All Chapters of ซีรีส์ มืดมน (ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Chapter 191 - Chapter 200

“กูจะรับผิดชอบลูกและแก้ว” เขาตอบเสียงกระท่อนกระแท่นเมื่อคอถูกเสื้อรัดและเจ็บที่แก้มที่โดนต่อยสองครั้งตรงรอยเดิม       “ไม่ต้อง! แก้วไม่ต้องการอะไรจากมึง และกูเองก็ไม่ต้องการให้มึงรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น หลานกับน้องกู กูดูแลเองได้ ส่วนมึงก็แค่ทำตัวหายไปจากชีวิตพวกเราก็พอ อย่ามายุ่งกับพวกกูอีก พวกเราจบกันแล้วไอ้ราม แม้แต่ความเป็นเพื่อน กูก็ไม่เหลือให้มึงแล้วตอนนี้...พลั่ก! ไอ้ระยำเอ้ย!” อนุทินต่อยซ้ำอีกครั้งแล้วปล่อยมือจากคอเสื้อของอีกฝ่ายทันที       “นั่นลูกกู ยังไงกูก็จะรับผิดชอบ”       “อย่าเสือกมาดูแลรับผิดชอบน้องกูหลานกู มึงมันก็แค่คนที่ทำให้เขาเกิดมาไอ้ราม จบกันตรงนี้เถอะวะ”       “ไม่! กูไม่เหลือใครแล้ว นอกจากลูกและแก้ว”       “แต่น้องกูและหลานกูไม่ต้องการมึง อย่าเสนอหน้าไปให้น้องกูเห็นหน้าอีก” พูดจบเขาก็เดินออกไปจากห้องทำ

       ข้าวของบำรุงครรภ์ถูกส่งมาบ้านของแก้วกาญจน์แทบทุกอาทิตย์ และคนที่ซื้อมาให้ก็เป็นพ่อของลูกอีกนั่นแหละ เธอรู้ว่าเขามาแอบดูเธอบ่อยๆ ที่หน้าบ้าน ตอนนี้พื้นที่เล็กๆ ในบ้านมีร้านกาแฟเล็กๆ เป็นคาเฟ่ในฝันในแบบที่เธอต้องการ และคนที่สร้างฝันให้ก็คือพี่ชายที่แสนดีนั่นเอง แก้วกาญจน์ใส่ชื่อร้านว่า ‘คาเฟ่วุ่นวาย’ เพียงแค่เวลาสามอาทิตย์ คาเฟ่ก็ตกแต่งเรียบร้อยพร้อมเปิดรับลูกค้าแล้วในวันพรุ่งนี้       “ขอบคุณพี่นุนะคะ ที่ทำให้ฝันแก้วเป็นความจริง และพี่หมอเรย์ด้วยนะคะ” เธอยกกาแฟมาให้พี่ชายและเพื่อนพี่ชายที่มาช่วยตลอดเวลาที่สร้างร้าน       “ยินดีครับ” เรณุวัฒน์เอ่ย       “ดีนะที่บ้านเราทำเลดี อยู่ใกล้กับวิทยาลัย เหมาะสำหรับให้เด็กนักศึกษามานั่งเม้าท์กัน” อนุทินเอ่ยยิ้มๆ       “ใช่เลยค่ะ นี่ร้านก็ตกแต่งเสร็จแล้ว พรุ่งนี้ก็เปิดร้านแล้ว ตื่นเต้นจังเล

“ก็กูไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ไปเถอะ”       “อือ...งั้นไปล่ะ พรุ่งนี้มึงทำยังไงก็ได้ อย่าให้ไอ้นุกลับมาร้านเร็ว กูต้องการใช้เวลาง้อเมีย เข้าใจไหม”       “แล้วกูได้อะไรจากเรื่องนี้”       “ก็ได้เห็นเพื่อนอย่างกูมีความสุขสมหวังในความรักไงล่ะ”       “ยอมรับแล้วเหรอว่ารักน้องแก้ว”       “เออ! ถ้าไม่รัก กูไม่ทำแบบนี้หรอก เนี่ยของบำรุงที่ซื้อให้ก็ไม่ยอมกิน เอามาทิ้งทุกอย่าง แต่กูก็จะซื้อส่งให้ เพราะกูค่อนข้างรวย เงินเหลือเยอะในธนาคาร”       “ครับผม เอาที่คุณมึงสบายใจเลย แต่ก็ยอมใจน้องแก้วจริงๆ โคตรใจแข็งเลยว่ะ”       “ต่อให้ใจแข็งแค่ไหนและนานแค่ไหน กูก็จะง้อ จะรอจนกว่าจะได้น้องไอ้นุกลับมาอยู่ด้วย”      

“อือ...แค่นี้เองพี่นุ แก้วไหวค่ะ แก้วอาบน้ำก่อนนะคะ พี่นุกับป้าแจ่มทานข้าวก่อนได้เลยค่ะ” เธอส่งยิ้มแห้งๆ ให้พี่ชายพร้อมซ่อนสายตาพิรุธไว้ ด้วยกลัวว่าพี่จะซักไซ้ ดีนะที่เมื่อวานเธอบอกป้าแจ่มห้ามพูดเรื่องที่รามสูรมาเฝ้าที่ร้าน       “อือ...งั้นไปล่ะ อาบน้ำซะ จะได้ไปกินข้าวเปิดร้าน”       “แล้วเค้กพี่ก็ไปดูมาให้แล้วนะ ที่บอกอยากสั่งมาไว้ในร้านด้วยน่ะ พี่สั่งให้แล้วนะ ทางเขาจะทำส่งร้านเราตั้งแต่พรุ่งนี้ ราคาก็เป็นกันเองด้วย”       “ขอบคุณนะคะพี่นุ”       “และสวนหน้าบ้านเรา พี่จะจัดแต่งสวนและนำข้าวของตกแต่งมาเพิ่มเพื่อให้ลูกค้าที่มานั่งที่ร้านได้ถ่ายรูปเช็คอินกัน”       “ขอบคุณนะคะพี่นุ”       “ไม่เป็นไร พี่เป็นทุกอย่างให้น้องได้อยู่แล้ว เดือนหน้าพี่ต้องกลับไปทำงานแล้ว ที่ออฟฟิศที่เหมืองมีปัญหาน่ะ”       “ค่ะ ส่วนทางนี้พี่นุไม่

“บอกแล้วไงว่ายังไงเราก็ต้องเป็นผัวเมียกันไปจนตาย อยู่กับพี่ เป็นเมียพี่ คลอดลูกให้พี่อีกสองสามคนนะแก้ว พี่เป็นคนไม่ดีพี่รู้ พี่โง่พี่รู้ แต่พี่ก็ปล่อยเธอไม่ได้จริงๆ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแก้ว” เขาเอ่ยจริงจังแล้วก็บดจูบปากอวบอิ่มที่กำลังเปิดปากจะโต้ตอบทันที เขายังไม่พร้อมจะได้ยินคำพูดตัดพ้อเชือดเฉือนหัวใจตัวเองในตอนนี้       “อ่ะ...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสองที่บดเคล้าคลึงกัน แม้เจ้าของร่างจะไม่เต็มใจ แต่ปากของแก้วกาญจน์ก็เผยอจูบตอบสนองปากหนากลับ สองมือเล็กถูกกดตรึงไว้ข้างลำตัว       “อ่า...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ยังคงดังลอดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสองเรื่อยๆ ความคิดถึง ความต้องการที่แรงกล้าของเขาตลอดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมากำลังจะได้รับการปลดปล่อยออกมา เขาจูบปากแสนหวานอย่างหิวโหยพร้อมดุนดันปลายลิ้นสอดเร่าคลอเคลียเกี่ยวฟัดเรียวลิ้นเล็ก ก่อนจะผละออกมาเคลื่อนไถเคราสากไปตามลำคอระหงที่บิดเร่าส่ายไปมา       “อือ...ไม่ไ