All Chapters of เสี่ยเถื่อน(ซุกเมีย): Chapter 111 - Chapter 120

“ไม่ถามแล้วค่ะ ทำงานต่อเถอะ” ฉันที่ครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่กล้าที่จะถามออกไปคนอะไรซื่อบื้อ หรือจริง ๆ ตั้งใจทำเป็นไม่รู้เรื่อง ต้องใช่แน่ ๆ เขาแกล้งไม่รู้เรื่องในเมื่อฉันอ่อยขนาดนั้น เสือผู้หญิงอย่างเขาจะไม่รู้เรื่องเลยมันเป็นไปไม่ได้ พีชญาว่ามันไม่ใช่!“หืม อะไรยังไง มีปัญหาอะไรก็บอกเฮียสิ เฮียจะได้ช่วยแก้ เก็บเอาไว้คนเดียวไม่ดีนะรู้ไหม” ไอ้เฮียมันรีบลุกจากเก้าอี้แล้วปรี่เข้ามาประชิดฉันเขายกตัวฉันขึ้นวางบนโต๊ะทำงานที่มีเอกสารกองเต็มไปหมด“หนูไม่มีอะไรแล้วค่ะ” ฉันมองลึกเข้าไปในดวงตาคม ดวงตาที่มีภาพฉันสะท้อนกลับมา“ไม่มีได้ยังไงในเมื่อหนูทำหน้าจริงจังซะขนาดนั้น มีอะไรก็แชร์กันสิครับ เฮียช่วยหนูได้นะ” เขาลูบที่แก้มเนียนของฉันทั้งสองข้าง พลางสายตาเราก็สบประสานกันทำไมผัวฉันถึงเล่นได้เนียนขนาดนี้นะ ไม่มีความอยากเกิดขึ้นบ้างหรือไง หรือฉันมันไม่เซ็กซี่กันนะจะให้คิดว่ามันมีคนอื่น เรื่องนี้ก็เป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเราตัวติดกันตลอด“หนูง่วงค่ะ ขอไปงีบนะคะ” ฉันผลักไอ้เฮียออก เมื่ออาการรู้สึกนอยด์เกิดขึ้น เพราะเมื่อครู่เรากำลังจะจูบกันอยู่แล้ว แต่อยู่ ๆ เขาก็ขยับมาแตะจูบที่หน้าผากฉันแทนฉัน

“วันนี้สวยเป็นพิเศษนะเราอะ” ไอ้เฮียเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง ขณะที่ฉันยืนชมวิวที่ระเบียงห้อง ซึ่งเป็นวิวทิวทัศน์ของทะเลยามบ่าย“หนูสวยทุกวันอยู่แล้วค่ะ” ฉันเอนหลังซบที่อกแกร่งผ่านมาสามสี่เดือนน่าจะได้ ตั้งแต่คืนนั้นที่ฉันแกล้งป่วยแล้วอ่อยเขาจนสำเร็จ นับตั้งแต่คืนนั้นก็ไม่ต้องถามต่อว่าฉันเปลืองตัวขนาดไหนว่างไม่ได้ เอะอะจับปล้ำตลอดพอคิดถึงคืนนั้นก็อดขำไม่ได้จริง ๆ เพราะไอ้เฮียมันเสร็จภายใน 2นาที ซึ่งมันบอกว่าตั้งแต่เอาเป็นไม่เคยเป็นแบบนี้เลยแต่ก็นั่นแหละ หลังจากน้ำแรกก็ยาวเลยต่อจากนั้น ฉันยังจำได้ว่ากว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า กว่าจะตื่นก็เกือบเย็น เป็นการมีเซ็กส์ที่ยาวนานและเต็มอิ่ม คุ้มค่าแก่การอ่อย“หาอะไรทำสนุก ๆ กันสองคนดีไหม” ไอ้เฮียกระซิบที่ข้างหูของฉันเบา ๆ“เดี๋ยวคนอื่นก็…”“วันนี้วันพักผ่อน ไม่มีใครเรียกหรอก มีแต่นอนกอดเมียกันทั้งนั้น น่านะ แป๊บเดียว เสร็จแล้วเดี๋ยวพาไปเดินเล่นริมหาด ดูพระอาทิตย์ตกดินกัน” เสียงแหบพร่ากระซิบที่ใบหูจากนั้นก็เกิดการเล้าโลม และปลดชุดเดรสสั้นออกจากกายฉันแล้วเรื่องต่อจากนั้นก็… อย่างที่เคยทำนั่นแหละเมื่อสองวันก่อนเป็นงานแต่งของคุณป๊าคงคาและคุ

“หึ ถ่างตาดูกูเอาเมียมึงให้ดีล่ะ” เสียงของไอ้คนสารเลวมันหันมาพูดเย้ยผม ไอ้ร่างกายบ้า ๆ ของผมก็ดันไม่มีแรงจะลุกไปช่วยเมียตัวเอง พอผมจะกลั้นใจลุก ไอ้ชั่วที่ยืนคุมเชิงผมอยู่มันก็กระทืบลงที่กลางหลังของผมอย่างแรงผมโดนทำร้ายยังไม่รู้สึกเจ็บเท่ากับการเห็นเมียตัวเองโดนคนอื่นตบตี และที่เลวร้ายไปกว่านั้นมันกำลังจะข่มขืนเมียผม!ไอ้ชั่วช้านั่นมันคือพี่ชายของอิงฟ้า ผู้หญิงที่ไอ้เฟลมเคยพามาให้พวกผมย่ำยี จะว่าย่ำยีก็ไม่เชิง เพราะเธอยินยอมหลังจากที่ไอ้ฟรานน้องชายต่างแม่ของไอ้เฟลมฆ่าตัวตาย และก่อนตายไอ้ฟรานได้อัดคลิปตัวเองส่งมาให้พีช พร้อมบอกเล่าเรื่องราวหลาย ๆ อย่างและหนึ่งในนั้นคือ ‘ระวังพี่ชายของอิงฟ้า’ซึ่งเมื่อผมได้ฟังผมก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ผมสั่งให้คนตามสืบประวัติ และตามล่าหาตัวมัน เพื่อจัดการแก้ไขทุกอย่างก่อนที่จะเกิดปัญหาแต่หายังไงก็หาไม่เจอ จนกระทั่งวันนี้ที่ผมอยู่ตามลำพังกับพีชมันกล้าโผล่หัวมา แสดงว่ามันลอบมองและเตรียมการมาอย่างดีแล้วที่มันแค้นผมมากไม่ใช่เพราะมันเป็นพี่ชายที่แสนดีห่าเหวอะไรหรอกเพียงแค่มันเป็นผัวของอิงฟ้า พออิงฟ้าตายมันก็เลยแค้น จริงอยู่ที่มันเป็นพี่น้องคลานตามกันออกมา แต่

“เจ็บตรงไหนบ้าง” เสียงหวาน ๆ ของพี่จิวดังเข้ามาในโสตประสาทการรับฟังของฉัน พร้อมกับมือบางจับลูบที่มือของฉันตอนนี้ฉันคงอยู่โรงพยาบาลแล้วสินะ ฉันรู้สึกระบมไปทั้งตัวเลยล่ะ“ขอน้ำหน่อยค่ะ” เสียงฉันมันแหบแทบจะเปล่งเสียงไม่ออก เมื่อฉันเอ่ยขอพี่จิวเธอก็รีบจัดแจงหาน้ำมาให้ฉันดื่ม“เฮียล่ะคะ เฮียปลอดภัยไหม เฮียเจ็บตรงไหนบ้าง” หลังจากที่ดื่มน้ำแล้ว สิ่งแรกที่ฉันเอ่ยถามคืออาการของสามีฉัน“คุณภพปลอดภัยแล้วจ้ะ พักฟื้นอยู่ห้องข้าง ๆ” พี่จิวเธอบอกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า“พาพีชไปหาเฮียได้ไหมคะ พีชเป็นห่วงเฮีย” ฉันมองหน้าพี่จิวหลังจากที่พูดจบ พี่จิวเธอมองฉันนิ่ง ๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย“เดี๋ยวค่อยไปเนอะ ตอนนี้น้องพีชขยับมากไม่ได้” พี่จิวเธอยื่นมาลูบที่ศีรษะของฉัน ฉันมองหน้าเธอด้วยความสงสัย ฉันอยากได้เหตุผลแต่ความสงสัยของฉันมันก็ชะงัก เมื่อฉันมองเห็นน้ำนัยน์ตาของพี่จิวมันเอ่อคลอ น้ำตาของเธอกำลังจะไหลริน“พี่จิวร้องไห้ทำไมคะ ใครทำอะไรพี่ หรือเฮียเป็นอะไรร้ายแรงเหรอ ไหนพี่บอกว่าเฮียปลอดภัยแล้วไง” ฉันรีบถามไถ่ ตอนนี้มันว้าวุ่นไปหมด ทำไมอยู่ ๆ เธอถึงร้องไห้แล้วฉันก็เริ่มรู้สึกถึงความเปียกชื้นตรงส

“อย่าร้องไห้สิ อย่าร้องไห้ให้คนอย่างเฮียเลย เฮียทำให้ลูกตาย เฮียทำให้หนูต้องเจ็บตัว ถ้าชีวิตของหนูไม่มีคนอย่างเฮีย ชีวิตของหนูคงดีกว่านี้ คนเลวอย่างเฮียมันสมควรอยู่คนเดียว หนูควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้”ขณะที่ฉันก้มหน้าร้องไห้จะเป็นจะตาย ประโยคเหล่านี้ก็ดังขึ้น ด้วยความที่มือไม้สั่น ตาพร่ามัวเพราะม่านน้ำตาทำให้หาปุ่มกดปรับหมุนรถเข็นไม่เจอ ตอนนี้ฉันจึงยังนั่งอยู่ข้างเตียงเขา“ถึงเฮียจะอยู่คนเดียวได้ แต่หนูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเฮีย ไหนว่าจะดูแลไง แล้วทำไมวันนี้ถึงจะทิ้งขว้างกัน” ฉันพูดทั้งน้ำตา“แล้วอะไรคือชีวิตที่ดีกว่านี้ ชีวิตที่ไม่มีเฮียมันไม่ได้ดีสำหรับหนูเลย ที่ผ่านมาชีวิตหนูมีแต่เฮีย เฮียก็รู้ ไหนว่าจะเป็นครอบครัว ไหนว่าจะไม่ปล่อยมือกัน ผิดสัญญาอีกแล้วใช่ไหม ทำไมใจร้ายกับหนูแบบนี้” ฉันยังคงพูดความในใจในขณะที่เขานอนและร้องไห้ไม่ต่างกัน“หนูก็เสียใจที่ลูกตาย แต่หนูไม่ได้คิดโทษเฮียสักนิดที่ลูกของเราจากไป หนูเสียใจไม่ต่างจากเฮีย แล้วหนูก็เสียใจที่เฮียโดนทำร้าย หนูเสียใจที่เห็นเฮียเจ็บ แต่เฮียรู้อะไรไหม… หนูโคตรเสียใจเลยรู้ไหมที่เฮียไล่หนู เรารักกันไม่ใช่เหรอ ทำไมล่ะ ทำไมเฮียไล่พีช ทำไมเราไม