Alle Kapitel von The Billionaire Who Loved Quietly : Kapitel 41 – Kapitel 50

Ang bawat hakbang ko patungo sa opisina ni Sylvant ay parang mabigat na alon sa dibdib ko. Ang hangin sa loob ng Briggston Hotels ay may halong antiseptic at may kakaibang init, init na hindi lang mula sa heating system—init na nagmumula sa alaala ng nakaraan. Bumukas ang pinto at naroon siya—si Sylvant Garrison Briggston—nakaupo sa likod ng kanyang desk, hawak ang baso ng whisky. Tahimik, kontrolado, at napakagandang tingnan sa kanyang malakas na aura ng awtoridad. Para sa isang segundo, para bang bumalik ako sa huling semester ng kolehiyo—kung saan nakita ko siya at nahulog ang lahat sa ilalim ng kanyang tahimik na dominasyon. “Good morning, Ms. Delgado,” bungad niya. Ang boses niya—malalim, may bahid ng pag-aalangan, ngunit malamig sa unang tingin—ay muling nagpaalab ng damdamin sa loob ko. “Good morning, Mr. Briggston,” sagot ko, pinipilit na panatilihing normal ang tono. Pero alam kong naramdaman niya—ang tensyon sa pagitan natin, ang hindi pagkakasabi ng lahat ng nararamda

Hindi ko na matiis ang tensyon. Ang bawat galaw niya, bawat pagtingin, ay nag-iiwan ng bakas sa balat ko. Ang mga mata niya ay naglalaro sa akin—may halong pag-aari, pang-akit, at lihim na pananabik—at parang hinihiling niya na tanggapin ko ang bawat damdamin na matagal nang nakatago sa pagitan namin. Napalapit siya, at ang kamay niya ay humawak sa aking braso—malakas, ngunit banayad, tila may kontrol na hindi ko kayang labanan. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan, at sa bawat segundo, parang nagbabago ang hangin sa paligid namin. “Rosemary…” bulong niya, at ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa leeg ko. Isang panginginig ang dumaan sa buong katawan ko—parang electric current na hindi ko na kayang patayin. Hindi ko napigilan ang sarili ko. Ang mga labi ko ay dahan-dahang humalikan ang kanyang kamay, at naramdaman ko ang panginginig niya, ang pag-igting ng kalamnan niya sa ilalim ng aking mga daliri. Ang mundo ay naglaho—walang opisina, walang ibang tao, walang oras. Dalawang k

Matapos ang mga araw na puno ng tensyon, lihim, at pighati, dumating ang sandali ng katotohanan. Ang opisina ni Sylvant ay tahimik, maliban sa banayad na tunog ng hangin mula sa mga bintana at ang pulso ng lungsod sa dilim ng gabi. Nakatingin kami sa skyline—milyun-milyong ilaw na kumikislap, ngunit mas maliwanag ang init ng titig niya sa akin. Hawak niya ang kamay ko, dahan-dahan, at ramdam ko ang tibok ng puso niya sa bawat pulso ng kamay namin. “Rosemary… matagal na kitang minahal. Hindi ko alam kung paano ipapahayag noon, pero ngayon… hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa,” bulong niya, at ang init ng boses niya ay dumaan sa bawat hibla ng aking katawan. Ang puso ko ay tila sumabog sa sobrang tuwa at pananabik. “Sylvant… matagal na rin kitang minahal. Ngunit natakot akong masaktan muli,” sagot ko, may halong kaba at pag-asa. Ngunit sa halik at yakap niya, naramdaman ko ang lahat ng pangarap ko na nagkatotoo. Ang katawan niya, tahimik ngunit puno ng pagmamahal, ay bumabalot sa akin

Tahimik ang lobby ng Briggston Hotels sa hatinggabi. Ang mga ilaw sa kisame ay naglalaro sa salamin, gumaguhit ng mga anino sa dingding na tila ba sumasalamin sa naglalaban-labang damdamin sa aking dibdib. Nakaupo ako sa aking mesa sa opisina ni Sylvant, sinusubukang tapusin ang ulat para sa pulong bukas, pero ang isipan ko ay hindi nakatuon sa trabaho. May hawak akong ballpen, iniikot sa pagitan ng daliri, habang pinagmamasdan ang pinto na patuloy na nakasara. Hindi ko mapigilan ang kaba sa dibdib—ang parehong kaba na naramdaman ko noong una kong makita si Sylvant sa kolehiyo, nang alam kong may lihim siyang nararamdaman para sa akin pero hindi niya kayang ipahayag. At narito siya ngayon. Pumasok sa opisina nang hindi nagpapaalam. Ang suot niyang tailored na suit ay nagpapalakas ng aura ng kapangyarihan at kontrol. Kahit tahimik siya, ramdam mo ang presensya niya—parang bagyong papalapit, at alam mong hindi mo kayang tumakas. “Rosemary,” mahina ngunit malinaw na tinig niya, parang

Tahimik ang opisina ng Briggston Hotels sa hapon na iyon, pero para kay Rosemary Delgado, ang katahimikan ay pilit na tinatabunan ang mga ugat ng tensyon. Nakaupo siya sa tabi ng malalaking bintana, nakatingin sa labas kung saan ang araw ay pabagabag na humahaplos sa mga glass towers ng Maynila. Ang bawat liwanag na tumatama sa kanyang mukha ay tila nag-aanyaya sa kanya na buksan ang damdamin na matagal niyang itinago. Ngunit alam niyang hindi pa panahon para sa kanya.Dumating si Sylvant Garrison Briggston sa opisina. Tahimik, may hawak na isang coffee cup, ngunit ramdam ang tensyon sa bawat galaw ng kanyang katawan. Hindi siya karaniwang tahimik; para sa kanya, ang bawat kilos ay may layunin.“Rosemary,” mahinang bati niya, at bahagyang ngumiti. Ang ngiti na iyon… nakakapangilabot pa rin sa puso niya. Lumingon si Rosemary at hinagkan ang kanyang mga mata sa kanya, pero pinilit niyang itago ang pag-ikot ng damdamin sa loob.“Good afternoon, Sir Sylvant,” sagot niya, propesyonal at ma