All Chapters of ปีศาจน้อยเช่นข้าจะขอแต่งพระรอง: Chapter 81 - Chapter 90

“ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินอาหรู...” แววตาของเขาพราวระยับอย่างคนเจ้าเล่ห์ สอดประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วเรียวของนางพลางยกขึ้นมาประทับจุมพิตที่หลังมือซ้ำ ๆ “มือเจ้านุ่มถึงเพียงนี้ ตัวเจ้าก็ทั้งนุ่มทั้งหอมเหลือเกิน จะให้ข้าตัดใจปล่อยได้อย่างไรกัน”“พี่อวิ๋นเอาใจข้าทุกเช้าค่ำต่อหน้าบ่าวเช่นนี้ ข้าอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วนะเจ้าคะ”“หน้าของเจ้า... ซุกไว้ที่อกข้าก็พอแล้ว” อวิ๋นซีหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ ช้อนร่างบางที่เหลือเพียงอาภรณ์ชั้นในบางเบาขึ้นอุ้มเดิน ก้าวยาว ๆ มุ่งตรงไปยังฉากกั้นไม้แกะสลัก ค่อยวางนางลงอย่างเบามือ“ข้าเช็ดตัวให้เจ้าก่อน จะได้สดชื่น ค่อยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสียใหม่นะน้องหญิง”ภรรยาที่ได้รับการปรนนิบัติทุกวี่วันไม่คุ้นชินเสียที ดวงตาของนางจับจ้องอยู่กับมือหนาที่คว้าผ้าแพรนุ่มชุบน้ำในอ่าง ส่งกรุ่นกลิ่นกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอม เขาบรรจงลูบไล้ไปตามไหล่มนและแผ่นหลังเนียนละเอียดมือนั้นมิได้หยุดเพียงแค่การเช็ดตัว ทว่าจงใจเน้นย้ำสัมผัสจนนางสั่นสะท้าน ก่อนจะเลื่อนมาวนเวียนอยู่บนสองเต้าเต่งตึง แล้วก็เป็นเขาเสียเองที่อดใจไม่ไหว ซุกใบหน้าลงกับซอกคอเปียกชื้น สูดดมกลิ่นกายผสมกลิ่นบุปผา

การโอ้อวดเรื่องบุตรในครรภ์และการใช้เงินฟุ่มเฟือยกลางเมืองหลวงส่วนหนึ่งอาจนับได้ว่าแผนลวง วันต่อมาหรูซีเปิดทางให้ท่านอ๋องซุ่มเตรียมงานใหญ่ร่วมกับกองกำลังที่จงรักภักดี ซึ่งแน่นอนว่าฝ่าบาทและหลิวกงกงต่างรับรู้แผนการนี้“ตราประมุขตระกูลเสิ่นที่เจ้ามอบให้ข้า... มีอานุภาพเหลือคณา หลายวันก่อนข้าได้พบกับเหล่าพลทหารและนายกองใหญ่ที่ยังภักดีต่อท่านแม่ทัพเสิ่น พวกเขารวมกลุ่มรอรับบัญชาการอยู่ที่ค่ายลับแล้ว ที่เหลือก็เพียงแค่...” อวิ๋นซีปรายตามองฉางเฉินที่ใบหน้ายังซีดขาวจากพิษร้าย ทว่าแววตาเริ่มกลับมาคมกล้า “องครักษ์หนุ่มนั่น... เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าเขาจะทำงานใหญ่สำเร็จ?”ยังไม่ทันที่หรูซีจะได้ยืนยันถึงฝีมือของฉางเฉิน ผู้ซึ่งดิ้นรนสู้ชีวิตมาไม่ต่างจากป๋ออวี้และตัวท่านอ๋องเอง สาวใช้คนสนิทก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเรือนรับรอง“ข่าวเรื่องคุณหนูตั้งครรภ์ไปถึงจวนตระกูลซูแล้วเจ้าค่ะ! พวกฮูหยินและอนุเสียหน้าอย่างหนัก ถึงขั้นจะบีบบังคับคุณหนูเยว่ให้ตั้งครรภ์ตามให้ได้ โชคดีที่คุณหนูเยว่มีองครักษ์ของบิดาคอยคุ้มกันหนาแน่น องครักษ์สองคนที่มาเมื่อวานรีบกลับไปสมทบที่จวนตระกูลซูแล้วเจ้าค่ะ...”ในขณะที่ทุกคนเริ่มเบาใจ

ตระกูลซูกำลังระส่ำระสาย แม้จะได้ตัวฝาแฝดบุตรอนุกลับจวนมาได้ เมื่อรองแม่ทัพซูจื่อหาวผู้เคยเป็นความหวังของบ้าน ต้องเผชิญกับราชโองการหย่าขาดและป้ายอาญาสิทธิ์ที่ตอกย้ำความผิดว่าเขาละเลยฮูหยินพระราชทาน ถือเป็นการหมิ่นเกียรติฝ่าบาทอย่างร้ายแรงอวิ๋นซีตัดสินใจกลับไปที่จวนตระกูลซู ตรงเข้าไปปลอบโยนท่านย่าที่กำลังโศกเศร้าเสียใจกับการล่มสลายของหลานรักและเกียรติยศตระกูล ศักดิ์ศรีที่เคยภาคภูมิบัดนี้ป่นปี้จนไม่เหลือชิ้นดี สายตาของเขามองดูความพินาศรอบกายด้วยความรู้สึกอันยากอธิบายอย่างหนึ่งที่เขารู้แน่ชัด การละเลยภรรยาพระราชทานจนให้นางต้องทนทุกข์สาหัส คือผลกรรมที่พี่ใหญ่ควรได้รับตั้งแต่ภพชาติก่อน…“ท่านย่าโปรดวางใจ ข้าจะตามตัวพี่ใหญ่กลับมาให้ได้” หลานชายคนเล็กเอ่ยหนักแน่นเพื่อปลอบใจหญิงชรา ทั้งที่ในใจรู้ดีว่า ทางกลับ ของพี่ใหญ่นั้นไม่มีอยู่จริง“ขอบใจนะหลานรัก... ไม่สิ ท่านอ๋อง ขอบใจเจ้ามากที่ยังกลับมาหาข้า” หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ขอรับท่านย่า ท่านอย่าลืมกินอาหารและดื่มยาให้ตรงเวลา ข้าจะสั่งให้คนจากจวนอ๋องมาคอยดูแลท่าน หากใครบังอาจมารังแกท่าน ขอให้รีบบอกข้า”อวิ๋นซีอาศัยจังหวะนี้เอาใจท่าน

หรูซีในอาภรณ์ขนจิ้งจอกหนาเยื้องกรายเข้ามาด้วยแววตาที่นิ่งสงบแต่มั่นคง นางปัดมือเบา ๆ เวทสีทองอร่ามก็พาบุรุษร่างกำยำที่กำลังจะตกหน้าผาปลิวขึ้นมา หล่นตุบลงบนพื้นเยียบเย็น จื่อหาวถอนหายใจอย่างโล่งอก“ท่านจะทำอะไร? ไยไม่พาเขากลับจวนเสียที”อวิ๋นซีชะงักนิ่งไป ก่อนจะถลันเข้าไปประคองร่างที่นอนหายใจรวยรินของพี่ชายขึ้นมา ประหนึ่งพี่น้องผู้รักใคร่กันยิ่งนัก ใบหน้าที่เคยอำมหิตดุจปีศาจพลันพลิกกลับมาเป็นชายหนุ่มผู้แสนดีในพริบตาเดียว“อาหรู... ข้ากำลังจะช่วยพี่ใหญ่ขึ้นมาจากหน้าผาตอนที่ข้ามาถึงพอดี เขากลับให้ร้ายเจ้าว่าเป็นปีศาจ ข้าโกรธจัดจนเผลอข่มขู่เขาไปเล็กน้อยเท่านั้นเอง” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางส่งสายตาอ่อนโยนให้ภรรยาหรูซีเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ใครกันจะมานั่งเจรจาหรือด่าทอผู้อื่น ในสภาพมือเดียวเกาะขอบผาสูงชัน บาดเจ็บปางตายเช่นนั้น ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี คนปกติย่อมต้องโหยหาการเอาชีวิตรอดมากกว่าการปากพล่อย ทว่านางกลับมิได้ทักท้วง“ไปขึ้นรถม้า” นางเอ่ยเพียงสั้น ๆ แล้วหันหลังเดินนำออกไปอวิ๋นซีลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางกระชับร่างของจื่อหาวขึ้นพาดบ่าอย่างหนักหน่วง เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าภรรยาเซียนของเขาได้ ม

อวิ๋นซีหัวเราะเบา ๆ อย่างรู้ทัน ความตั้งใจของพี่ชายนั้นชัดเจนว่าไม่ยอมแพ้และต้องการสร้างผลงานบางอย่างเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของตนกลับมาหลายวันมานี้ชาวบ้านลือกันทั่วว่ารองแม่ทัพไร้น้ำยา งานปราบกบฏอันควรเป็นเกียรติประวัติ ดันถูกองครักษ์ของคุณหนูเยว่และน้องชายที่เขาเคยดูแคลนช่วงชิงความดีความชอบไปเสียสิ้น ผู้คนต่างพากันนินทาลับหลังว่าวัน ๆ เขาอุดอู้อยู่แต่ในกระโจมแม่ทัพจนภรรยาอยากจะหย่าขาดเต็มทน ซึ่งนางก็สมหวังไปแล้วเพราะองครักษ์หนุ่มผู้จงรักภักดี“ท่านจะตามจับปีศาจด้วยกระดิ่งนั่นหรือ?” อวิ๋นซีถามพลางจิบชาอย่างใจเย็น แววตาคมปลาบจับจ้องไปที่แขนเสื้อของพี่ชาย “อาหรูนางเลือกเดินหนทางเซียน ต่อให้นางมีกู่ปีศาจในร่าง ทว่าจิตมารดวงนั้นดับสูญไปแล้ว กระดิ่งนี่ไม่น่าจะดังได้ ข้าว่ามันคงเสียแล้วล่ะ”“ไม่มีทางที่มันจะเสีย เจ้าลองไปตามนางมาพิสูจน์ดูก็แล้วกัน” จื่อหาวเอ่ยแกมสั่ง ทว่าน้ำเสียงกลับไร้ความมั่นใจยามเผชิญหน้ากับน้องชายที่มีฐานะเหนือกว่าตนในทุกด้าน“ท่านมีสิทธิอะไรมากล่าวหาฮูหยินของข้า อย่าลืมสิว่านางเป็นถึงปรมาจารย์ราชครูของแผ่นดินนะพี่ใหญ่ หากท่านคิดจะตรวจสอบนาง มิควรขอพระบรมราชานุญาตจากฝ่าบา