Chapter 3

Pagkababa ko mula sa likod ni Kiva, agad niyang iniabot ang aking bag. “Salamat,” wika ko, sabay ngiti.

Hindi naman kalayuan ang bahay namin mula sa eskwelahan, ganoon din ang bahay nina Kiva. Habang naglalakad kami, naramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin na dumadampi sa aking pisngi. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng aming mga yapak ang maririnig sa sementadong daan.

“Para namang bago sa’yo ang buhatin pauwi, a,” biro niya, sabay kindat. Napairap ako, ngunit hindi ko maitago ang bahagyang ngiti.

“Anyways,” dagdag niya, biglang seryoso ang tono, “seryoso ka ba sa pagsali ng car racing?” May halong pag-aalala ang kanyang boses, at doon ako biglang napatigil.

“Yeah,” sagot ko, bahagyang tumawa. “Alam mo naman, bata pa lang ako mas lamang ang mga kotse kaysa sa mga barbie doll.”

Napatawa siya, ngunit hindi nawala ang bakas ng pag-aalala sa kanyang mga mata. “Oo nga naman,” sagot niya, bago tuluyang nagpaalam. “Oh siya, una na ako at gabi na.”

“Good night, Kiva. Ingat pauwi,” sagot ko, sabay pasok sa gate ng aming bahay.

Pagpasok ko, bumungad agad sina Mommy at Daddy, abala sa paghahanda ng hapunan. Ang amoy ng nilulutong adobo ay kumalat sa buong kusina, nagbibigay ng init at aliw. Ngunit sa isip ko, hindi mawala ang tanong ni Kiva.

Kinabukasan, naroon ako sa garahe, nakayuko sa makina ng kotse. Ang mga kamay ko’y puno ng grasa, ngunit hindi ko alintana. Dito ako humuhugot ng lakas, dito ko inilalabas ang lahat ng passion na hindi ko masabi sa iba.

Hindi naman ako pinagbabawalan nila Mommy na bulatlatin ng bulatlatin ang kotse ko kung doon ako nagiging relax at nakakapag-isip ng maayos. Nagulat na lamang ako ng biglang lumitaw si Kiva sa aking tabi at tahimik na nakamasid. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa makintab na kotse, puno ng sticker at disenyo na sumasalamin sa aking pagkatao.

“Talayah,” wika niya, halos bulong, “paano mo nagagawa na maging ganito kaganda at kabilis ang kotse mo?”

Napangiti ako, sabay hawak sa makina. “Dito sa garahe, dito ako nagsasanay. Hindi ito madali, Kiva. Kailangan ng tiyaga, puso, at minsan… sakripisyo.”

Tanging tango lamang ang kaniyang naisagot. Hindi ko na siya pinansin pa at tinuon ko nalang ang aking atensyon sa aking ginagawang pag kukumpuni ng aking kotse. Iniwan na niya Ako dito sa garahe at pumasok sa loob ng bahay.

Ng matapos ko itong kumpunihin ay naisipan ko itong i-test drive. Sakto ding lumabas si Kiva na may dalang meryenda namin.

“Meryenda ka muna” aya nito at inilapag ang tray sa mesa at doon siya naupo at muling binuklat ang libro.

“Salamat” nakangiting wika ko tyaka naupo sa tabi niya.

“About sa Racing club sumali ako” anonsyon ko, bahagya niya akong tiningnan.

“Mabuti naman, pero mag-iingat ka ha.” paalala nito at kumuha ng isang cookie tyaka sinubo sakin.

Napansin siguro nitong madumi ang aking mga kamay kung kaya't sinubuan na lamang ako.

“Yeah, Of course. Magagalit ka kasi pag Hindi ko iningatan sarili ko” wika ko kaya parehas kaming napangiti.

Marami kaming napag-usapan habang kumakain. Ng matapos kaming kumain ay inaya ko siyang itest drive ang aking sasakyan at pumayag naman siya.

“Maliligo lang ako.” paalam ko tumango lang siya bilang sagot kaya pumasok na Ako sa bahay.

Bumangad sakin si Mom na nakaupo sa salas, kumakain habang nagbabasa.

”Mom, aalis po kami ni Kiva. Mag tetest drive lang po” paalam ko.

“Sure, basta mag-iingat okay?” wika niya tumango ako bilang sagot.

Agad akong umakyat sa aking kwarto, naligo at nagbihis ng jeans at sando na hapit na hapit sakin, sinuotan ko rin ito ng jacket upang hindi mainis sakin si Kiva. May pagka-conservative pa naman ito. Isang parehas naman ng itim na boots sa aking paahan.

Ng matapos ay agad akong bumaba at pinuntahan si Kiva na ngayon ay busy parin sa kaniyang binabasa.

“Tara na” Aya ko sa kaniya.

“Dahan lang tayo sa pagmamaneho ha. Hindi sampo ang buhay natin.” Paalala nito, tango lang ako ng tango ngunit taliwas ito sa aking iniisip.

Sumakay na ako sa driver seat habang siya ay sumakay sa shotgun seat. Binuhay ko ang aking sasakyan at inalabas sa garahe. Ng makalabas ay bumwelo lamang ako ng kanuntintyaka pinatakbo ito ng mabilis.

Hindi ko mapigilang mapangiti dahil mas naging mabilis ito kaysa sa nauna kong ayos.

“Dahan lang! Hindi pa ako nakapag suot ng seat belt!” Sigaw ni Kiva, napatingin ako sa kaniya at totoo nga hindi pa ito nakapag seat belt.

“Mag seat belt ka!” Sigaw ko at marahan kong pinatakbo ang kotse.

Dali-dali itong nag seatbelt. Ng tignan ko siya ay maayos na siyang nakapag seat belt ay muli kong binilisan ang aking pagmamaneho.

Kung kanina ay bahagiya itong natatatanta ngayon ay mukhang nakapag-adjust na ito. Kalmado na ito ngunit nandoon parin ang takot at kaba sa kaniyang mukha.

Nakangiti ako habang mabilis ang patakbo papunta sa isang burol dito malapit samin.

Napatingin ako ng biglang nagpatugtug si Kiva ng isang kanta, kung kaya't mas lalo akong ginanahan na mag-drive pa ng mabilis.

Ng marating namin ang lugar ay dapit hapon na, kitang kita mula rito ang ganda ng sunset. Nagiging kulay orange na ang langit dahil sa pag lubog ng araw. magkasama kaming nakaupo sa hamba ng aking kotse. Hanggang sa ang langit ay naging itim, mula rito ay tanaw ang buong syudad at kumikislap na ilaw ng gabi. Tahimik si Kiva, ngunit ramdam ko ang bigat ng kanyang iniisip.

“Kiva,” wika ko, nakatingin sa malayo, “sana balang araw makita mo rin ang saya ng karera. Hindi ito para sa lahat… pero para sa akin, ito ang buhay.”

Tumingin siya sa akin, at kahit hindi pa niya ganap na nauunawaan, nakita ko ang maliit na apoy sa kanyang mga mata. Isang simula ng paglalakbay—hindi lang para sa akin, kundi para sa aming dalawa.

At sa gabing iyon, habang bumabalik kami sa kani-kaniyang mundo, isang liham ang dumating sa akin mula sa isang racing club. Nakasaad doon: “Handa ka na ba sa unang karera mo, Talayah?”

Napakagat ako ng labi. Ang puso ko’y kumabog nang mabilis. Ito na. Ang simula ng lahat.