All Chapters of ซีรีส์ มืดมน (ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Chapter 211 - Chapter 220

“เอ่อ...งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่ควรอยู่ตรงนี้ก็เอ่ยขอตัวทันที ทิ้งให้ครอบครัวเขาคุยกัน       “แกพายัยนี่มาทำไมโซ” พอเหลือกันสามคน เขาก็ถามน้องชายทันที       “พ่อขันทองให้พาพี่สะใภ้มาน่ะ และกับข้าวเนี่ยพี่สะใภ้ก็ทำเองเลยนะ หมดหน้าที่ผมแล้วกลับล่ะ ไปนะครับพี่สะใภ้” ก่อนจะไปก็ยกยิ้มยักคิ้วส่งให้พี่ชายแล้วเดินหัวเราะเสียงดังจากไป ทิ้งให้สามีภรรยาอยู่ด้วยกันตามลำพัง       “ตามฉันมานี่!” มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กแล้วดึงลากเธอเดินจากไปจากตรงนี้ทันที เพราะไม่เหมาะจะคุยกันที่นี่ เพราะมีสายตาหลายคู่มองจ้องมาทางเขาและศิรดาอย่างสงสัยอยากรู้ และแน่นอนต้องมีการนินทาเกิดขึ้นแน่นอนพรุ่งนี้เช้า       “ฉันเจ็บค่ะ” เธอบิดข้อมือจากอุ้งมือใหญ่       “แล้วทีโซมันจับไม่เห็นเจ็บ”       “คุณโซ

“จัดการสิ อย่าชักช้า ทีฉันยังทำให้เธอเลย กินน้ำเสียวเธอได้เลยทูนหัว กินสิ กินผัวสิ” เขาสั่งพร้อมแอ่นเด้งยกเร่าเอวนำท่อนเนื้อชูตั้งเสียดสีถูไถริมฝีปากอ่อนนุ่มของหญิงสาวพร้อมกับกดหัวทุยเล็กให้ซุกซบลงกลางหว่างขาตัวเอง ศิรดาสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มแรงเพื่อปลุกใจตัวเองให้ตัวเองฮึดกล้าทำเรื่องน่าอาย เธอแหงนเงยหน้าจากหว่างขาของเขาไปมองหน้าของเขาที่กำลังจ้องมองมาทางตัวเองในตอนนี้ก็ยิ่งทำให้รู้สึกปั่นป่วนในท้องน้อย สายตาหื่นกระหายบ้าเซ็กซ์ของเขามันฉายออกมาชัดเจนและส่งมาให้เธอชัดเจนเช่นกัน “จัดการผัวสิ ทำแบบที่ผัวทำให้เมื่อวานไงหวาน หรือจำไม่ได้ หรือต้องให้ทำให้ดูก่อนฮึ” เขาใช้มือใหญ่กดหัวทุยเล็กที่ผงกเงยหน้าขึ้นมองตัวเองลงไปซุกกับท่อนเนื้ออุ่นร้อนตัวเองเหมือนเดิม มันน่าเกลียด น่ากลัวและใหญ่จนเธอมองไม่เห็นภาพที่มันจะยัดเข้ามาเบียดตัวในปากตัวเองได้ แต่เมื่อมันเป็นความต้องการของคนใจร้าย เธอก็จะทำ มือน้อยค่อยๆ แตะสัมผัสความอุ่นร้อนของบุรุษ เธอแตะตรงปลายท่อนเนื้อที่เบ่งบานสีเข้มของเรณุวัฒน์แล้วลูบไล้มายังโคนเนื้อของเขา สองมือน้อยกอบกุมรอบความอุ่นร้อนแล้วปากน้อยก็ก้มลงไปใกล้

เรณุวัฒน์มองคนที่สลบคาเตียงแล้วก็ยกยิ้มร้ายมุมปากก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้าเวรตอนสองทุ่ม ตอนนี้หนึ่งทุ่มแล้ว เมื่ออาบน้ำเสร็จก็เดินไปที่ระเบียงพร้อมกับบุหรี่ในมือหนึ่งมวนและไฟแช็ก ปิดประตูระเบียงขังตัวเองอยู่ด้านนอกดูดบุหรี่ด้วยไม่อยากให้กลิ่นควันบุหรี่ลอยเคว้งเข้าไปในห้องจึงปิดประตูระเบียง “อ่า...สดชื่นขึ้นมาหน่อย” เขาต้องพึ่งมันจะได้ไม่ง่วงและก่อนเข้าเวรต้องไปซื้อกาแฟอีก ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงสั่นเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงจึงล้วงออกมากดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของใคร “ครับพ่อ” “หนูหวานอยู่กับแกไหมเรย์” “หลับอยู่ครับ” เขาตอบสั้นๆ “อือ...งั้นก็ให้น้องค้างกับแกแหละ เจ้าโซมันเพิ่งมาบอกว่าพี่สะใภ้มันลืมกระเป๋าและมือถือไว้บนรถมัน” “ครับพ่อ ก็คงงั้นแหละครับ” “อย่าร้ายกับน้องนักล่ะไอ้เรย์ ยังไงก็เมีย แต่งงานกันแล้ว” “ผู้หญิงที่แต่งงานใช้หนี้ ผมไม่นับว่าเมียหรอกพ่อ ก็ถือว่าเป็นนางบำเรอมีทะเบียนก็แล้วกัน แค่นี้แหละครับ ผมต้องไปเข้าเวรแล้ว” เขาบอกกลับคนในสายแล้วกดวางสายพร้อมกับยกบุหรี่ที่ถืออยู่ขึ้นมาดูดสองส

ศิรดามาถึงหน้าร้านอาหารจะเดินเข้าร้านก็เห็นเด็กขายลอตเตอรี่เดินมาหาตัวเอง เธอหยุดเดินพูดคุยกับเด็กน้อยวัยแปดขวบและมองเลขชุดที่เหลือหนึ่งชุด หนูน้อยขอให้เธอช่วยซื้อ คือตั้งแต่เกิดมาไม่เคยซื้อเลยด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าเอาเงินที่ซื้อลอตเตอรี่ไปทำอย่างอื่นดีกว่า แต่เห็นหนูน้อยเดินเร่ขายก็อดสงสารไม่ได้จึงยอมควักเงินซื้อ “ผมขอให้พี่โชคดีนะครับ ขอบคุณที่ช่วยผมซื้อนะครับ” หนูน้อยขอบคุณพร้อมยกมือไหว้ “จ้า” “เย็นนี้ขอให้พี่ได้รางวัลที่หนึ่งนะครับ” “ขอบคุณค่ะ พี่ไม่ได้หวังอะไรหรอก พี่ไปนะ” “ครับผม ผมก็จะเอาเงินไปให้แม่เก็บเหมือนกันครับ”แล้วหนูน้อยก็วิ่งไปหาแม่ ส่วนเธอก็เดินเข้าร้านอาหารไปช่วยพ่อกับแม่รับแขก และช่วยพนักงานรับออเดอร์จากลูกค้า ดูท่าเที่ยงนี้ลูกค้าจะเยอะน่าดู เพราะดูลานจอดรถของร้านแล้วรถแน่นไปหมดแทบไม่มีที่ว่างให้จอด “อะไรลูก” ศิราถามลูกสาวที่เดินเข้ามาหาตัวเองที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์พร้อมส่งลอตเตอรี่ให้ตัวเองหนึ่งชุด “ลอตเตอรี่ค่ะ หวานซื้อตอนเดินเข้ามาในร้าน” “ลูกเนี่ยนะซื้อลอตเตอรี่” นางไม่อยากเชื่อว่าลูกสาวจะซื้อ “ค

เรณุวัฒน์ใช้หางตามองภรรยาตัวน้อยที่นั่งข้างๆ ตัวเองตลอดทางขับรถกลับบ้าน เธอไม่พูด เขาก็ไม่พูดเช่นกันจนกระทั่งเสียงสั่นเตือนโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่นเตือนดังขึ้นนั่นแหละ แต่เจ้าของยังไม่ยอมกดรับ เขาจึงสั่งให้เธอรับสาย “มือถือสั่นนานแล้วทำไมไม่รับสาย” “คะ...ค่ะ” เมื่อถูกสั่งก็รีบล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นแม่โทรมาหา “คะแม่สิศิ มีอะไรรึเปล่าคะ ทำไมโทรมาดึกแบบนี้คะ” “หวานฟังแม่นะลูก หวานถูกรางวัลที่หนึ่ง ลอตเตอรี่ที่หนูให้แม่น่ะ แม่กลับบ้านมาตรวจแล้ว เราถูกหวยรางวัลที่หนึ่งลูก” “ฮะ! ว่าไงนะคะแม่ศิ” “เราถูกรางวัลที่หนึ่ง สิบสองล้านลูก” “จริงเหรอคะแม่ เราถูกรางวัลที่หนึ่งจริงเหรอคะ” เธอดีใจจนต้องถามซ้ำ หากเป็นจริง เธอมีเงินมาไถ่ตัวเองกับเรณุวัฒน์แล้ว อิสระของเธอใกล้จะมาถึงแล้ว “จริงลูก พ่อกับแม่จะเอาไปขึ้นเงินนะลูก” “ค่ะแม่ แม่กับพ่อก็พักผ่อนเถอะค่ะ พรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน” แล้วเธอก็กดวางสายจากท่าน ส่วนคนที่บังคับพวงมาลัยได้ยินเธอคุยกับปลายสายจึงถามทันทีเมื่อเธอวางสายแล้ว “มีเรื่องอะไร รางวัล