บททั้งหมดของ เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): บทที่ 121 - บทที่ 130

ผมไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าชีวิตจะมาถึงจุดที่มองผู้หญิงหลับ แล้วนั่งยิ้มนอนยิ้มอยู่คนเดียวแบบนี้การรักใครสักคนมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง มีทั้งความสุข ความห่วงใย ว้าวุ่น สับสน และทุกข์ใจเมื่อเห็นเธอเจ็บปวดผมผิดพลาดและพาเธอเดือดร้อนเพราะความผิดของผมหลายต่อหลายครั้ง ผมทำให้เธอเสียใจมากกว่าสร้างความสุขให้เธอด้วยซ้ำแต่เธอก็ยังเลือกอยู่ข้าง ๆ ผม ไม่ทิ้งผมไปไหน ชีวิตหลังจากนี้ผมสาบานเลยว่าผมจะยกให้เธอคนเดียวชีวิตและหัวใจของผมจะเป็นของผู้หญิงที่ชื่อ ‘พีชญา’ ตลอดไป“อื้อ… อย่าสิเฮีย” เธองัวเงียขึ้นมาโวยวายเมื่อผมจูบหอมไปทั่วใบหน้าของเธอเป็นการปลุก เพราะนี่เธอเล่นนอนตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เวลาหนึ่งทุ่มแล้ว“ตื่นได้แล้วเด็กดีของเฮีย นี่ทุ่มนึงแล้วนะ” ผมกระซิบบอกและค่อย ๆ เคลื่อนตัวซุกไซ้ลงตามร่างกายของคนเป็นภรรยา“งื้อ ยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย ขออีกนิดนะคะ” เธอยื่นมือมาลูบที่แก้มของผมขณะที่ตายังคงหลับสนิท“ก็นอนสิครับ” ผมคว้ามือของเธอมาจูบ แล้วจากนั้นก็เริ่มปลดกระดุมชุดนอนของเธออย่างเบามือหน้าอกขาวอวบอิ่มตั้งเด่นชูชันตรงหน้าผมทั้งสองเต้า ผมไม่รีรออะไรทั้งนั้นผมใช้มือลูบคลำที่บริเวณหน้าอกของเธอ และค่อย ๆ โ

“นี่… เฮียคะ จะนั่งมองหนูแบบนั้นอีกนานไหม ตั้งแต่เข้ามานั่งนี่ยังไม่กะพริบตาเลยนะ” ฉันหยุดการนั่งดูบัญชี แล้วก็จ้องมองถามไอ้เฮียเขาเกิดนึกอะไรขึ้นมาอีกก็ไม่รู้ถึงได้มานั่งจ้องแบบนี้“อะไรกัน แค่จ้องเอง หนูเป็นเมียเฮียนะ จ้องหน่อยไม่ได้เหรอ แค่จ้องเอง ใจจริงเฮียอยากทำมากกว่าจ้องอีกนะ” ไอ้เฮียมันว่าพร้อมกับลุกขึ้นมาจากโซฟา แล้วก็มายืนใช้แขนทั้งสองข้างท้าวที่โต๊ะทำงานของพี่บอม ส่วนสายตาไม่ต้องบอกว่าเชิญชวนแค่ไหน“อย่ามายั่วหนูนะคะ เราเพิ่งเอากันก่อนจะมาคลับนะ เฮียจะมาอ่อยตอนนี้ไม่ได้” ฉันยิ้มและกัดริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วยวน จากนั้นก็ขยับตัวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ แล้วแตะจูบที่กลีบปากหนา ลิ้นของเราเกี่ยวกวัดกันอยู่สักพัก ฉันจึงถอนจูบออก“เอาน้ำจิ้มไปก่อนนะคะ ตอนนี้ขอทำงานช่วยพี่บอมก่อน” ฉันกรีดยิ้มและกลับมานั่งที่เก้าอี้ตามเคย“ถอยสิคะเฮีย เกะกะหนูอยู่รู้ไหม” ฉันเอ่ยขึ้นอีกครั้งเมื่อไอ้เฮียยังคงยืนเอามือค้ำโต๊ะและทำท่าทางค้าง ๆ“ร้ายจริง ๆ” เขาว่าแล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม จากนั้นก็นั่งจ้องฉันแบบเดิมแล้วจ้องแบบนี้ ฉันจะมีสมาธิทำงานไหมล่ะ ให้ตายสิทำไมขี้อ่อยแบบนี้…“เรียบร้อยแล้วนะคะพี่บอม” ฉัน

ผ่านไปสองเดือนกว่า ๆ น่าจะได้มั้ง ตั้งแต่วันที่พี่บอมเอ่ยปากไล่ผู้หญิงตัวเล็กน่ารักคนนั้นไป หลังจากวันนั้นฉันก็รู้สึกว่าพี่บอมมีท่าทางแปลก ๆ และมักบอกว่าตัวเองป่วย ต้องไปหาหมอ และเขาก็ไปหาหมอจริง ๆ หอบยามาเพียบแต่ไอ้อาการที่เป็นอยู่ก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย ฉันก็สงสัยนะ แต่ไม่อยากถาม กระทั่งวันนี้ที่พี่บอมบอกว่ามีธุระแล้วฝากไอ้เฮียให้เข้าร้านแทน ซึ่งไอ้เฮียก็บ่นไม่หยุด ทั้งที่ปกติพี่บอมควรจะบ่นมากกว่า“ขอเอาทีดิ” ไอ้เฮียที่นอนเอนตัวยาวอยู่ที่โซฟาเอ่ยขึ้น ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งดูบัญชีที่โต๊ะทำงาน หลังจากที่พี่บอมออกไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง“...” ฉันเงียบไม่ได้ใส่ใจ ก็อย่างที่รู้กันว่าไอ้เฮียมันบ้า แล้วช่วงนี้เขาก็เร่งปั๊มลูก ซึ่งลูกก็ยังไม่มาเลย แต่เราก็ไม่ได้ถึงขั้นซีเรียสแล้วทะเลาะกันหรอกนะ“หนู...”“...”“หนูพีชครับ”“...”“อยากจริง ๆ นะเนี่ย นอนดูคลิปแล้วมันมีอารมณ์ มาช่วงเอาลงหน่อยเร็ว”“...”“พีชจ๋า...”“ไอ้เฮีย ถ้าว่างมากก็นอนนิ่ง ๆ ค่ะ หนูดูบัญชีอยู่เห็นไหม จะกวนอะไรนักคะ ช่วยอยู่เงียบ ๆ ทีนะคะ” แนจ้องหน้าเขาที่กำลังมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่โอดครวญ แล้วพอโดนฉันดุ เขาก็สลดทันที“หดละ” ไอ้

ตั้งแต่ที่ช่วยฟิล์มไว้วันนั้น ตอนนี้ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว เรื่องของฟิล์มไอ้เฮียสุดที่รักของฉันเป็นธุระจัดการให้ทุกอย่าง ซึ่งพอถามหารายละเอียดไอ้เฮียก็จะบอกว่าฟิล์มสบายดี พอถามถึงพี่วาย ไอ้เฮียก็จะเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้ฉันโวยวาย เขามักย้ำฉันเสมอว่ามันไม่ใช่เรื่องของเรา ช่วยได้เท่าที่ช่วย อย่าเอาตัวเองเข้าไปในเรื่องของเขาจนเกินไป เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นเราจะถูกมองไม่ดีคำพูดฟังดูดีใช่ไหมล่ะ แต่จริง ๆ แล้วไอ้เฮียมันแค่กลัวฉันกลับฟิล์มจะใกล้ชิดกัน มันกลัวฉันจะทิ้งมันแล้วไปอยู่กับฟิล์ม มันจึงเสนอตัวเองทุกอย่างเพื่อกันฉันยังไงล่ะไอ้เฮียมันร้ายจะตาย ชิ...“จะดูดอีกนานไหมเฮีย หนูชักจะอารมณ์เสียละนะ” ฉันเอื้อนเอ่ยด้วยน้าเสียงที่กำลังจะเริ่มฉุนเฉียว“แค่ดูดนมเองทำไมต้องหน้าบูดขนาดนั้น เดี๋ยวนี้อะไรนิดอะไรหน่อยก็ว่าเฮีย ใช่สิ ไปผับทุกวันเห็นผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกัน เห็นเด็กเอาะ ๆ ก็เลยพาลมาหงุดหงิดใส่คนแก่แบบเฮีย” พอคายปากออกจากเต้าไอ้เฮียมันก็เริ่มตัดพ้อใส่ฉัน แล้วจากนั้นมันก็นอนหันหลังใส่กัน“แค่ดูดไม่เท่าไหร่หรอก นี่ดูดมาครึ่งชั่วโมงละตั้งแต่ตื่น ขี้หูขี้ตาก็ไม่ให้ล้าง ฉี่ปวดก็ไม่ให้ลุก

พาท...(เฟลม & มะปราง)“ไปไหน” ผมรีบลุกขึ้นยืนแล้วร้อนรนถามคนที่ขึ้นชื่อว่าคือแม่ของลูก“...” แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ มันเป็นแบบนี้มานานมากแล้ว ตั้งแต่ที่ผมตามหาเธอจนเจอ ซึ่งวันนั้นผมก็พบกับความจริงที่ว่า ‘เธอท้องลูกของผม’เธอตั้งท้องโดยที่ผมไม่เคยรู้ ไม่สิ ต้องบอกว่าผมไม่เคยสนใจมากกว่าผมมัวแต่ประชด จนลืมไปว่าเธอสำคัญ“เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน ท้องโตใกล้คลอดแล้วมันอันตราย” ผมแสดงความห่วงใย“...” แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบอีกเช่นเคย มะปรางเธอเงียบแล้วเดินไปที่รถ ผมจึงรีบเสนอหน้าขึ้นไปนั่งบนรถฝั่งคนขับในทันที“ไปไหน” พอเธอมานั่งบนรถผมก็ถามถึงจุดหมายปลายทางอีกรอบ ก็ผมไม่รู้เลยว่าเธอจะไปไหน“ร้านป้าแสง” มะปรางบอกมาแค่นั้น ผมก็ทำการขับรถออกจากบ้านทันทีร้านป้าแสงที่ว่าคือร้านอาหารใต้ที่มาเปิดอยู่นี่ที่นานมากแล้ว เปิดตั้งแต่สมัยผมเรียนได้มั้ง ซึ่งตอนนั้นผมก็มานั่งทานกับมะปรางเป็นประจำ จนกลายเป็นร้านประจำก็ว่าได้แต่ผมไม่ได้มาอีกเลยตั้งแต่เข้าใจว่า ‘มะปรางเข้าไปเป็นเมียใหม่ของพ่อผม’ ตั้งแต่ตอนนั้นความทรงจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอผมก็พยายามลบออกไปจนหมด ไม่ให้เหลืออะไรทั้งนั้นซึ่งพอเอา