All Chapters of ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Chapter 71 - Chapter 80

อวิ๋นซีแค่นยิ้มสมเพชในใจ เขาทั้งโกรธแค้น ทั้งหวงแหนนางจนแทบคลั่ง เขากลัวพี่ชายจะมาแย่งนางไปอีก ยิ่งเมื่อคืนนี้นางเล่าความจริงทั้งหมดให้เขาฟังว่านางเห็นอะไรในกงล้อชะตา เขายิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นแฟ้นขึ้น กระทั่งร่างบางขยับตัวยุกยิก แววตาของเขาวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง“ชาตินี้… ต่อให้มันคุกเข่าจนหนาวตายอยู่หน้าจวนเหมือนที่มารดามันเคยทำกับเจ้า ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าใจอ่อนกับมันเด็ดขาด... ฮูหยินน้อยของข้า” เขาชื่นชมภรรยาทว่ากร่นด่าพี่ชายเต็มปาก ก่อนจะก้มลงสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียนไม่นานเขาก็เริ่มรุกรานความสงบของฮูหยินน้อยแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนริมฝีปากหยักได้รูป เขาพรมจูบไปตามพวงแก้มเนียนใส ก่อนเลื่อนลงมาคลอเคลียใบหูเล็ก กระซิบเสียงทุ้มพร่า“อาหรู… เจ้าไม่หิวหรือ? แสงตะวันส่องเข้าตาข้าจนเริ่มหิวแล้ว ดวงตาข้าแสบ... ท้องไส้ข้าก็แสบไปหมดแล้ว…”โฉมสะคราญผู้ถูกรบกวนอย่างหนักหลับลึกเกินกว่าจะได้ยินเสียงใด ๆ ทว่าเขาก็หาได้ยอมปล่อยวงแขนที่โอบรัดนางไม่ มือหนาเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางผ่านเนื้อผ้าไหม ก่อนจะใช้ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของนาง เสียงสะดุ้งครางเบา ๆ หลุดออกมา“อื

“เช่นนั้นเจ้าลองมองผ่านผู้อื่นดูสิ หากมีความเกี่ยวพันกับพวกเขา อย่างไรเสียก็ต้องเห็นอะไรบ้างกระมัง”“ใจหนึ่งข้าอยากจะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลอง อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด... ข้าเหนื่อยกับการต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังทุกฝีก้าวมาเนิ่นนาน ยามนี้ข้าได้ครองคู่กับพี่อวิ๋นแล้ว ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีก” นางเอ่ยพลางอิงแอบแนบชิดแขนสามี ช้อนตามองเขาอย่างออดอ้อน“อ้อ... ที่แท้ความปรารถนาสูงสุดของเจ้าคือการได้ครองคู่กับข้าสินะ” อวิ๋นซีเอ่ยหยอกเย้าพลางหยิกแก้มนางเบา ๆ อย่างเอ็นดู“แต่ที่พี่อวิ๋นพูดมาก็มีเหตุผลเจ้าค่ะ เราไม่สามารถวางใจคนพวกนั้น บางทีพวกเขาอาจกำลังหาทางทำลายชื่อเสียงท่านอ๋อง เพื่อดึงท่านลงจากตำแหน่งเสนาบดีตรวจการก็ได้”อวิ๋นซีแค่นยิ้มหยัน “สภาพร่อแร่เพียงนั้น... ยังจะมีปัญญาไปทำร้ายใครอีกรึ ลำพังแค่จะประคองจวนให้รอดพ้นจากเงื้อมมือคุณหนูเยว่ก็นับว่าเต็มกลืนแล้ว ขนาดอาหารในแต่ละมื้อยังไม่พอยาไส้คนในจวนเลย ดีนะที่ท่านย่ายังมีอาหารการกินเพราะท่านพ่อกับท่านพี่เอาใจใส่ ข้าเองก็ส่งเงินไปให้ท่านย่า...”พวกนั้นไม่กล้ายุ่งกับท่านย่าเพราะเกรงกลัวอำนาจของจวนอ๋องที่ส่งศีรษะบ่าวไปเย้ยครั้งหนึ่ง พว

ท่าทางดูแคลนของคนในราชวงศ์ ทำเอาสองแฝดหน้าเสียจนเกือบจะเก็บอาการไม่อยู่ พวกเขาพยายามอดทนท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยันเบา ๆ ของขุนนางรอบข้างที่เริ่มมองเห็นจุดจบของตระกูลซูรำไรของขวัญที่นำมานั้นเป็นสูตรประทินโฉมสำหรับสตรี ดูสะดุดตาไม่น้อย สองแฝดเร่งนำเสนอให้สตรีในงานทดลองดมและป้ายลงบนหลังมือ กลิ่นหอมอ่อนละมุนและสัมผัสนุ่มนวลผิดกับรูปลักษณ์สีโคลนที่ไม่น่ามองนักสมุนไพรบำรุงผิวพรรณอย่างนั้นหรือ?หรูซีนิ่งงัน ความทรงจำจากอดีตชาติผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน...ครานั้นรองแม่ทัพซูเดินทางกลับมาจากชายแดนพร้อมสตรีนางหนึ่ง แท้จริงคือหมอหญิงจอมเจ้าเล่ห์‘ข้าขอโทษด้วยที่ทำให้สามีกับเจ้าต้องเข้าใจผิดกัน ตัวข้าหาได้มีเจตนาจะเข้ามาเป็นอนุไม่ รอข้าพักพิงอีกสักสองสามวัน ข้าซื้อของในเมืองเรียบร้อยดีแล้ว จะรีบเดินทางไปจากจวนนี้ทันที’‘ท่านกำลังเข้าใจข้าผิดแล้วเจ้าค่ะท่านหมอ ท่านเป็นผู้มีพระคุณของพี่จื่อหาว ข้าจะไปถือโทษโกรธท่านได้เช่นไรเจ้าคะ’‘เจ้ารับนี่ไป... ข้าได้สมุนไพรดีมาจากชายแดน ใช้พอกหน้าพอกตัว ผิวพรรณเจ้าจะเต่งตึงงดงาม สามีหลงเจ้าแน่ ๆ อ้อ... เรื่องอาหารการกินอย่าได้ลืมเล่า บำรุงเยอะ ๆ จะได้ตั้งครรภ์ม

ทว่าขณะที่เสียงค้อนตอกตะปูดังประสานกัน สาวใช้คนสนิทวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน“ท่านอ๋อง... คุณหนู... คุณหนูเยว่มาขอพบเจ้าค่ะ!”หรูซีวางถ้วยชาลงอย่างใจเย็น นางคาดการณ์ไว้แล้วว่าหากคุณหนูเยว่ยอมบากหน้ามาถึงจวนอ๋อง ย่อมมิใช่เรื่องอื่นใดนอกจากอาการของฉางเฉิน องครักษ์คนรักของนางคงพิษกำเริบหนัก เกินมือหมอทั่วไปจะยื้อชีวิตเอาไว้ได้“เชิญพวกเขาเข้ามา... ไปตามหมอเทวดาหลิวมาที่นี่ด้วย”“เจ้าค่ะคุณหนู!” สาวใช้รับคำสั่งแล้วออกไปทันที สาวใช้อีกกลุ่มหนึ่งรีบไปตามท่านหมอเทวดาที่เรือนทิศอุดรซึ่งเขาอาศัยอยู่กับหลานชาย“ช่วยชีวิตคนย่อมได้กุศลแรงนัก พวกเขาช่างกะเวลามาได้เหมาะเจาะเสียจริง”อวิ๋นซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ปาดเหงื่อบนขมับ ฮูหยินน้อยของเขาลุกขึ้นเช็ดเหงื่อด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก เขาก้มมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะชายตามองผู้มาใหม่องครักษ์หนุ่มวัยยี่สิบสามปีใบหน้าขาวซีดราวศพ ลมหายใจรวยริน เสื้อผ้าสีดำสนิทคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นโลหิต สหายทั้งสองช่วยกันพยุงเขาเข้ามาในจวนอ๋อง บริเวณศาลารับรองแขกริมน้ำ โดยมีคุณหนูเยว่ที่ดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ตามมาติด ๆ นางทรุดลงแทบเท้าเจ้าของเรือน“เจ้าสำนักน้อย... ได้โป

โลกมายาที่ปรากฏร่างโปร่งใสของบุคคลรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นกระท่อมซอมซ่อหลังหนึ่ง ไร้บ่าวบริวารห้อมล้อมประคบประหงม คุณหนูเยว่ผู้สูงศักดิ์ยามนี้ต้องหยิบจับงานบ้านงานเรือนที่นางมิเคยแตะต้องอย่างทุลักทุเล โดยมีฉางเฉินคอยประคองทำอาหารและดูแลความเป็นอยู่ให้ด้วยรักมั่นสตรีที่เคยสบถด่าทอชาวบ้านว่าสกปรกโสมมเช่นไร งานชั้นต่ำเหล่านั้นนางกลับต้องลงมือทำด้วยตนเอง...ท่าทางขยะแขยงระคนจองหองที่เคยชี้หน้าด่าทอผู้คนรอบกาย รวมไปถึงสามีว่าพวกคนชั้นต่ำ! เกือบจะทำให้ฉางเฉินระอาใจ ทว่าเขากลับไม่เคยทอดทิ้งนาง ครั้นตกดึกนางร้องไห้ตัวสั่น พร่ำบ่นว่าเกลียดความลำบาก เขาก็โอบกอดปลอบประโลม รับปากว่าจะทำงานเหล่านั้นแทนเองทั้งหมดด้วยความรอบคอบที่เสิ่นเย่าแอบเก็บทรัพย์สินบางส่วนไว้ในนามตนเอง มิใช่ของตระกูล ช่วงเวลาอันแสนลำบากยากเข็ญจึงไม่ได้ยืนยาวนัก ประกอบกับได้เส้นสายจากท่านอ๋องและเจ้าสำนักน้อย พวกเขาสร้างเรือนไม้หลังใหญ่สง่างาม เป็นสำนักย่อยสำหรับฝึกองครักษ์ ที่มีตราประทับของสำนักหลิงฝูเด่นหราประดับอยู่“ชีวิตคนเรา... จะว่าไปแล้วก็เปรียบดั่งตำรา จะอ่านเพียงหน้าแรกหรือหน้าที่สองมิได้ นี่คือวาสนาที่แท้จริงของพวกเจ้า”