Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

“Hindi ka ba talaga titigil Kiva?” Naiinis na wika ko habang pinipilit na binabasa ang nakalagay sa flyer. “Bakit ba?” wika nito at inagaw ang flyer na hawak ko “Racing club? Really Talayah, kailan kapa nagkaroon ng hilig sa-Hindi natuloy ang sasabihin niya sana ng bigla siyang bumangga sa isang bully na kaklase namin, walang iba kundi ni Mark. “What the!” singhal nito at akmang mambubulyaw ngunit ng napansin nito kung sino ang bumangga sa kaniya ay napalitan ito ng pang-aasar. “Woah, Mr. Nerd” Pang-aasar nito kay Kiva na siyang kinayuko ni Kiva.“Oh shut the fuck up Mark” Inis na wika ko hinila si Kiva papalayo roon ngunit inisang hakbang lamang niya ang aming distansya at muli na siyang humarang sa harapan ko na siyang kinairita ko pa lalo.“Kalma ka lang, wala pa nga akong ginagawa eh, and can’t you see I’m soaking wet, Talayah. Would you mind?” Wika nito at may pakagat labi pa, dahil sa kaniyang sinabi ay naging agaw kami ng pansin“Hindi ka ba titigil?” Matapang na wika ko at

Pagkababa ko mula sa likod ni Kiva, agad niyang iniabot ang aking bag. “Salamat,” wika ko, sabay ngiti. Hindi naman kalayuan ang bahay namin mula sa eskwelahan, ganoon din ang bahay nina Kiva. Habang naglalakad kami, naramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin na dumadampi sa aking pisngi. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng aming mga yapak ang maririnig sa sementadong daan. “Para namang bago sa’yo ang buhatin pauwi, a,” biro niya, sabay kindat. Napairap ako, ngunit hindi ko maitago ang bahagyang ngiti. “Anyways,” dagdag niya, biglang seryoso ang tono, “seryoso ka ba sa pagsali ng car racing?” May halong pag-aalala ang kanyang boses, at doon ako biglang napatigil. “Yeah,” sagot ko, bahagyang tumawa. “Alam mo naman, bata pa lang ako mas lamang ang mga kotse kaysa sa mga barbie doll.” Napatawa siya, ngunit hindi nawala ang bakas ng pag-aalala sa kanyang mga mata. “Oo nga naman,” sagot niya, bago tuluyang nagpaalam. “Oh siya, una na ako at gabi na.” “Good night, Kiva. Inga

Hindi ko makakalimutan ang araw ng aking panalo sa karera—hindi lamang dahil nanalo ako, kundi dahil sa ngiting nakita ko sa mukha ni Kiva nang tumawid ako sa finish line. Mula noong araw na iyon, alam kong hindi na muling magiging pareho ang pananaw niya sa karera ng sasakyan. Ang dating pagkawalang-interes na nakikita ko sa kanya tuwing pinag-uusapan namin ang mga makina at bilis ay unti-unting napalitan ng kakaibang kuryusidad at malinaw na paghanga.Nakita ko pa nga siya noong gabi ng aking panalo, na tahimik na nagmamasid sa aking kotse habang inaayos ko ang ilang piyesa. “Talayah, ang lakas pala ng makina nito,” bulong niya, at naramdaman ko na iba na ang tono ng kanyang boses—hindi na ito puno ng pag-aalinlangan, kundi ng tunay na pagkamausisa. Binigyan ko siya ng pagkakataong hawakan ang manibela, at nakita ko kung paano kumurap ang kanyang mga mata nang maramdaman niya ang tibok ng makina na tumutugma sa ritmo ng kanyang puso.Sa mga sumunod na araw, hindi na ako nag-iisa sa