Chapter 2

"Hop in," wika nito, na siyang kinatigil ko. Anong trip nito? Hindi ko mapigilang mamula ang aking mga pisngi dahil sa kanya. Bahagya ko siyang tinulak, dahilan para mapaubos ito sa sahig.

"Aray! Bakit ba?" naiinis na wika nito at masama akong tinignan.

"Aba, lalaki! Ano bang trip mo at may pa-'hop in, hop in' ka pang nalalaman? Ano ka bang kotse?" wika ko, umiiwas ng tingin upang hindi niya mapansin ang pamumula ng aking pisngi, dahil alam kong aasarin niya ako.

"Hindi ba't masakit 'yang gilid mo? Piggy back ride na lang kita para makauwi tayo agad," wika nito at muling umayos ng pagkakaluhod. "Ikaw na nga itong tinutulungan, dami pang reklamo." Bahagya akong umirap, saka ako sumampa sa kanyang likod.

Inayos niya muna ang aking pagkakasampa bago siya nagsimulang maglakad. Agad na umukilkil sa aking ilong ang kanyang pabango, na siyang paborito kong amuyin. Hindi na talaga ito nagpalit ng pabango kahit kailan. Tahimik lamang kami habang pauwi kami. Bigla na lamang bumalik sa aking isipan ang kauna-unahang pag-piggy back niya sa akin.

Ang puno ng mangga sa gitna ng plaza ng barangay ang naging santuwaryo namin. Dito, sa lilim ng malalapad na dahon at sa amoy ng hinog na mangga, nagsimula ang lahat. Ako na may kutis na kayumanggi at laging may mga gasgas sa tuhod, isang larawan ng walang-kapaguran na enerhiya. Si Kiva naman ay isang larawan ng tahimik na kahinaan. Ang kanyang malalaking salamin ay palaging tila dumudulas sa kanyang ilong, at ang kanyang mga damit, mga hand-me-down mula sa mga mas nakatatandang pinsan, ay tila laging lumalamon sa kanya.

 

"Bilisan mo, Kiva! Aakyat tayo!" tawag ko, ang aking boses ay puno ng walang-alalahanang saya na tanging isang pitong-taong-gulang lamang ang mayroon. Nasa kalahati na ako ng pag-akyat sa matatag na puno, ang aking mga hubad na paa ay bihasang nakakahanap ng kapit.

 

Nag-atubili si Kiva, ang kanyang puso ay kumakabog nang may kaba sa kanyang tadyang. "Hindi ako marunong umakyat ng ganyan, Talayah. Baka mahulog ako."

 

Nag-irap ako, isang kilos na pinagkabisado ko mula sa panonood sa aking mas nakatatandang kapatid. "Sus, ang duwag mo naman! Ang takot mo! Ako na bahala sa 'yo. Halika na!" Inilahad ko ang aking kamay.

 

Tumingala si Kiva sa matayog na puno ng mangga, pagkatapos ay sa determinadong mukha ko. Alam niyang walang saysay ang makipagtalo. Kapag may naisip ako, walang makakapigil sa akin. Sa isang malalim na paghinga, hinawakan niya ang kamay ko at nagsimula ang kanyang pag-akyat.

 

Mabagal at hindi maayos ito. Nahirapan ang kanyang maliliit na kamay na makakapit sa magaspang na balat ng puno, at ang kanyang mga binti ay nanginginig sa pagod. Matiyaga ko siyang ginabayan, ang aking boses ay isang matatag na pagtiyak. "Diyan ka humawak, Kiva. Tapos, itong paa mo, dito mo ilagay. Dahan-dahan lang."

 

Sa wakas, narating namin ang isang kumportableng sanga. Hingal na hingal, sumandal si Kiva sa puno, guminhawa na ligtas siya. Tumingin siya sa plaza, ang mga pamilyar na tanawin ng aming maliit na bayan ay nakalatag sa harap niya. Ang tindahan sa tapat ng kalsada, ang mga matatandang lalaki na naglalaro ng dama sa ilalim ng puno ng acacia, ang mga batang naghahabulan na may mga sigaw ng tawa.

 

"Ang ganda pala dito sa taas," bulong ni Kiva, ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa pagkamangha.

 

Ngumiti ako, ang aking mukha ay nagniningning. "Sabi ko sa 'yo, eh! Dito tayo magtatago kapag may problema."

 

At gayon na lamang, ang puno ng mangga ang naging kanlungan namin. Isang lugar kung saan makakatakas si Kiva sa mga pang-aasar ng mga bully sa paaralan, at kung saan maaari akong mangarap ng tungkol sa mga karerang kotse, isang pagnanasa na matinding nagliliyab sa aking murang puso.

 

Madalas na target ng pangungutya si Kiva. Ang kanyang makapal na salamin, ang kanyang awkward na paglalakad, at ang kanyang pagiging nauutal kapag kinakabahan ay ginawa siyang madaling target. Ngunit laging nariyan ako, isang mabangis na tagapagtanggol, handang ipagtanggol siya gamit ang aking mga kamao o ang aking matalas na dila. Ako ang ate na hindi niya kailanman nagkaroon, ang siyang nagtanggol sa kanya mula sa malupit na katotohanan ng mundo. Sa puso niya, alam niyang hindi siya nag-iisa.

 

Habang naglalakad kami pauwi, bigla akong natapilok sa isang nakausling ugat ng puno. Napasigaw ako at nawalan ng balanse, nahuhulog mula sa sanga kung saan kami nakaupo. Sa isang iglap, nakita ni Kiva ang pagbagsak ko. Agad siyang kumilos, ang kanyang takot ay napalitan ng determinasyon. Mabilis siyang bumaba sa puno, ang kanyang mga galaw ay hindi na kasing-bagal at kasing-hirap tulad ng dati.

 

Nang makarating siya sa lupa, tumakbo siya patungo sa akin, na nakahandusay sa damuhan, hawak ang aking nasaktang bukung-bukong. "Talayah! Ayos ka lang?" nag-aalalang tanong ni Kiva, ang kanyang boses ay nanginginig.

 

Umungol ako sa sakit. "A-ang sakit, Kiva. Hindi ko maigalaw." Lumuluha na ang aking mga mata.

 

Tumingin si Kiva sa aking bukung-bukong, na nagsisimula nang mamaga. Alam niyang kailangan naming umuwi agad. "Huwag kang mag-alala, Talayah. Dadalhin kita sa inyo," sabi niya, sinusubukang pakalmahin ang sarili at ako.

 

Maingat niyang inalalayan akong makatayo, ngunit nang subukan kong tumapak, napasigaw ako sa sakit. "Hindi ko kaya, Kiva. Sobrang sakit."

 

Walang pag-aalinlangan, lumuhod si Kiva sa harap ko. "Sakay na," sabi niya, ang kanyang tinig ay matatag. "Piggy back ride na lang."

 

Nag-aalangan man, alam kong iyon lang ang paraan. Hinawakan ko ang leeg ni Kiva at maingat na sumampa sa kanyang likod. Naramdaman ko ang tibay ng mga braso ni Kiva habang inaayos nito ang aking pagkakasampa. Ang aking mukha ay nakasubsob sa balikat ni Kiva, at naamoy ko ang pamilyar na amoy ng pabango nito, na ngayon ay may kasamang bahid ng pawis mula sa pagmamadali.

 

Habang naglalakad si Kiva, ramdam ko ang bawat hakbang nito, ang bawat paghinga. Hindi na ito ang Kiva na madalas kong asarin dahil sa kanyang kahinaan. May kakaiba sa kanya ngayon—isang lakas at bilis na hindi ko pa nakikita dati.

 

"Salamat, Kiva," bulong ko, ang aking tinig ay bahagyang nabubulol dahil sa sakit at sa emosyon.

 

"Wala 'yun, Talayah," sagot ni Kiva, ang kanyang boses ay malalim at kalmado. "Para sa 'yo, gagawin ko lahat."

 

Habang papalapit kami sa bahay ko, isang tanong ang bumabagabag sa isipan ko: Paano naging posible ang pagbabagong ito kay Kiva? At ano pa ang ibang mga lihim na itinatago ang tahimik niyang kaibigan? Ang pangyayaring ito, na nagsimula sa isang simpleng pag-akyat sa puno, ay tila nagbukas ng isang bagong kabanata sa aming pagkakaibigan, isang kabanata na puno ng mga hindi inaasahang pagtuklas at mga panganib na hindi pa namin lubos na nauunawaan.