Chapter 4

Simula ng araw na iyon ng makatanggap ako ng isang mensahe galing sa isang meyembro ng club. Hindi ko siya gaanong kilala dahil sa bihira lang itong pumasok sabi ng mga kasama ko, palagi daw itong nasa guild at nakikipag karera.

Naging usap-usapan din sa aming paaralan ang pagsali ko sa car racing dahil ako lamang ang nag-iisang babaeng sumali doon.

Isang araw ay habang naglalakad ako sa hallway papunta sa classroom nina Kiva ay bigla akong hinarangan ng isang lalaki.

Guwapo ito, magulo ang kaniyang buhok ngunit bagay naman ito sa kaniya. Matangos ang kaniyang ilong, mapupula ang labi at maganda ang hugis ng mukha. Para siyang perpektong tao sa aking paningin. Siya na yata ang lalaking binayayaan ng ganito kagandang mukha.

“Did you receive my message?” Tanong nito na siyang kinakunot ng aking noo.

Gwapo nga mukhang wala namang modo. Anong silbi non.

“Anong pinagsasabi mo?” Mataray na tanong ko

“I sent you a mess-

“Stalker ka siguro no?!” wika ko at akmang sisigaw upang maagaw ang atensyon ng mga tao ngunit agad nitong tinakpan ang aking bibig gamit ang kaniyang palad, nagpumiglas ako upang makaalis sa kaniya. Masyadong siyang malakas kaysa skain kaya agad kong kinagat ang kaniyang palad upang makaalis ako sa kaniya.

Ng makalaya ay agad ko siyang tinignan ng masama tyaka tinuhuran na siyang dahilan upang mamilipit ito sa sakit.

“Ano bang trip mo ha at basta basta ka nalang magtetext sakin e di nga kita kilala tapos di ko alam kung saan mo nakuha ang number ko!” Wika ko. nandoon ang takot ngunit hindi ko ito pinahalata sakaniya.

“I'm the president of the Racing club! Fuck” daing nito habang sapo-sapo ang kaniyang gitnang bahagi.

“Presiden- WHAT!? AR YOU THE PRESIDENT OF THE RACING CLUB!? Your Xanthe Fin?”

Shit ano ba itong ginawa ko bakit naging ganito. Kasalan niya naman eh bigla bigla ba namang suslpot.

Ng makabawi ito ay maayos itong tumayo ngunit nandoon ang masama nitong mga tingin sakin napara bang kinakastigo ako.

Ikaw ba naman silain sa alaga mo di ka magiging ganiyan kagalit.

“I'm sorry Mr. President I didn't mean to hurt you.” Liar ka Talayah!

“Tsk.” Asik nito. “Anyways, about the race, are you ready?” tanong nito.

“Bakit ako? Maraming mas magaling kaysa sakin dyan ah” wika ko. Nakakapag-taka naman kasi dahil kabago-bago ko palang sa club ay ako na agad ang ilalaban sa isang kompetisyon.

“Yeah marami nga, but I saw your car yesterday. You can build your car. And I already saw you, nakikipagkarera ka if you have a chance.” wika nito at pinasok ang kaniyang kamay sa kaniyang bulsa.

Maangas at gwapo sana ito sa paningin ko kung hindi lang siya basta-basta susulpot at magtatanong mg wierd question.

“So your stalking me?” Biro ko na siyang kina ngiwi ng kaniyang mukha.

“As if, and for your information. Nakita ko lang its because someone represent my car. Tumatama lang na ikaw ang kalaban” Wika nito na siyag kinakunot ng noo ko.

Oo dumadayo ako sa iba't ibang lugar pag alam kong may karerang gaganapin, kung kaya't maraming nakakilala sakin at ginawan pa nila ako ng bansag. Iyon ay ang 'Queen of car racing' sino ba ang maniniwala na ang isang babae ay nasa car racing at nakikipag karera.

Hindi na ako sumagot pa dahil kahit anong isip ko ay hindi ko talaga matandaan kung saan ko nakatunggali ang kaniyang kotse.

“Here is the tickets, if you came then thats nice but if you don't. You won't be able to be notice by the famous car racing corporation here in the Philippines.” Wika nito at inabot sa akin ang dalawang ticket.

“Bakit dalawa?” takang tanong ko, aanhin ko ang isa? Isa lang katawan ko.

“Bring someone with you” wika nito at dahil sa kaniyang sinabi ay bigla kong naisip si Kiva.

Sasama kaya siya pag inaya ko siya?

Isang linggo pagkatapos ng naming mag-usap sa burol, may dalang kakaibang saya ang aking nadaranma nang dumalaw si Kiva sa kanilang bahay. Hawak nito ang dalawang tiket na may makukulay na disenyo.

“Kiva, may paanyaya ako sa’yo,” bungad ko nang makita ang kaibigan. “May malaking karera sa guild sa darating na Sabado. Gusto kitang imbitahan na sumama sa akin.”

Napatingin si Kiva sa mga tiket, hindi sigurado kung paano sasagutin ang paanyaya. “Talayah, alam mo naman na hindi talaga ako interesado sa mga ganyang bagay. Ayokong mapahiya o ma-stress sa ingay at dami ng tao.”

Ngunit sa kabila ng kanyang pag-aalinlangan, nakita niya ang tapat na ngiti ko. “Kiva, hindi mo kailangang maging expert o mahilig agad. Gusto ko lang na makita mo kung ano ang mundo ko. Sabi ko nga, hindi ito para sa lahat, pero gusto kong maranasan mo.”

Matapos ang ilang sandali ng pag-iisip, napagpasyahan ni Kiva na subukan. “Sige, sasama ako. Pero promise, kung hindi ko talaga magustuhan, babalik agad ako.”

Nakangiti ako at niyakap si Kiva. “Salamat, Kiva! Hindi mo pagsisisihan.”

Dumating ang araw ng karera. Ang buong bayan ay nagtipon-tipon sa malawak na palaruan kung saan gaganapin ang paligsahan. Ang mga sasakyan ay nakahanay na, ang mga makina ay nagrerev ng malakas, at ang mga tao ay puno ng excitement.

Ako ay nakasuot ng kanyang racing jacket at helmet, handang-handa na sa laban. Si Kiva naman ay nakatayo sa gilid, medyo kinakabahan ngunit interesado.

Habang nagsisimula ang karera, naramdaman ni Kiva ang kakaibang tensyon at saya. Ang mga sasakyan ay dumadaan nang mabilis, halos tila lumilipad sa kalsada. Ang ingay ng makina ay parang musika sa tenga aking tenga, ngunit sa simula ay tila nakakagulo para kay Kiva.

Ngunit habang tumatagal, unti-unting naiintriga si Kiva. Nakita niya kung paano ako mag-focus, ang determinasyon sa kanyang mga mata, at ang husay ng kanyang pagmamaneho. Hindi ito basta-basta karera; ito ay isang sining, isang laban ng disiplina at tapang.

Sa huling bahagi ng karera, ako ay nangunguna. Ang puso ni Kiva ay kumakabog sa tuwa at kaba. Nang matapos ang karera, ay ako ang unang dumaan sa finish line, panalo!

Nagliyab ang palakpakan at sigawan mula sa mga nanonood. Naglabas ng malakas na sigaw ng tagumpay, at niyakap si Kiva nang malapit.

“Nagawa ko, Kiva! Panalo ako!” sigaw ko habang tumatalonnsa saya habang yakap ko si Kiva

Si Kiva ay ngumiti nang malawak. “Talayah, ang galing mo! Hindi ko akalain na ganito pala ang pakiramdam.”

Sa araw na ito, hindi lang ako ang nagwagi sa karera, kundi pati si Kiva na natuklasan ang bagong mundo na puno ng saya at inspirasyon.