แล้วฉันก็มาถึงบริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งเขาเป็นผู้บริหารที่นี่ เนื่องจากฉันเคยมากับเขาอยู่บ่อยครั้ง พนักงานจึงจำหน้าฉันได้ แต่น่าแปลกที่บางคนมองฉันด้วยสายตาที่สงสารกันฉันขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นผู้บริหาร และน่าแปลกอีกแล้วเพราะมันดูเงียบสนิทเหมือนไม่มีคนอยู่ สงสัยคงจะพักเที่ยงกันมั้งฉันยืนสูดหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป“อ๊ะ บอสขา บอสขา ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ” แต่พอฉันกำลังจะผลักประตูเข้าไป เสียงครางของผู้หญิงก็ดังขึ้นซะก่อน“ซี้ด... พี่สิ เรียกฉันว่าพี่ ไหนเรียกให้พี่ชื่นใจซิ” และนี่คือเสียงของผู้ชายที่ฉันรักเขาเคยบอกฉันว่าคำนี้ เขาให้ฉันเรียกได้คนเดียว แสดงว่าตอนนี้ฉันหมดความสำคัญแล้วสินะ“พี่คะ อื้อ พี่คะ ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ ช่วยกระแทกฉันทีค่ะพี่ อ่าส์”“อ่า ขอมาจัดให้เลย เธอนี่ได้อารมณ์ดีจริง ๆ”แล้วจากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมอยู่ลั่นห้องถึงฉันจะยอมให้เขามีคนอื่น แต่ฉันไม่เคยยืนฟังแบบนี้สักครั้งที่ผ่านมาคงเป็นแค่ลมปาก ที่ฉันโง่เชื่อมาตลอดสินะเขาคงพูดกับคนอื่นเหมือนที่พูดกับฉัน ฉันดง่เองที่ปิดหูปิดตา แกล้งมองไม่เห็น“ทานอะไรกันดีคะบอส” เสียงของผู้หญิงค
閱讀更多
