All Chapters of ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Chapter 61 - Chapter 70

หรูซีหันไปทางมารดาในร่างซือฉงพลางเปิดกล่องไม้ออก เผยให้เห็นตราอันหลอมจากเหล็กกล้า “ท่านแม่… นี่คือตราประมุขจวนแม่ทัพตระกูลเสิ่น ท่านพ่อท่านแม่ของข้ากุมอำนาจสั่งการทหารนับสามหมื่นนาย บัดนี้ท่านพี่ได้รับตำแหน่งประมุขเต็มตัวแล้ว เขาจะควบคุมทั้งกำลังพลของแม่ทัพเสิ่น ทหารเก่าจากแคว้นหนานที่ผันตัวไปเป็นพ่อค้า รวมถึงศิษย์สำนักหลิงฝูทั้งหมด ข้าได้ส่งสาส์นแจ้งศิษย์ผู้ดูแลสำนักในต่างแคว้นแล้วว่าใครคือสามีที่รักยิ่งของข้า”“เจ้าไม่เห็นบอกแม่... เจ้าเป็นเจ้าสำนักน้อยแห่งสำนักหลิงฝู จริงหรือ!?”แม้จะล่วงลับไปนานปี ทว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์ที่มีรากฐานหยั่งรากลึกมากว่าห้าร้อยปีนั้น มู่ซินเหยียนย่อมรู้จักกิตติศัพท์ดี มารดาในร่างบุรุษกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจฝ่ายฮูหยินซูปั้นหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นท่าทีวิปลาสของคนกลุ่มนี้ ใบหน้าซูบซีดของนางฉายแววฉงนระคนตื่นตระหนก... กระทั่งบุรุษร่างกำยำผู้นั้นเอ่ยถ้อยคำที่แสนคุ้นหู“ทำไมหรือ? อิงอิง สภาพเจ้าดูไม่ค่อยดีเอาเสียเลย หากไม่ไหวก็ไปพักผ่อนเถิด”ผู้ที่เรียกนางว่าอิงอิงด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ มีเพียงมู่ซินเหยียนผู้ล่วงลับเท่านั้น! ฮูหยินซูถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นด้วยคว

ลู่ซวนและซิ่วอิงย่อกายรับคำพลางส่งตะกร้าไม้บรรจุอาหารเลิศรสหลายชั้นให้คุณหนู พวกนางลอบยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะตะกร้านั้นมีน้ำหนักเช่นทุกวัน“ข้าให้พ่อครัวเตรียมไก่ตุ๋นสมุนไพร ปลานึ่ง ข้าวสวยร้อน ๆ เผื่อท่านพี่จะแบ่งปันมิตรสหายระหว่างพักกลางวัน ยังมีขนมดอกเหมย...” นางเอ่ยพลางจับมือสามีขึ้นกุม ดวงตาคู่สวยฉายประกายอ่อนหวาน “ดอกเหมยนี้สื่อถึงการเริ่มต้นใหม่ ความอดทนและเข้มแข็งเปรียบดั่งความรักของข้ากับพี่อวิ๋น ดอกไม้ชนิดนี้แย้มบานในช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะผ่านพ้นไป อนาคตของเราสองย่อมบริสุทธิ์สดใสแน่นอนเจ้าค่ะ”อวิ๋นซีทอดสายตาเศร้าลงเล็กน้อย “เจ้าจะไม่ทำขนมกุ้ยฮวาแล้วหรือ?” เขาระลึกถึงชาติก่อนที่ตนชื่นชอบขนมชนิดนั้นนัก มักลอบไปขโมยของพี่ชายทานอยู่เสมอเมื่อมีโอกาส“ข้าเคยทำขนมให้สามีผู้ไม่เคยหวนกลับมา วางทิ้งไว้ในโรงครัวจนท่านต้องไปแอบแย่งกินตลอด ข้าว่าเป็นลางไม่ดี เลยลองทำขนมชนิดอื่นดูบ้าง เมื่อไรที่ท่านเห็นมันจะได้ระลึกถึงเพียงความสัมพันธ์ครั้งใหม่ของเราสอง ไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ?” นางเอียงคอถามสามีที่หัวเราะเสียงดัง“ฮ่า ๆ ดีเลย! วันนี้ข้าจะลองชิมดู... แต่ว่าข้าคงไม่แบ่งผู้ใดแน่ ข้าจะกินคนเดียวทั้ง

หรูซีคลี่ยิ้มเย็นชาพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ “หอนางโลมหรือ... นับว่าเหมาะสมกับพื้นเพจิตใจของคนจวนนั้นดีนี่” นางทอดสายตาออกไปด้านนอกระเบียงที่มีลำธารไหลผ่าน “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบิดาถึงไม่เป็นกังวลเรื่องบุตรสาว จะว่าไปก็น่าอิจฉา คุณหนูเยว่นางช่างเข้มแข็งเฉลียวฉลาด แตกต่างจากตัวข้า... ตอนข้าเข้าจวนตระกูลซูใหม่ ๆ แค่เห็นว่าคนในจวนไม่มีข้าวกิน ข้าก็รีบนำสินเดิมไปซื้อข้าวให้พวกเขา กินดีอยู่ดีกว่าตัวข้าเสียอีก...”อวิ๋นซีวางถ้วยชาลงเบา ๆ เอื้อมไปประคองมือภรรยาไว้อย่างทะนุถนอม “น่าสงสารฮูหยินน้อยของข้า ความเมตตาของเจ้าในยามนั้น แทนที่พวกเขาจะสำนึกบุญคุณ กลับกลายเป็นคมดาบที่พวกคนสารเลวใช้ทิ่มแทงเจ้า”ตัวเขาจำได้ดีว่าพี่สะใภ้มีจิตใจบริสุทธิ์งดงามมากเพียงใด ตอนนางแต่งเข้าจวนพี่ใหญ่ปีแรก สินเดิมและค่าอาหารของนางมักเผื่อแผ่มาถึงเรือนเล็กเสมอ แม้กระทั่งข้าวสารจากเบี้ยหวัดของเขาไม่ต้องส่งเข้าจวน ให้เขาไปเปลี่ยนเป็นเงินไว้ใช้ส่วนตัว นางรับปากว่าจะเป็นผู้รับผิดชอบปากท้องของทุกคนเอง...“พวกนางมองว่าข้าเป็นเพียงขยะที่ต้องอาศัยข้าวที่นางทิ้งให้กิน ทั้งที่ข้าวน่ะก็เป็นเบี้ยหวัดรายปีของข้า แล้วดูพวกนางสิ วันนี้แ

อู๋ซวนส่ายหน้าพลางถอนหายใจ ขณะชำเลืองมองบุรุษข้างกายที่เดินซวนเซท่ามกลางป่ามืดสลัว ท่าทางเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิตเต็มทน“สตรีคลั่งรักเช่นนั้นยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อสามี บางทีนางอาจเหมาโรงฆ่าสัตว์ทั้งหมู่บ้านมาเลี้ยงทหารทั้งกองทัพยามท่านตรากตรำอยู่ชายแดน แต่ในเมื่อสามีไม่เห็นคุณค่า นางก็ไปรักผู้อื่นที่ดีกับนาง มิน่าเล่า... นางถึงได้เฝ้าเอาอกเอาใจคุณชายน้อย ทั้งบรรดาศักดิ์ท่านอ๋องนางก็มอบให้เขา แม้แต่ตราประมุขจวนแม่ทัพ นางยังยกให้เขาอย่างง่ายดาย”อู๋ซวนยังคงพร่ำพรรณนาถึงอาภรณ์ทุกชิ้นของท่านอ๋องที่ล้วนตัดเย็บจากผ้าล้ำค่าในต่างแคว้น อาหารเลิศรสที่ประณีตราวกับพระกระยาหารของฮ่องเต้ ทั้งรังนก หูฉลาม บัวหิมะอย่างดีสำหรับรักษาบาดแผล ได้ยินว่านางกว้านซื้อจากร้านค้าทั่วสารทิศมาสำรองไว้ในจวน นางทำเช่นนี้มานานนับสิบปี ขนาดทหารนายกองที่ทางบ้านมีฐานะมั่งคั่งเสียหน่อยยังไม่กล้าแย่งซื้อยาสมานแผลชั้นเลิศแข่งกับจวนแม่ทัพตระกูลเสิ่นรองแม่ทัพซูก้มหน้าฟังเรื่องราวมากมายจากอู๋ซวน หัวใจที่เคยกล้าแข็งกลับหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยหินก้อนมหึมา“คืนนั้นข้าสงสัยว่าทหารเสเพลคนใดทำเรื่องอุบาทว์ในคุกกับนักโทษสตรี

หรูซีหันดวงตาคมกริบไปมองรองแม่ทัพซูด้วยความว่างเปล่า ปราศจากทั้งรักและแค้น แววตาของนางนิ่งสงบจนน่าหวาดหวั่น รองแม่ทัพซูยังคงตะลึงงัน ขณะเพ่งมองเรือนผมสีควันอันเป็นเอกลักษณ์ของนางราวต้องมนต์“รองแม่ทัพซู ท่านมีธุระอันใด?”“หรูซี... ข้า... ข้าเพียงอยากมาถามเจ้า” เขาก้าวเข้าไปหาหนึ่งก้าว ทว่านางกลับถอยรั้งหลบเลี่ยงราวกับเขากลายเป็นสิ่งอัปมงคล นางไปยืนหลบหลังสามี “ในความฝันของข้า... เคยทำร้ายเจ้าถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”“อย่าเอาความฝันไร้สาระมาทำให้ข้าต้องขุ่นเคืองใจเลย ลืม ๆ ไปเสียเถิด”คำพูดนั้นกรีดลึกลงในใจเขาเหมือนคมมีด ยิ่งนางทำเป็นไม่ใส่ใจ ยิ่งตอกย้ำว่าบาปอันหนักหนาในชาติก่อนทำให้นางโกรธแค้นเกินกว่าจะได้รับการอภัย“หรูซี... เจ้า.... กลับมาคราวนี้ เพื่อแก้แค้นตระกูลซูใช่หรือไม่?”“แก้แค้นรึ?” ริมฝีปากบางขยับยิ้มหยัน... ก่อนที่นางจะกลับมานิ่งเฉยดุจผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง “เรื่องพรรค์นั้นทำด้วยตนเองก็เพียงสะใจ แต่ข้าน่ะ... สั่งสมความดีมาไม่น้อย หน้าที่ชำระแค้นข้าขอยกให้เป็นของซี้เหมี่ยเจ่าซิ้ง ผู้สอดส่องทุกการกระทำดีชั่วของมนุษย์ ถวายรายงานต่อสวรรค์ ให้องค์เง็กเซียนฮ่องเต้เป็นผู้ประทานท