Alle Kapitel von The Billionaire Who Loved Quietly : Kapitel 21 – Kapitel 30

Balik sa Opisina ni Sylvant Lumapit siya sa mesa ni Rosemary, dala ang kanyang tablet at pila ng mga report. “Rosemary,” mahinang panawag niya, parang may bigat sa bawat pantig. Tumigil si Rosemary sa kanyang ginagawa at tiningnan siya. Ang puso niya ay kumalabog ng malakas, at sa sandaling iyon, napansin niyang may kakaibang tensyon sa mga mata ni Sylvant. Hindi tulad ng dati—hindi ang tahimik na lalaking laging may kontrol, kundi may kakaibang panghihinayang at kabagalan sa kilos. “Sir?” maingat ang kanyang tinig. “May nakita ako sa numbers… at sa projections mo,” wika ni Sylvant. “Pero… hindi ito ang dahilan kung bakit ako lumapit sa iyo.” Tumigil si Rosemary, nagulat sa tono ng boses niya. Tahimik na sumagi sa kanyang isipan: Ano na naman ito? “Ano po?” mahinang tanong niya, kahit na ramdam niya ang bigat ng bawat salita. “Rosemary…” nagsimulang magsalita si Sylvant, at sa unang pagkakataon sa maraming buwan, nagkaroon siya ng maliit na bahagyang pag-ungol ng damdami

Pagtatapat sa Katahimikan Sandaling huminto sila, nakatingin sa mata ng isa’t isa. Ang katahimikan ay hindi lamang kakulangan ng salita—ito ay punong-puno ng damdamin na hindi nila kayang ipaliwanag. “Hindi ko alam kung paano tayo magsisimula muli,” bulong ni Sylvant. Ngunit hindi niya kailangan ng sagot. Ang kanilang mga kamay ay magkahawak, at ang init na naramdaman nila ay sapat na paliwanag. “Siguro… sa katahimikan,” sagot ni Rosemary, at ngumiti siya sa isang paraan na matagal na niyang hindi nagawa. “Do’n tayo magsisimula.” Ngumiti si Sylvant, isang bihirang ngiti na puno ng init. “Sa katahimikan,” bulong niya, at muli, dahan-dahang naglapit, naglakbay sa mga labi ni Rosemary, bawat halik ay tanda ng pag-aari, pagnanasa, at pag-ibig na matagal nang nakatago. Ang gabi ay patuloy na dumaan sa kanilang paligid—ang Briggston Hotels ay tahimik, ngunit sa executive lounge, may dalawang puso na muling nagtagpo, muling naglaban sa katahimikan, at muling nagkaroon ng pagkakat

Tahimik ang gabi sa Briggston Hotels Executive Suite. Ang liwanag ng buwan ay dumudulas sa malalaking bintana, bumabalot sa sala ng malamig at eleganteng interior na puno ng minimalistic na alindog ng yaman. Nakatayo si Rosemary Delgado sa tabi ng malaking bintana, nakatingin sa lungsod sa ibaba. Ang bawat ilaw sa kalye ay parang kumikislap na paalala ng mga pangarap na minsang itinakwil niya. Pero hindi ito tungkol sa lungsod. Hindi ito tungkol sa liwanag o dilim. Ito ay tungkol sa isang tao. Sylvant Garrison Briggston. Ang pangalan niya ay parang kidlat sa isip ni Rosemary, at bawat ulap ng alaala ay bumabalik, punô ng sakit at hindi natapos na pagnanasa. Hindi niya alam kung bakit siya narito sa hotel na ito bilang kanyang assistant. O baka alam niya na—ang puso niya ay may sariling paraan ng pagbibigay ng sagot kahit labag sa kanyang kalooban. Ngunit pinipilit niyang huwag magpakita ng anumang emosyon. Pinipilit niyang manatiling kontrolado. Para sa kanya, iyon ang tanging par

Tahimik ang executive suite. Ang mga ilaw ay malumanay, naglalaro sa mga mata ni Rosemary, at sa bawat paghinga niya ramdam niya ang bigat ng presensya ni Sylvant. Hindi pa kami nakakausap nang maayos pagkatapos ng confrontation kay Brienne. Ngunit parang sa sandaling iyon, ang mundo ay nababalot lamang ng pagitan naming dalawa. Si Sylvant, nakatayo sa malapit na pinto, tahimik at nakatingin. Tahimik lang siya, ngunit ramdam niya ang lahat. Hindi niya kailangan magsalita—ang bawat galaw niya, bawat paghinga niya, ay may sariling mensahe: Ako ang may kontrol. Ngunit ikaw ang nais kong makasama. Lumapit ako nang kaunti, pilit pinipigil ang tibok ng puso ko na mag-ugat sa dibdib ko. Alam kong bawat hakbang ay nagdudulot ng tensyon, at alam kong ramdam niya ito. “Rosemary,” mahina niyang bulong, parang hangin lang ngunit sapat upang ma-antig ang balat ko. “Lumapit ka.” Hindi ko iniisip. Ang katawan ko, kahit na may kaba, ay sumusunod. Lumapit ako at tumayo sa harap niya, ilang pulgada

Sa puntong iyon, napalapit kami ng mas mabuti, halos magdikit ang aming mga labi, ngunit may restriksyong namamagitan—hindi pa ang tamang oras, ngunit sapat para maramdaman ang init, sapat para maramdaman ang pangangarap na matagal na naming ipinagpaliban. Ang bawat minuto sa opisina na iyon ay parang eternity—isang tahimik na sayaw ng pagnanasa, ng restriksyon, ng tahimik na pagmamahal na parehong matagal naming itinago. At sa bawat sandali, unti-unting naiintindihan ko: kahit gaano man kami tahimik, kahit gaano man kami kontrolado, may isang bagay na hindi mapipigilan—ang pagnanasa na kami ay magkasama, sa kahit anong paraan, sa kahit anong oras. Ang opisina ni Sylvant ay palaging tahimik. Ang malaking bintana ay nagbubukas sa cityscape ng lungsod, ngunit sa loob, ang hangin ay parang mabigat, pinipigilan ng anumang ingay ng labas ang bawat galaw. Si Rosemary Delgado ay nakatayo sa pintuan, hawak ang isang folder ng mga dokumento, ngunit hindi niya maiwasang mapansin kung paan