananatili sa balat ko—mainit, totoo, at mapanganib. “I am choosing you.” Paulit-ulit sa isip ko ang mga salitang iyon. Pero ang pagpili ay hindi lang sinasabi. Ipinapakita iyon. --- Pagpasok ko sa opisina ng Briggston Hotels, dama ko agad ang pagbabago sa hangin. Hindi ito normal na corporate tension. Ito iyong parang may alam ang lahat na hindi pa sinasabi nang direkta. May mga bulungan. May mga tingin. At sa lobby TV, nandoon ang litrato ni Sylvant. Kasama si Brienne. Sa isang charity gala kagabi. Magkatabi. Elegant. Perfect. Parang sila ang larawan ng kapangyarihan at kayamanan. At ako? Nasa dilim. Nasa likod. Muling lihim. Humigpit ang hawak ko sa folder sa kamay ko. Hindi na ako babalik sa ganitong posisyon. --- Tinawag ako sa boardroom bago mag-alas dose. Pagbukas ko ng pi