All Chapters of เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): Chapter 131 - Chapter 140

ครืด ครืด ครืด...“ครับป้า” ผมกดรับสายป้าแม่บ้านที่โทรเข้ามา ไม่รู้ว่ามีเรื่องด่วนอะไรถึงได้โทรเข้ามาหาผม(คุณเฟลมคะ คุณเฟลมของป้า รีบกลับบ้านมาเลยนะคะ ตอนนี้ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่แล้ว คุณท่าน ฮือ ฮือ คุณท่าน) ป้าแม่บ้านพูดเสียงสั่นเครือ พูดจับใจความอะไรไม่ได้สักอย่าง“อะไรครับป้า อธิบายให้ผมเข้าใจหน่อย” ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่บ้าน(คือ คือ ฮือ... คุณท่านค่ะ คุณท่านกับคุณฟราน...) ป้าแม่บ้านยังคงพูดจับใจความอะไรไม่ได้สักอย่าง“เดี๋ยวผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลยครับ” ผมตัดบททันที เพราะถามมากกว่านี้ก็คงไม่ได้อะไรอยู่ดี“ที่บ้านมีเรื่อง ป้าแม่บ้านบอกพ่อกับไอ้ฟรานเป็นอะไรก็ไม่รู้ ป้าแกพูดไม่รู้เรื่อง เดี๋ยวค่อยไปกินร้านป้าแสงนะ ตอนนี้ขอกลับบ้านก่อน” ผมหันไปบอกคนข้างกลายพร้อมกับตีไฟเลี้ยวหาทางกลับรถ ซึ่งกว่าจะถึงบ้านก็น่าจะเกือบชั่วโมง เพราะบ้านที่มะปรางมาอยู่ห่างจากบ้านของผมมาก“กลับบ้านเลยจะมาห่วงอะไรร้านข้าว ป่านนี้คุณท่านจะเป็นยังไงบ้างนะ” มะปรางมีสีหน้าเครียดขึ้นมาทันทีเธอดูแลพ่อของผมมานาน ต่างจากผมที่มัวแต่เข้าใจผิด ไม่เคยดูแลพ่อสักครั้ง ส่วนไอ้ฟรานลูกเ

ผมพยายามแล้วไม่ใช่ว่าผมไม่พยายาม แต่เธอก็ยังไม่คิดจะเปิดใจแกร๊ก“...” เธอเปิดประตูออกมามองหน้าผม หลังจากที่ผมเคาะประตูหน้าห้องของเธอ เธอมองผมด้วยสายตาที่เฉยชา ผมไม่เคยเห็นเธอยิ้มให้ผมสักครั้ง“นี่ก็ปีกว่าแล้วนะที่เรื่องของเรามันเป็นแบบนี้ เมื่อไหร่จะให้อภัยกูสักที อยู่แบบนี้มึงมีความสุขเหรอ มึงก็รู้จักกูดีว่ากูไม่ใช่คนที่มีความอดทนอะไรมากขนาดนั้น แต่ที่กูทนต่อความเฉยชาที่มึงทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะว่ากูรักมึง เรารักกันไม่ใช่เหรอปราง ทำไมเราไม่เริ่มต้นกันล่ะ ตอนนี้มึงกับลูกสำคัญกับกูมากมึงก็น่าจะรู้ แต่งงานกันนะ”ปึง!พอผมพูดจบเธอก็ปิดประตูลง เชื่อไหมว่าผมพูดแบบนี้กับเธอทุกวัน และเธอก็ปิดประตูใส่หน้าผมทุกวันเช่นกัน“กูเหนื่อยแล้วนะปราง กูเหนื่อยที่จะรักมึงแล้ว” ผมหลับตาลงแล้วเอนหลังพิงประตูห้องมัน ตอนนี้ผมเริ่มท้อ ความหวังที่เคยคิดว่าเวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่างเริ่มถดถอย เพราะผมกับมะปรางเหมือนไกลจากกันขึ้นทุกวันยิ่งผมพูดเธอเหมือนยิ่งตีตัวออกห่าง ยิ่งผมพยายามเธอก็ยิ่งตีกำแพงขวางกั้นผมแกร๊ก!จู่ ๆ เธอก็เปิดประตูออกมา แล้วก็ยืนมองหน้าผม“ถ้าเหนื่อยแล้วก็พอเถอะเฟลม มึงเลิกพยายามได้แล้ว เพรา

และเพราะเขาไม่กล้าขัดพ่อเขา เขาถึงยอมให้ฉันเข้าไปอยู่คอนโด บางวันเขาก็ไม่กลับ บางวันก็ส่งคลิปมเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงมาให้ฉันดู และบางทีเขาก็กลับมาที่ห้อง จากนั้นก็ด่าฉันต่าง ๆ นานา เมินเฉยต่ออาหารที่ฉันทำ เสื้อผ้าข้าวของที่ฉันเตรียมให้ และชอบมีเซ็กส์กับรุนแรง พอเขามีอะไรกับฉันเสร็จก็มักจะโยนเงินใส่ฉัน ทำเหมือนฉันเป็นผู้หญิงขายตัวฉันทนอยู่นานจนกระทั่งความอดทนของฉันหมดลง เพราะหนึ่งชีวิตที่เกิดมานั้นมีค่า การที่เขาทำรุนแรงกับฉัน อาจจะทำให้ฉันนั้นเสียลูกในท้อง ฉันจึงเลือกที่จะเดินจากเขาไป เพราะดูเหมือนเขาจะมีเจ้าของหัวใจที่ควงไปไหนมาไหนด้วยประจำ และเป็นผู้หญิงที่เขามักถ่ายคลิปมีอะไรกันมาให้ฉันดู การเดินออกมาจากชีวิตจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉันในเมื่อเขาไม่เห็นค่า เราก็แค่เดินออกมาแต่แล้วเขาก็ออกตามหาฉัน อ้อนวอนฉัน ขอร้องให้ฉันกลับไปอยู่กับเขา สาเหตุเพราะฉัน ‘ท้อง’เขาบอกว่าเขารู้สึกผิด เขาบอกว่าอยากแก้ไข เขาหาว่าที่ที่ฉันอยู่มันดูลำบาก ยากต่อการต่อการเดินทาง ข้ออ้างสารพัดที่เขาพูดให้ฉันกลับไป แต่มีเหรอคนฉันจะกลับ ในเมื่อเลือกเดินออกมาแล้วเขาก็เลยทนอยู่ในที่ที่เขาบอกว่าลำบาก ทนนอนที่โซฟา

“มึงไม่สบายลูกเป็นห่วงมึงมาก ลูกงอแงอยากเล่นกับมึง เพราะงั้นกูเลยบอกลูกว่าให้ลูกหลับ กูจะมาดูแลมึง มึงจะได้รีบหาย พอบอกแบบนั้นลูกก็เลิกงอแงแล้วก็หลับไป” ฉันบอกเล่าไปเรื่อย ๆ ระหว่างที่ถอดเสื้อผ้าเฟลมออก และทำการเช็ดตัวให้เขา ความจริงแล้วฉันไม่ได้อยากจะพูดอะไรกับเขามากมายนักหรอก แต่เพราะการแตะตัวเนื้อต้องตัวเขาทำเอาฉันรู้สึกไม่ดีใจมันเต้นตึกตัก ใบหน้าก็ร้อนผ่าว เราไม่เคยแนบชิดตัวกันมากขนาดนี้มาตั้งนานแล้ว เลยทำให้ฉันตั้งตัวไปถูก“เลิกมองกูแบบนี้สักที” ฉันเอาผ้าขนหนูปิดที่หน้าของเฟลม เพราะมันเล่นจ้องฉันไม่เลิก มองทุกการกระทำของฉัน ไม่รู้จะจ้องทำบ้าอะไรนักหนา“ก็กูรัก กูก็มองสิ รักมึงนะปราง กูรักมึงกับลูกมาก อย่าทิ้งกูนะ ขาดมึงกับลูกกูคงอยู่ไม่ได้” เฟลมมันจับมือฉันไปจูบเมื่อพูดจบ เห็นฉันดูแลดีหน่อยทำเป็นได้ใจ“เลิกเพ้อ” ฉันดึงมือออก“ถ้าแบบนี้เรียกเพ้อ แสดงว่าที่ผ่านมากูก็เพ้อของกูทุกวัน เชื่อกูเถอะปราง ต่อไปกูจะไม่ทำเรื่องให้มึงเสียใจอีก กูจะไม่เลวแล้ว กูจะเป็นคนดีเพื่อมึงกับลูก เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันแบบจริงจังสักทีเถอะนะ” เฟลมพูดขณะที่ฉันใส่เสื้อผ้าให้เขา“นอนได้แล้ว เดี๋ยวอีกสี่ชั

“เผื่อฟลุ๊คไง ถ้าได้ก็โชคดีไป แต่ถ้าไม่ก็เป็นแบบตอนนี้ไง” เฟลมพลิกตะแคงหันหน้ามาหาฉันเช่นกัน“แบบตอนนี้ไม่ดีหรือไง” ฉันยื่นมือไปจับที่แก้มของเฟลม“ดีสิ ตอนนี้ดีกว่าเวลาหลายปีที่ผ่านมามากเลยนะ กูชอบตอนนี้ที่สุด ชอบมากที่สุดจริง ๆ ถ้าตอนนั้นเราไม่มัวแต่เข้าใจผิดกัน วันนี้เราคงมีความสุขมากกว่านี้ ขอโทษนะที่กูทำตัวไม่ดี ด่ามึงเสีย ๆ หาย ๆ ทั้ง ๆ ที่...” ฉันปิดปากเฟลมด้วยการจูบ“พอแล้ว ที่ผ่านมามึงขอโทษกูทุกวันจนกูขี้เกียจฟังแล้วเฟลม เลิกขอโทษได้แล้ว เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว วันนี้เราจะเริ่มต้นใหม่ก็เก็บอดีตไว้เป็นบทเรียนดีกว่าเนอะ แค่นึกถึงก็พอ แต่ไม่ต้องพูดถึงให้รู้สึกไม่ดี กูรักมึงนะ รักมึงมานานแล้ว มึงรู้ใช่ไหม จากนี้ช่วยดูแลหัวใจของกูให้ดีด้วยนะ อย่าเหยียบซ้ำย่ำยีมันอีก เพราะกูคงไม่มีโอกาสให้มึงบ่อย ๆ” พอฉันถอนจูบออก ฉันก็บอกความในใจกับเฟลมเพราะเรื่องบางเรื่องเก็บไว้เป็นบทเรียนย่ำดีกว่ารื้อฟื้นให้ต่างคนต่างเจ็บที่ผ่านฉันจมอยู่กับอดีต กังวลกับความเสียใจถ้าหากคิดให้โอกาสมาโดยตลอด ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันก้าวข้ามคำนั้นมาแล้ว“มึงจะไม่ได้ยินคำว่า ‘ขอโอกาส’ จากกูเป็นครั้งที่สองแล้วปราง เพราะคร