All Chapters of เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): Chapter 101 - Chapter 110

(“หวัดดีนะพีช ตอนที่ได้ดูคลิปนี้ พี่คิดว่าพีชคงกำลังสงสัย หรืออาจจะเกลียดพี่ไปแล้วก็ได้ ความจริงพี่ก็ไม่ได้คิดจะมานั่งทำอะไรแบบนี้หรอกนะ พี่คิดว่ามันไร้สาระ”)พี่ฟรานส่งยิ้ม ยิ้มแบบที่ฉันเคยได้รับมาตลอด(“พี่เป็นลูกเมียเก็บ พีชคงได้ฟังจากปากพี่ชายต่างแม่ของพี่ และคงรู้ตอนที่พี่ตัดสินใจทำเรื่องนั้นไปแล้ว พี่แอบคิดนะว่าพีชคงจะไม่ปักใจเชื่อคำพูดของพี่ชายพี่… แต่พีชต้องเชื่อนะ เพราะมันคือเรื่องจริง”)ตอนนี้แววตาของพี่ฟรานเริ่มมีความเศร้าเข้ามาปะปน(“จริง ๆ แล้วที่เราเจอกันที่บางพลี พี่ตั้งใจไปดักเจอพีชโดยตรง และผู้ชายที่พีชเจอก่อนเจอพี่ ก็คือพี่ชายของอิงฟ้า ทุกอย่างมันเป็นแผน เพื่อกันการ์ดออกจากพีช พี่รู้ทุกความเคลื่อนไหวของพีช เพราะพีชคือเป้าหมายของพี่ เป้าหมายที่พี่ตั้งใจไว้ว่าจะให้เจอเหตุการณ์เดียวกับอิงฟ้า ในเมื่อมันล่อลวงแฟนพี่ไปรุมโทรม พี่ก็จะทำแบบนั้นกับคนที่มันให้ความสำคัญ… เพราะไอ้เฟลมมันรักเพื่อน มันต้องเสียใจที่มันเป็นต้นเหตุทำให้เมียเพื่อนต้องโดนขืนใจ ทำพีชคนเดียวคุ้มค่ากับความแค้นทุกอย่าง นั่นคือสิ่งที่พี่คิดไว้ ว่าจะทำกับผู้หญิงที่ชื่อ ‘พีชญา’ เลวใช่ไหมล่ะ หึ พี่เลวกว่านั้นอ

“หนูหายไปไหนมา เฮียตื่นมาแล้วไม่เจอหนู หนูรู้ไหมว่าเฮียตกใจมากแค่ไหน เฮียนึกว่าหนูจะทิ้งเฮียไปแล้ว” ผมรีบเดินเข้าไปหาเธอแล้วคว้าเธอเข้ามากอดไว้“มึงนี่อาการหนักกว่าไอ้ฮอลล์เยอะเลยนะไอ้ภพ ไอ้พวกกลัวเมีย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ไอ้ธันเดินมาแตะที่บ่าของผม แล้วจากนั้นมันก็เดินออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะ“ขึ้นไปอาบน้ำเถอะค่ะ จะได้ลงมากินข้าว นี่เที่ยงแล้วนะ” เธอค่อย ๆ ผละกอดของผมออกแล้วพูดบอกผมพร้อมกับใบหน้านิ่งเรียบแต่เดี๋ยวนะ นี่เธอพูดกับผมเหรอวะ ปกติเธอแทบจะไม่อยากพูดกับผมด้วยซ้ำ“ทำไม” ผมเอ่ยถามเพราะความมึนงง“ทำไมอะไรคะ ไม่หิวข้าวเหรอ ไปค่ะ ไปอาบน้ำ” เธอถามกลับและจูงมือผมมาที่ลิฟต์“ทำไมถึงยอมพูดกับเฮีย แล้วตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ปลุกเฮียล่ะ เฮียตื่นมาไม่เจอหนู เฮียนึกว่าหนูจะทิ้งเฮียไปซะแล้ว” ผมจี้ถามระหว่างที่เราอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน“เมื่อเช้าตื่นเร็วค่ะ ก็เลยลุกมาใส่บาตรหน้าบ้าน เจอคุณธันขับรถเข้ามาพอดี คุณธันชวนไปซื้อของมาทำกับข้าว ระหว่างทางก็มีคุยกันนิดหน่อย พอกลับจากตลาดมาถึงบ้านก็เลยลองช่วยคุณธันทำกับข้าว เพิ่งรู้นะคะว่าคุณธันทำกับข้าวเก่ง ทั้งที่ดูเหมือนไม่น่าจะเก่งเรื่องนี้ เป็

เธอคนนั้นรับผิด และร้องขอชีวิตแต่คำตอบที่ได้ก็คือ…(‘ตอนทำระยำ นอนเอากันกับผัวชาวบ้านเสือกไม่คิด พอตอนนี้มาขอร้องอ้อนวอน เหอะ! เสียใจนะ ต่อให้เธออ้อนวอน พร่ำบอกว่าสำนึกผิด ฉันก็ไม่คิดจะปล่อยเธอไป เพราะถ้าเธอจะอ้างว่าไม่รู้ ฉันคิดว่าเหตุผลนี้มันฟังไม่ขึ้นนะ ในเมื่อเมียเขาเธอก็เป็นคนดูแล เธอนี่มันผู้หญิงแพศยาจริง ๆ มันสายไปแล้ว สำหรับคำแก้ตัว ผู้หญิงร่าน ๆ แบบเธออยู่ไปก็คงรกโลก… ตายน่ะดีแล้ว’)มันคือประโยคสุดท้ายที่พี่จิวเธอพูดกับผู้หญิงคนนั้น น้ำเสียงของพี่จิวมันเย็นชาจนน่ากลัว(‘เก็บมันซะ แล้วเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย เคลียร์ประวัติของมันด้วย อย่าให้คุณป๊าลำบากมาตามเช็ดตามล้าง’) นั่นคือสิ่งที่ฉันได้ยินหลังจากที่พี่จิวพูดกับผู้หญิงคนนั้นแล้วและภาพต่อจากนั้นมันสยดสยองจนฉันต้องเบือนหน้าหนีเพิ่งรู้ว่าผู้หญิงที่ชื่อ ‘จีรณา’ ก็โหดเหี้ยมเป็น‘เธอเห็นไหมว่าเด็กด้อยโอกาสพวกนี้ต้องสู้ชีวิตเท่าไหร่ เธอคิดว่าการที่คน ๆ นึงเกิดมานี่โชคดีหรือโชคร้าย ทุกคนล้วนรักชีวิตของตัวเองทั้งนั้น ทุกคนพยายามไขว่คว้าวิ่งตามหาความฝัน บางคนก็ไปไม่ถึงฝันด้วยซ้ำ บางคนความฝันอยู่ตรงหน้าแค่เอื้อมมือ แต่ก็ตายซะก่

“…” ฉันอึ้ง พูดไม่ออกไม่รู้จะพูดคำไหนออกมาเลย“แล้วช็อตเด็ดมันอยู่ตรงนี้จ้า ตรงที่นางรู้ว่าพีชมองเห็นแล้ว แต่พีชแกล้งมองไม่เห็น นางเลยจงใจเดินเข้าห้องนอนพีชในคืนนั้นเพื่อยั่วไอ้หื่นของพีชไง ความจริงนางตั้งใจจะขย่มคุณภพในห้องนั้นด้วยซ้ำ แต่ไอ้คุณภพกลัวพีชรู้ไง ก็เลยพาไปอีกที่ แล้วคืนที่พีชไปเห็นคืนแรกอะ นางก็รู้ว่าพีชเห็น นางก็จงใจพูดกระตุ้นอารมณ์ไอ้คุณภพ และอยากให้พีชหนีไป แต่พีชไม่หนีไง นางเลยใช้วิธีเข้าไปยั่วในห้อง เข้าไปหยามกันซึ่ง ๆ หน้า”“ทำไมเขารู้เรื่องที่พีชมองเห็นคะ ในเมื่อพีชไม่ได้บอกเขา”“เพราะพีชเคยสบสายตากับนาง แล้วนางจับสังเกตได้ไง ตั้งแต่นั้นนางเลยตั้งใจให้พีชรู้มาตลอด”“แล้วพี่จิวรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ”“ก็พี่เช็คมือถือนางแล้วเจอไลน์ที่นางคุยกับเพื่อนนางไง นางเม้าทุกอย่างให้เพื่อนนางฟัง ด่าพีชสารพัด สาปแช่งต่าง ๆ นานา และเพื่อความยุติธรรมกับนาง พี่ก็ไปเค้นถามเอาความจริงจากปากเพื่อนนาง ถามถึงสิ่งที่พี่เข้าใจว่ามันถูกไหม แล้วคำตอบก็คือใช่ นางเม้ากับเพื่อนวันที่พีชกรีดข้อมือ ว่าพีชสมควรตายไปเลย นางบอกนางน่าจะยื้อคุณภพไว้อีกนิด คุณภพจะได้ช่วยพีชไว้ไม่ทัน เพื่อนนางบอกว่านาง

“สวยไหมเฮีย” เมียของผมเดินออกมาจากห้องแต่งตัวด้วยชุดนอนที่วาบหวิว ผมที่กำลังกระดกนมอุ่นเข้าปากก็แทบจะสำลัก เกือบพ่นนมใส่หน้าเธอเธอมาอารมณ์ไหนวะ ผมกำลังอยู่ในช่วงห้ามใจอยู่ไหมนี่ผมก็อดสอดใส่เข้าไปในตัวเธอได้สามเดือนแล้วมั้ง มันทรมานโคตร ๆ แต่ผมจะทนให้ได้ไม่ได้เสียบคงไม่ถึงตาย แต่ถ้าไม่มีเธอผมตายแน่ ๆ“หนูถามว่าสวยไหมคะ” พีชเดินเข้ามากระซิบและขบเม้มที่ข้างหูผมเพราะผมมัวแต่มองหุ่นอวบอิ่มที่อยู่ในชุดนอนผ้าบางแล้วครุ่นคิดก็เลยไม่ทันได้รู้สึกตัวว่าเธอเดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่ตอนไหนแล้วเธอจะขบใบหูผมให้เกิดความสยิวเพื่ออะไรวะ เธอจะรู้ไหมว่าผมอยากกระแทกให้แหกกันไปข้างอยู่รอมร่อแล้วเว้ย“สะ…สวยจ้ะ สวย เซ็กซี่มาก แล้วนึกไงใส่ชุดแบบนี้ ไปซื้อมาตอนไหน ทำไมเฮียไม่รู้” ผมตอบด้วยเสียงกึก ๆ กัก ๆ คำพูดขาด ๆ หาย ๆเนินนมเธอแม่งโคตรล่อตาล่อใจ ขาวสวยเนียนอวบอิ่มน่าสัมผัสและดูดดื่ม ตอนนี้ผมจินตนาการไปไกลแล้วเว้ย“สั่งออนไลน์มาค่ะ เมื่อคืนก่อนนอนหาดูในเว็บตอนเฮียนั่งทำงาน เฮีย ชอบ ไหม คะ” ท้ายประโยคเธอพูดด้วยน้ำเสียงสยิวเสียวซ่านแม่ง ! ปากเธอแม่งโคตรน่าดูด ผมนี่อยากจะดูด อยากจะขบกัดเธอทั้งตัวเลยล่ะแต่ผม