ตอนที่ 11 ฉันยอม

ตอนที่ 11 ฉันยอม

“มานี่” น่านฟ้าออกแรงบีบที่ต้นแขนของเธอแรงขึ้นกว่าเดิม จนหญิงสาวรู้สึกเจ็บจนใบหน้าเหยเก

“อื้อ! ฉันเจ็บนะ” หญิงสาวครางออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด และพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากฝ่ามือที่เหมือนคีมเหล็กหนีบเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอ

“นี่คุณทำรุนแรงกับฉันเกินไปแล้วนะ” เธอพูดขึ้นเสียงดัง เพราะชายหนุ่มเอาแต่โมโหจนหน้ามืด บีบแขนต้นแขนของเธอจนเขียวช้ำไปหมดแล้ว

“รุนแรงเหรอ นี่ผมใจดีมากเลยนะที่ไม่จับน้องชายของคุณส่งตำรวจ แต่คุณยังจะมาขู่ผมว่าจะแจ้งตำรวจจับผมงั้นหรือ ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นผู้เสียหาย” เขาเขย่าตัวเธอพร้อมตะคอกใส่เธอเสียงดังด้วยความโมโห จนหญิงสาวสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาสุดแรงและตวัดฝ่ามือเรียวลงบนใบหน้าหล่อเหลาจนชายหนุ่มหน้าหันไปเลยทีเดียว

“เพี๊ยะ!”

เสี้ยววินาทีนั้นเธอตกใจสุดขีดที่เธอดันไปตบหน้าเจ้าหนี้ของตัวเองจนหน้าหัน เพียงมองแค่เสี้ยวหน้าของเขาที่กัดกรามขึ้นเป็นสันนูนก็ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หญิงสาวรีบหมุนตัวตัดสินใจวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ก็ช้าไปกว่าเขา เมื่อชายหนุ่มหันกลับมาและเห็นว่าเธอกำลังจะหนี เขาจึงคว้าเข้าที่ต้นแขนของเธออีกครั้ง

“หมับ!”

“มานี่” ดูท่าว่าเธอจะทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตลงไปแล้วจริง ๆ เมื่อดันไปตบหน้าคนที่กำลังโมโห น่านฟ้าไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาดึงกระชากเธอกลับมาพร้อมแบกเธอขึ้นบ่าตรงไปยังบ้านของตัวเอง

“ปล่อยนะ คุณจะทำอะไร คุณบ้าไปแล้วเหรอ ช่วย ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” ไม่ว่าเธอจะร้องเรียกให้ใครต่อใครช่วย แต่เหมือนว่าแถวนี้จะไม่มีใครอยู่เลย บ้าไปแล้วจริง ๆ บ้านหลังใหญ่โตแต่คนหายหัวกันไปไหนหมดนะ ทั้ง ๆ ที่วันนั้นที่เธอมาเธอยังเห็นพี่ชายของเขาและแม้บานอยู่เลย แต่ทำไมวันนี้ทุกอย่างกลับดูเงียบไปจนผิดปกติ

“ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย คุณน่านฟ้ากำลังจะฆ่าฉัน” เธอพยายามร้องสุดเสียงไปตามทางที่เขาแบกเธอไป เธอจำได้ว่าทางนี้ตรงไปยังบ้านของเขาแน่ ๆ ยิ่งเขาพาเธอเดินก้าวฉับ ๆ ผ่านหน้าบ้านของขุนเขา เธอก็ยิ่งร้องขึ้นเสียงดังกว่าเดิม

“คุณ ขุนเขา ช่วยฉันด้วย” แต่เหมือนบ้านทั้งบ้านเงียบไปสนิท ไม่มีใครอยู่แถวนี้จริง ๆ หรือเนี่ยมีหวังเธอได้ตายจริง ๆ แน่

แล้วสายฝนก็เริ่มเทลงมา ท้องฟ้าปกคลุมมืดครึ้ม ลมกรรโชกแรง แต่ก็ยังสู้ความบ้าคลั่งของผู้ชายที่แบกเธอตรงไปยังบ้านของตัวเองไม่ได้ หญิงสาวใช้กำปั้นน้อย ๆ ของเธอนั้นทุบแผ่นหลังของเขาสุดแรง และพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่บนบ่าของเขา เธอพยายามที่จะลงจากตัวของเขา แต่กลับไม่เป็นผลสำเร็จ ยิ่งเขาก้าวเร็วขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งใกล้บ้านของเขาไปทุกที

“คุณน่านฟ้า ปล่อยฉันนะ ถ้าพ่อของคุณมาเห็นว่าคุณพาฉันเข้าบ้านอีก พ่อของคุณเอาคุณตายแน่” เธอพยายามหาวิธีหว่านล้อมเขาให้ถึงที่สุด แทนที่มันจะช่วยให้เขามีสติขึ้นมาได้ แต่ชายหนุ่มกลับโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ที่เธอกล้าเอาพ่อของเขามาขู่

“ปากดีนักนะ เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนเธอให้รู้ว่าอย่าปากดีกับฉัน และอย่าเอาพ่อของฉันมาขู่ คิดว่าฉันกลัวนักหรือไง” ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปในบ้าน พร้อมถอดรองเท้าของเขาและของเธอเขวี้ยงลงบนพื้น แล้วพาเธอขึ้นไปยังชั้นสอง เขาก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้นจนหัวใจของเธอเต้นตึกตักขึ้นมาด้วยความกลัว

“ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย” เธอร้องสุดเสียงให้ใครก็ได้ช่วยเธอที ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องฆ่าเธอตายแน่ ๆ ที่เธอกล้าไปตบหน้าเขา เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนได้ เขาก็โยนเธอลงบนที่นอน

“ตึก!”

“อั๊ก!” ตัวของเธอกระแทกลงบนที่นอนจนหญิงสาวรู้สึกจุกจนหน้าเขียว และในวินาทีต่อมาคนตัวใหญ่ก็โน้มตัวลงมาทาบทับตัวของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาซุกจมูกโด่งลงไปที่ซอกคอหอมอ่อน ริมฝีปากหยักหนาก็ซุกดูดที่ซอกคอจนเธอรู้สึกเจ็บระบมไปหมดเหมือนเขาจะกัดคอเธอให้ขาดอย่างนั้น

“หยุด ปล่อยฉันนะ ไอ้คนบ้า ไอ้คนเลว” ไม่รู้ว่าเธอนั้นพ่นคำด่าออกไปเป็นคำไหนบ้าง แต่ที่รู้ ๆ เธอพยายามปัดป้องเต็มที่เพื่อที่จะต่อต้านเขา แต่มันก็ไม่เป็นผลเลย เมื่อชายหนุ่มดึงกระชากกางเกงขายาวผ้ายืดของเธอจนหลุดร่วงออกจากกายเหลือเพียงกางเกงในตัวบางปกปิดส่วนสงวนของเธออยู่ ยิ่งเห็นส่วนล่างที่เปลือยเปล่า ยิ่งทำให้เลือดในกาบของชายหนุ่มสูบฉีดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

“ปล่อยฉันไปนะไอ้คนบ้า” เธอพยายามกรีดร้องและสู้สุดแรง แต่ก็ไม่เป็นผล เขารวบมือทั้งสองข้างของเธอด้วยฝ่ามือใหญ่ข้างเดียว กดลงบนหมอนเหนือศีรษะ ยิ่งทำให้เธอไร้แรงต่อต้าน หญิงสาวกัดเข้าที่ไหล่ของเขาจนชายหนุ่มร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บ

“โอ๊ย!”

“ฤทธิ์เยอะนักใช่ไหม” เขากัดเข้าที่ไหล่ของเธอเช่นกันเป็นการเอาคืนจนเธอรู้สึกเจ็บจนร้องออกมาเสียงหลง

“โอ๊ย!” เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยเธอเลยแม้แต่น้อย เขาบ้าคลั่งทั้งกัดเข้าที่ไหล่ของเธอตอบเช่นกันจนพิมนภานั้นเจ็บจนน้ำตาซึม เมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป ริมฝีปากหยักหนาก็ประกบลงบนริมฝีปากบางอย่างบ้าคลั่ง จนเธอรู้สึกว่าฟันของเขานั้นกระแทกริมฝีปากของเธอจนแตกแล้วเลือดซิบออกมา เธอรู้สึกถึงรสชาติของเลือดสด ๆ ที่ไหลออกมาจากริมฝีปากของเธอ ทั้งเจ็บทั้งระบมทั้งตื่นกลัว ยิ่งเวลาที่เขาดูดริมฝีปากเธอยิ่งทำให้เธอครางออกมาด้วยความเจ็บ

“อ๊ะ!” เขาไม่สนใจฟังว่าเธอจะพูดอะไรออกมาด้วยซ้ำ แต่แล้วเขาก็ปล่อยจากข้อมือทั้งสองข้างของเธอ และดึงทึ้งเสื้อยืดของเธอให้หลุดร่วงออกจากกาย พลางกระชากชุดชั้นในของเธอจนขาด เผยให้เห็นเต้าอวบทั้งสองข้างที่เบียดชิดกันอยู่ข้างใน ริมฝีปากหยักหนาก็ซุกดูดดุนติ่งสีเนื้ออ่อนของเธอ จนหญิงสาวรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วทั้งกาย

“อ๊ะ! เจ็บนะ” มือเล็กทั้งสองข้างพยายามผลักดันและทุบตีคนตัวใหญ่ให้ออกห่าง แต่ก็ไม่เป็นผลยิ่งเธอบอกว่าเจ็บ เขายิ่งทำแรงยิ่งกว่าเดิม ถ้าเธอสู้เขาด้วยพละกำลัง เธอไม่สามารถสู้แรงเขาได้แน่

“ได้ ได้ ฉันยอม” ในที่สุดเธอก็เอ่ยคำนั้นออกมาพลางนอนนิ่งเอามือปิดหน้าอกของตัวเองเพราะรู้สึกอายจนใบหน้าร้อนผ่าว

“ฉันเจ็บไปหมดแล้ว คุณใจเย็น ๆ ช่วยเบาหน่อยได้ไหม”

“ผมจะเบาให้คุณถ้าคุณยอมผมดี ๆ”

“ก็ยอมแล้วนี่ไง ทั้งเจ็บทั้งหายใจแทบไม่ทัน ให้เวลาฉันได้หายใจก่อนนะ” เธอพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาใจเย็นขึ้น เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มขยับถอยออกเล็กน้อย พร้อมยันตัวลุกขึ้นถอดเสื้อของตัวเอง

“ตุ๊บ!” เธอใช้จังหวะนั้นถีบเข้าที่ท้องของเขา

“โอ๊ย!” หญิงสาวรีบลุกขึ้นลงจากเตียงนอน แต่แล้วเขาก็คว้าขาของเธอได้และดึงกระชากเธอกลับมาด้วยแรงมหาศาล

“มานี่”