เข้าสู่ระบบ“ว้าย!” เธอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ เธอนึกว่าตัวเองนั้นจะหนีพ้นจากเงื้อมมือของเขาแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เพราะคนตัวใหญ่นั้นไวกว่าเธอมาก เมื่อเขาจับเธอกดลงบนที่นอนได้อีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะปราบพยศให้ได้
“เก่งนักใช่ไหม เก่งนักก็เอาตัวให้รอดก็แล้วกัน” คนตัวใหญ่ทาบทับลงมาบนร่างเธอและกุมข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้
“ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย” เธอพยายามร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักคนที่อยู่แถวนี้ แต่ไม่อาจสามารถสู้แรงของเขาได้ สุดท้ายเธอก็หมดแรงนอนหายใจหอบเหนื่อยอยู่ใต้ร่างคนตัวใหญ่ที่ตอนนี้กำลังเริ่มถอดกางเกงยีนส์ของตัวเองแล้วรูดลงไปจนถึงหัวเข่า เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่อุ่นร้อนแตะที่ขาอ่อนของเธอ จนเธอรู้สึกมวนท้องแปลก ๆ
“คุณ...คุณใจเย็นก่อนนะ”
“หุบปาก” น้ำเสียงของเขายังเจือแววหงุดหงิดไม่หาย เธอรู้ว่าเขาก็เหนื่อยไม่ต่างจากเธอ แต่เขาไม่ได้ดิ้นเหมือนกับเธอมากนักก็เพียงเท่านั้น
“ทำไมต้องทำรุนแรงขนาดนี้ เพียงเพราะฉันตบหน้าคุณเหรอ”
“หุบปาก” คำพูดห้วน ๆ ของเขานั้นทำให้เธอกัดริมฝีปากไว้แน่น ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่เธอรู้ว่าเธอนั่นแหละที่พาให้ตัวเองมาถึงจุดนี้ ถ้าเธอใจเย็นลงสักนิด อีกทั้งเธอนั่นแหละที่พลาดไปตบหน้าเขาเองจะทำยังไงได้ จะมีใครสักคนไหมนะที่มาช่วยเธอได้ทันที
“อย่าทำแบบนี้เลยนะ” น้ำเสียงสั่นเครือที่บ่งบอกว่าเธอนั้นกลัวจนดวงใจน้อย ๆ แทบจะหยุดเต้น เมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่อุ่นซ่านแตะตรงกลางกลีบหว่างขาของเธอ จนเธอรู้สึกมวนท้องจนบอกไม่ถูก ความรู้สึกเสียวซ่านนั้นวิ่งปะทะทุกส่วนของร่างกายจนเธอรู้สึกว่าสมองนั่นขาวโพนไปซะหมด
“คุณ ฉันมีเงินมาใช้หนี้คุณแล้วจริง ๆ นะ วันนี้มีหกหมื่นกว่าอยู่ในกระเป๋า คุณจะนับก่อนไหม” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทั้งน้ำตาอาบแก้ม เพราะรู้ว่าตอนนี้เพียงแค่เขาตัดสินใจดันตรงนั้นเข้ามาความบริสุทธิ์ของเธอก็จะเสียให้กับเขา
“พี่สาวก็ขี้โกหก น้องชายก็ขี้ขโมย ครอบครัวของคุณมันยังไงกัน” คำพูดที่ทำให้เธอสะอึกขึ้นมา พร้อมสายตาที่จ้องมองเธอเหมือนกับว่าผูกเวรกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน เธอเห็นใบหน้าหล่อเหลานั้นกัดกรามขึ้นเป็นสัน แล้วสิ่งที่เธอกลัวที่สุดก็เกิดขึ้น เมื่อเขาขยับดันดุ้นใหญ่เข้าแทรกตรงกลางร่องรักของเธอ
หญิงสาวรีบกระถดถอยหนีเพราะรู้สึกเจ็บ แต่คนตัวโตนั้นกดหน้าท้องของเธอเอาไว้ไม่ให้เธอขยับ และแล้วเขาก็ตัดสินใจดันดุ้นใหญ่เข้าในร่องรักของเธอพรวดเดียวอย่างไม่ปรานี
“ปึก!” ดวงตาเธอเบิกกว้าง มือเรียวทุบแผ่นหลังของเขาสุดแรง ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่สามารถจะบรรยายได้ เขาไม่อ่อนโยนกับเธอเลยสักนิด
“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องของเธอนั้นดังก้องขึ้นในห้องนอนสี่เหลี่ยมที่ปิดไม่สนิท แต่สิ่งที่ทำให้น่านฟ้าตกใจคือ เขาไม่นึกเลยว่าเธอจะยังคงความบริสุทธิ์อยู่
ชายหนุ่มตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมอาการหายใจไม่ทั่วท้อง เขานึกว่าเธอนั้นเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว เพราะคืนก่อนเธอเป็นคนบอกเขาเองว่าเธอผ่านมาหลายสนามแล้ว แต่นั่นคือเรื่องโกหกที่เธอพยายามปกปิดเอาไว้ต่างหาก
“อื้อ! เจ็บ” เธอครางออกมาสั่นเครือ ริมฝีปากบางที่เจ่อระบม น้ำตาไหลเอ่อออกมาเป็นสาย เธอเงยหน้ามองผู้ชายใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งสายตาบ่งบอกบางอย่างมาให้เธอเช่นกัน
ม่านน้ำตาทำให้เธอมองเห็นใบหน้าของเขาได้เพียงราง ๆ แล้วเธอก็สะอื้นไห้เบา ๆ เมื่อทุกอย่างมันจบลงไปแล้ว เธอเสียความบริสุทธิ์นั้นไปแล้ว หญิงสาวได้แต่ก้มหน้ารับกรรม แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดครั้งนี้มันเป็นความเจ็บปวดที่มากที่สุดในชีวิตที่เธอได้เคยประสบมา
คนตัวใหญ่นั้นทิ้งตัวลงทาบทับเธอและกอดเธอเอาไว้แน่น แม้เธอจะรู้สึกรังเกียจเขามากขนาดไหน แต่เธอก็ได้แค่เพียงนอนอยู่นิ่ง ๆ ให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการให้เสร็จ เขาจะได้ปล่อยเธอไปสักที เธออยากไปจากตรงนี้ตรงที่มันทำให้เธอเจ็บปวดแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว
ยิ่งเห็นเธอนอนนิ่ง ร้องไห้สะอื้นยิ่งบีบหัวใจของเขาเช่นกัน
“ผมนึกว่าคุณ...” เขาพูดขึ้นมาเสียงสั่นด้วยไม่รู้ว่าจะพูดอะไรให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้างที่เขาโมโหจนหน้ามืดทำเรื่องเลวทรามแบบนี้กับเธอ
“ฉันขอแสนนึง” แต่แล้วคนตัวใหญ่ ๆ ก็ชะงักกึกและจ้องมองผู้หญิงที่นอนหลับตาอยู่ใต้ล่างของเขา
“คุณว่าอะไรนะ...” เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความหงุดหงิดใจ
“แสนนึงที่คุณพรากความบริสุทธิ์ฉันไป เอาความบริสุทธิ์แลกกับค่าตัวของฉัน”
“ความบริสุทธิ์ของคุณมีค่าหนึ่งแสนหนึ่งงั้นเหรอ” เขาถามขึ้นด้วยท่าทางหัวเสีย
“ก็ใช่สิ คุณก็รู้ว่าคุณเป็นคนแรกของฉันนี่” ถ้าเธอลืมตาเธอจะเห็นว่าตอนนี้เขาโกรธจนหน้าดำหน้าแดง ถ้าเธอจะเอาความบริสุทธิ์มาแลกเป็นเงินแบบนี้ก็ได้
“มันแพงเกินไป” เขาพูดขึ้นเสียงเข้ม นี่เธอเอาความบริสุทธิ์ของตัวเองมาแลกกับเงินแสนนึงงั้นเหรอ เขาไม่อยากจะเชื่อหูเลยว่าน้องของเธอติดหนี้เขาสามแสนส่วนเธอก็มาไถเงินเขาแสนนึ่ง เขาอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง พี่น้องสองคนนี้เป็นยังไงกันแน่
“แล้วคุณจะให้ฉันเท่าไหร่” เสียงหวานถามปนสะอื้น
“คุณจะเอาอย่างนี้จริง ๆ ใช่ไหม” เขาจ้องหน้าหญิงสาวทั้งที่เธอยังหลับตาไม่ยอมลืมตาคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ
“จะให้ฉันเอายังไง ในเมื่อคุณได้ความบริสุทธิ์ฉันไปแล้ว”
“คุณคิดจะไถเงินผมงั้นเหรอ แสนหนึ่งผมคงให้ไม่ได้”
“งั้นห้าหมื่น” เธอยังไม่ยอมแพ้
“ผมให้หนึ่งหมื่นบาท ถ้าไม่เอาก็ถือว่าคุณให้ผมฟรี ๆ ก็แล้วกัน”
“ก็ได้ หนึ่งหมื่นบาทก็หนึ่งหมื่น” จู่ ๆ ก็กลายเป็นการตกลงราคาความบริสุทธิ์ของเธอเสียอย่างนั้น น่านฟ้านิ่งไปนาน เขาแทบจะหมดอารมณ์ในการทำต่อไม่รู้เธอเอาความกล้ามาจากไหนมาไถ่เงินเขาแบบนี้
“เสร็จแล้วเหรอ” จู่ ๆ เธอก็ถามเขาออกมาแบบนั้น
“ยัง” และแล้วเขาก็ตอบคำถามออกมาด้วยน้ำเสียงเจือความไม่พอใจ และเริ่มขยับเอวหนาโยกเข้ากระแทกร่องรักของเธออย่างไม่ออมแรงจนเธอรู้สึกเจ็บระบมไปหมด ตรงนั้นมันคงจะฉีกไปหมดแล้ว
“อื้อ!” ยิ่งได้ยินเสียงเธอครางออกมา ยิ่งทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ จากความโมโหเริ่มผ่อนคลายกลายเป็นความสุขสมและความเสียวซ่าน
“อ้า!” ยิ่งรู้ว่าตัวเองได้เป็นคนแรกของเธอยิ่งทำให้เขามีความสุขร่องรักของเธอนั้นทั้งคับแคบและแน่นยิ่งทำให้เขาพอใจมากจริง ๆ ทุกครั้งที่เขากระแทกกระทั้นก็ทำให้เธอครวญครางออกมา ยิ่งทำให้เขามีความสุขมากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดของเหลวก็ไหลขึ้นมาจ่อที่ปลายดุ้นใหญ่ จนชายหนุ่มกัดกรามกรอดด้วยความทรมาน
“ซี๊ด! อ้า! เสียว!” เขาครางเสียงต่ำ และขยับเด้งเอวหนาเข้าออกเร็วรัว จนหญิงสาวหัวใจแทบเต้นออกมาจากอก แต่เธอก็ยังพยายามกัดฟันอดทนให้ถึงที่สุด มือเรียวกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่
“อ๊ะ! อ้า!” เสียงหวานครางกระเส่า
“อ้าส!” ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุขมากจริง ๆ ที่ได้ฉกฉวยสิ่งล้ำค้าไปจากเธอและแล้วเขาก็เร่งจังหวะ โยกกระแทกลงมาที่กลางหว่างขาของเธอไม่ยั้ง
“อ้า! โอ้ว! ซี๊ด! อ้าสสส!” เสียงครางดังระงมไปทั่วห้อง จนเธอใบหน้าแดงก่ำไปด้วยเช่นกัน เพราะเธอปฏิเสธไม่ว่าเธอก็รู้สึกมีความสุขไปด้วยเช่นกัน
“อ้า!” เสียงครางออกมาอย่างคนโล่งอก ดูท่าว่าเขาคงจะเสร็จแล้วแน่ ๆ
ชายหนุ่มทิ้งตัวลงมาทาบทับตัวเธอ พร้อมหอมแก้มซ้ายขวาของเธออย่างพอใจ และเบี่ยงตัวนอนข้าง ๆ
พิมนภาขยับตัวเองเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็กุมที่ท้องน้อยของตัวเองที่ยังรู้สึกจุกอยู่ไม่หาย มือเรียวคว้านหาเสื้อผ้าของตัวเองและรีบใส่ด้วยท่าทางรีบร้อน คนตัวใหญ่นอนตะแคงหันมามองการกระทำของเธอพร้อมยิ้มกว้างออกมา
“หายไปไหนแล้วนะ ผู้หญิงปากดีคนนั้น” จู่ ๆ เขาก็พูดแบบนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงขบขัน มันทำให้เขาสะใจอยู่ไม่น้อย มือหนายกขึ้นไปลูบแผ่นหลังเนื้อเนียนของเธออย่างพอใจ แต่หญิงสาวกลับปัดมือของเขาออก และรีบหยิบเสื้อยืดของตัวเองมาใส่ทันที พร้อมขยับลุกขึ้นแต่แล้วต้องรีบนั่งลงบนที่นอนเพราะรู้สึกเจ็บแปลกตรงท้องน้อยของตัวเอง
ตอนที่ 31 ฉันยังไม่พร้อม“ไอ้เพชรก็ทำงานอยู่ตรงด้านหลังปางไงครับ” ชาติชี้ไปทางด้านหลังปางไม้ น่านฟ้าวิ่งไปถึงก็เห็นเพทายกำลังนั่งทำงานอยู่ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นน่านฟ้าที่วิ่งมาหน้าตาตื่นจนเหงื่อท่วมไปทั้งตัว“มีอะไรเหรอครับคุณน่าน”“พี่สาวนายอยู่ไหน” เขาถามขึ้นด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ“ไม่รู้สิครับ ตอนผมออกมาพี่พิมยังไม่ได้ออกจากห้องเลยนะครับ” เพทายรีบวางมือจากงานที่ทำอยู่ แล้วลุกขึ้นตึงตังกำลังจะวิ่งกลับไปที่บ้าน แต่แล้วชาติก็วิ่งเข้ามากลางวงสนทนา“คุณพิมอยู่ที่บ้านครับ” เมื่อได้ยินแบบนั้น ผู้ชายทั้งสองคนก็พากันวิ่งตาตั้งกลับไปที่บ้านหลังใหญ่“พิม” ทั้ง ๆ ที่เขายังไปไม่ถึงตัวบ้าน เขาก็ตะโกนเรียกเธอแล้ว หญิงสาวหันกลับไปมองก็เห็นทั้งน่านฟ้าและน้องชายของเธอวิ่งหน้าตาตื่นมาในบ้าน“คุณไปไหนมาน่ะ ผมตามหาคุณแทบแย่” น่านฟ้าเข้าไปหาเธอด้วยความเป็นห่วง“ฉันไปตักบาตรมาค่ะ” เธอพูดเพียงแค่นั้นก็นั่งก้มหน้า ชายหนุ่มหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อ
ตอนที่ 32 ผมอยากนอนกอดเมีย “ถ้างั้นเดี๋ยวผมพาเมียกลับบ้านก่อน เรื่องแต่งงานเดี๋ยวค่อยคุยกันอีกที” น่านฟ้ารีบประคองพิมนภาลุกขึ้น แล้วเดินออกไปจากบ้าน ผู้เป็นพ่อแทบจะอยากฟาดทุกสิ่งทุกอย่างให้แหลกเป็นหน้ากอง“อะไรอีกวะเนี่ย ฉันยอมให้แต่งงานก็มากแล้วนะ ยังจะลีลาค่าตัวแพงอีก”“พ่อก็พูดไป พ่อไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงหรอก” ขุนเขาที่เดินตามออกมาพูดกับผู้เป็นพ่อที่ยืนโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่หน้าบ้าน ดูลูกชายกำลังพยุงเมียรักเดินกลับไปที่บ้าน“แกเข้าใจหรือไง” ผู้เป็นพ่อหันมาถามจนขุนเขาชะงักกึก“ผมก็ไม่เข้าใจหรอก แต่น้องสะใภ้อาจจะอึดอัดใจอะไรบางอย่าง ให้สองคนเขาคุยกันก่อนเถอะน่า เดี๋ยวน่านมันก็ทำให้เมียมันยอมแต่งเองแหละ” พูดแล้วขุนเขาก็หมุนตัวเดินออกไปจากบ้าน ปล่อยให้ไม้เมืองนั่งโมโหอยู่คนเดียวณ บ้านของน่านฟ้า“ทำไมคุณยังต้องคิดอะไรอีก ในเมื่อพ่อผมก็ยอมให้เราสองคนแต่งงานกันแ
ตอนที่ 30 พิมหายไป“รีบกินสิ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาเสียงดัง เมื่อเห็นว่าว่าที่ลูกสะใภ้นั้นไม่ยอมตักอาหารที่เขานำมาเลย จนขุนเขาที่เดินตามเข้ามาในห้องครัวถึงกับรีบสะกิดพ่อของตัวเองไว้“ผมบอกพ่อแล้วไงให้พูดดี ๆ” ขุนเขากระซิบบอกผู้เป็นพ่อ ไม้เมืองที่หงุดหงิดไม่หายกลับหันไปค้อนใส่ลูกชายคนโต“เอาล่ะ ๆ ถ้าเห็นหน้าฉันแล้วกินข้าวไม่ลง ฉันกลับก่อนก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาใหม่” ว่าแล้วเขาก็หมุนตัวและเดินตึงตังออกไปจากบ้านของน่านฟ้า จนขุนเขาและน่านฟ้าต้องมองหน้ากันแล้วอดยิ้มไม่ได้ เพราะว่าพ่อของเขาคงจะใจอ่อนแล้วหันมาทำดีกับว่าที่ลูกสะใภ้แล้วสินะ“ทานอาหารที่คุณพ่อผมอุตส่าห์เอามาให้สิ” น่านฟ้าพูดพลางยื่นมือไปตักอาหารป้อนพิมนภา แต่เธอกลับไม่ยอมอ้าปากรับอาหารที่เขาตักป้อน จนบางครั้งน่านฟ้าก็กังวลใจไม่รู้ว่าพิมนภานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อคนทั้งสองเข้าไปในห้องนอน พิมนภาก็ตัดสินใจพูดขึ้น“คุณปล่อยฉันกับน้องไปได้ไหม”“ทำไมเราต้องพูดเรื่องนี้อีก”
ตอนที่ 29 คุยเรื่องแต่งงาน“แหม! เห็นให้คนไปตามรังควานเขา ไปพังร้านขายของของเขา ที่ไหนได้ก็โกรธที่ว่าที่ลูกสะใภ้แล้วก็ลูกชายตัวเองไม่คุยด้วย”“แกอย่ามาทำเป็นรู้ดีนะไอ้ดิน”“ผมรู้หมดเลยพ่อ ที่พ่อโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่ให้ลูกชายพาผู้หญิงเข้าบ้าน แต่พอผู้หญิงคนนั้นท้อง พ่อก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย อยากอุ้มหลานล่ะสิ”“รู้ดีไปหมด”“ก็ต้องรู้ดีอยู่แล้ว ว่าแต่พ่อเถอะ อยากอุ้มหลานก็ทำท่าทางให้มันดี ๆ หน่อย ไม่งั้นระวังเขาไม่ให้อุ้มหลานนะพ่อ”“จะไม่ให้ฉันอุ้มหลานได้ยังไง ฉันเป็นปู่นะ”“ปู่ที่จะอุ้มฆ่าแม่เขา หลานที่ไหนจะให้อุ้ม แค่เห็นหน้าปู่หลานก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว”“ใครบอกว่าฉันจะอุ้มฆ่า ฉันไม่เคยทำสักหน่อย”“แล้วที่ให้คนไปขู่แม่ของหลานทำไม”“ก็ตอนนั้นฉันไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มายุ่งกับลูกชายฉันนี่หว่า”“ผู้หญิงคนนี้น่ะไม่ได้ยุ่งกับลูกชายพ่อสักหน่อย ลูกชายพ่อนั่นแหละที่ไปวอแวกับเธอเอง” ยิ่งได
ตอนที่ 28 ลูกที่เขาไม่ได้ต้องการ“มีปัญหาอะไรเหรอเพชร” พิมนภาถามน้องชายเบา ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ“ผม ผมไม่อยากพาพี่ไปลำบากกับผมอีกแล้ว”“ทำไมเพชรถึงพูดแบบนั้น ตั้งแต่เล็กจนโตเราก็มีกันอยู่ 2 คน”“ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะพี่ เรามีกัน 3 คนแล้วนะพี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหลาน ผมคงไม่ให้อภัยตัวเอง”“เพชร...”“ผมไม่อยากให้พี่ไปเสี่ยงอีกแล้ว ไหน ๆ คุณน่านเขาก็ดูเป็นห่วงเป็นใยพี่มากเลยนะ จะดีกว่าไหมถ้าพี่...”“ไม่ พี่จะไม่อยู่กับเขา”“ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นล่ะ เด็กต้องก็ลูกของคุณน่านด้วยนะ”“ลูกที่เขาไม่ได้ต้องการ”“ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้น”ประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งน่านฟ้าที่เดินเข้ามาเห็นน้ำตาของหญิงสาวที่ไหลเอ่อ เขาไม่ได้เอ่ยถามอะไร แต่กลับเดินไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม เพราะรู้ว่าพี่น้องสองคนคงจะปรับทุกข์กันในเรื่องอะไรบางอย่างเมื่อพิมนภาหลับไปแล้ว เขาจึงลุกขึ้นจากโซฟาแล้วหันไปมองหน้าของเพทาย
ตอนที่ 27 รอยคราบน้ำตาเมื่อพิมนภาลืมตาขึ้นก็รู้สึกแสบตากับแสงไฟบนเพดาน เธอหันมองผู้ชายที่นั่งบีบมือเธออยู่ไม่ห่าง“เพชร”เมื่อเห็นว่าเป็นน้องชาย เธอดีใจและรีบดึงน้องชายเข้ามาสวมกอดทันที แต่แล้วก็รู้สึกว่าปวดหน่วงอยู่ที่ท้องน้อย“อ๊ะ!”“พี่เป็นอะไร”“พี่ปวดท้อง...” หญิงสาวพูดออกมา พลางลูบที่หน้าท้องของตัวเอง“ปวดท้องเหรอ ปวดมากไหม เดี๋ยวผมเรียกหมอให้” น่านฟ้าที่เห็นพิมนภาอาการไม่ค่อยดีของ เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะเด็กในท้องก็คือลูกของเขาด้วยเช่นกัน เขารีบขยับเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมจับหน้าท้องของพิมนภาจนเธอตกใจ หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจทำไมน่านฟ้าถึงมาอยู่ที่นี่“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“คุณเป็นลม ผมเลยพามาส่งที่โรงพยาบาล” หญิงสาวหันไปมองผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเตียงของเธอ แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหน้าของพ่อเลี้ยงไม้เมือง น่านฟ้ารีบเดินไปกดออดเพื่อเรียกพยาบาลในทันที“คุณทำอะไรคะ”
ตอนที่ 26 ท้องอ่อน ๆ&
ตอนที่ 25 ผมบอกให้หยุด“ทำไมฉันจะทำไม่ได้”“ทำน่ะทำได้ แต่พ่อให้คนไปข่มขู่เธอทำไมแล้วไปพังร้านขายของที่ตลาดสดด้วย” ขุนเขาพยายามเบี่ยงประเด็นเพื่อยื้อเวลาให้พิมนภาพาน้องของเธอนหนีไปให้ได้ก่อน“จริงเห
ตอนที่ 22 ไม่ขัดขืน“เหนื่อยไหม” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จนหญิงสาวเงยหน้าน้ำตานองขึ้นมองสบตากับเขา“อื้อ!” เธอครางตอบเขาออกมาเล็กน้อย พลางน้ำตาไหลเอ่อ แต่แล้วชายหนุ่มก็จูบลงที่ริมฝีปากบางของเธอเป็นการปลอบโ
ตอนที่ 20 ห้ามยุ่งกับลูกชายฉัน“จะไปหางานทำ”“สภาพแบบนี้น่ะเหรอ ใครเขาจะจ้างคุณ”“ถึงฉันจะสภาพแบบไหนก็ไม่เกี่ยวกับคุณ หลีกทางได้แล้ว”“ก็ผมบอกแล้วไง เดี๋ยวผมจะจ้างคุณเอง”“ไม







