All Chapters of ซีรีส์ มืดมน (ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Chapter 221 - Chapter 230

“คะ...ค่ะ” แล้วเธอก็จัดการปิดน้ำตามที่เขาสั่ง “ฉันว่าเรามาออกกำลังกายกันก่อนดีกว่าค่อยอาบน้ำ” “ยะ...ยังไงคะ” “มีเซ็กซ์ในอ่างยังไงล่ะ” คำพูดตรงๆ ของคนโฉดทำให้เธอตัวแดงซ่านอาย ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เพียงแค่เขาสัมผัสก็ระทวยอ่อนแรงไร้แรงต่อต้านขัดขืน “เราก็ไม่ใช่จะเพิ่งมีเซ็กซ์กันสักหน่อย ทำไมต้องอายผัวด้วยหวาน เธอน่าจะชินได้แล้ว” ‘เขาพูดง่ายนี่ เขามันคนบ้าเซ็กซ์’ เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมกับเอนตัวนอนพิงปากอ่างอาบน้ำด้านหลังเมื่อถูกมือใหญ่ดันไปนอนพิง “วันที่แฟลตฉันรุนแรงกับเธอเกินไปใช่ไหม วันนี้ฉันจะไม่ทำแบบนั้นแล้ว ฉันจะทำให้เธอมีความสุขและจำว่าใครเป็นผัวเธอ” น้ำเสียงทุ้มพร่าเอ่ยรดใบหน้างามแล้วทาบทับตัวกดคร่อมทับร่างน้อยแล้วก็บดจูบปากอวบอิ่มสีระเรื่อที่กำลังขยับจะพูดตอบโต้ตัวเอง “อ่ะ...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกจากริมฝีปากที่บดคลึงเคล้นกัน ปลายลิ้นร้อนของนายแพทย์หนุ่มสอดเร่าตวัดกอดเกี่ยวพันเรียวลิ้นเล็กในโพรงปากน้อยโดยไม่นึกรังเกียจขยะแขยงว่าก่อนหน้านี้ปากน้อยจะอาเจียน สองมือใหญ่จับหัวไหล่นวลเนียนลูบไล้ตามต้นแขนเล็กแล้วเคลื่อนล

ศิรดาโทรบอกที่บ้านแล้วก็ไปดูในครัวว่าทำอะไรทานบ้างและช่วยแม่ครัวประจำบ้านทำกับข้าว จากเป็นผู้ช่วยสรุปได้เป็นคนทำเองทุกเมนูแล้วแม่ครัวก็เปลี่ยนไปเป็นผู้ช่วยเธอแทน มื้อเย็นวันนี้มีต้มจืดเต้าหู้ไข่ใส่หมูสับ ไข่เจียวกุ้งสับ ผัดผักรวมมิตรใส่หมู และน้ำพริกลงเรือกับผักเครื่องเคียง พอทำเสร็จก็ช่วยเด็กรับใช้จัดตั้งโต๊ะจนพร้อม และทุกอย่างพร้อมก็ได้เวลาทานมื้อเย็น ศิรดาจึงเดินออกจากห้องครัวไปตามอดีตพ่อสามีมาทานมื้อเย็น และสั่งให้เด็กรับใช้ไปตามเรณุพัฒน์บนห้องด้วย แต่พอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นยังไม่ทันได้เดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงพูดคุยของใครบางคนที่ติดอยู่ในหูตลอดเวลาดังลอดออกมาจากด้านใน“ทำไมไม่เข้าไปล่ะน้องหวาน” เรณุพัฒน์ที่เดินมาพอดีเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือวางบนไหล่เล็กจนเธอสะดุ้งตกใจ“พะ...พี่โซ หวานเพิ่งให้คนไปตามพี่โซ”“อือ...เดินสวนกันพอดีตอนพี่ลงบันไดมา เข้าไปข้างในกันเถอะ” แล้วเขาก็ฉวยโอกาสคว้าข้อมือเล็กดึงลากพาเดินเข้าไปข้างในห้องนั่งเล่น ที่ตอนนี้มีพ่อและพี่ชายนั่งคุยกันอยู่เรณุวัฒน์ที่กำลังจะเอ่ยตอบพ่อหันมาทางหน้าห้องเห็นน้องชายเดินจูงมือศิรดาเข้ามาก็เม้มปากแน่นทันที เขาไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องผู้

“ยะ...อย่า เราหย่ากันแล้ว หมอเรย์ลืมแล้วเหรอ” เธอเอ่ยออกมาด้วยความยากลำบากเมื่อความปั่นป่วนทรมานในท้องน้อยมันทำให้เธอสั่นไหวและเสียอาการอย่างหนักยามอยู่ใต้ร่างใหญ่ของนายแพทย์หนุ่มคนนี้ ที่ตอนนี้เขาเป็นอดีตสามีไปแล้ว “รู้ว่าเราหย่ากันแล้ว แต่ร่างกายของเธอไม่ได้บอกแบบนั้นนี่หวาน ร่างกายของเธอมันตอบสนองฉันทูนหัว ยังไงเราก็เคยๆ กันแล้วก็ทบทวนความหลังกันหน่อยเป็นไงล่ะ” “ตะ...แต่นี่ในรถ” “มันน่าตื่นเต้นดีนี่ ไม่มีใครเห็นหรอก ถนนเส้นนี้เปลี่ยวไม่ค่อยมีรถ”เขาบอกเธอเสียงพร่าพร้อมมือใหญ่ที่สอดอยู่ในกระโปรงนั้นเคลื่อนไปกระตุกรั้งกางเกงชั้นในและกางเกงซับในของเธอออกทางปลายเท้า ถลกกระโปรงผ้าชีฟองขึ้นมากองไว้ที่เอวเล็กคอด ก่อนจะจัดการกับกางเกงสแล็คของตัวเองด้วยการปลดกระดุมรูดซิปล้วงนำความอวบใหญ่แข็งร้อนที่ดุนดันคับเป้ากางเกงออกมาข้างนอก “ยะ...อย่านะหมอเรย์ หวานไม่ยอม” เธอรู้ว่าเขาจะทำอะไร และเธอเองก็ต้องการโหยหามัน แต่ไม่ได้ เธอและเขาไม่ควรทำแบบนี้กัน หึหึ เขาแค่นขำรดใบหน้าเธอแล้วบดจูบปากน้อยของศิรดา ก่อนจะผละออกมาพูด “หมอเรย์รู้ว่าหวานไม่คิดแบบนั้นจ

ด้านคนที่มาสัมมนาที่กรุงเทพฯ แวะมาเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลได้ยินเสียงประกาศเรียกชื่อของศิรดาก็คิดว่าตัวเองหูเพี้ยนจึงหยุดฟัง และก็ได้ยินอีกครั้งเมื่อทางเจ้าหน้าที่ประกาศอีกครั้งพร้อมชื่อนามสกุลเหมือนเดิม เขาจึงเปลี่ยนทางเดินไปทางห้องรับยา พอไปถึงก็เห็นร่างเล็กคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอนานสองเดือนกว่า เขามองไปยังร่างเล็กในชุดเดรสชีฟองลายดอกไม้สีชมพูอ่อนเข้ารูปกำลังยืนพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ที่จ่ายยาให้ เธอดูยิ้มแย้มมีความสุข ต่างจากเขาที่ตลอดสองเดือนไม่เจอเธอ เขาไม่มีความสุขเลย ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนอยากหย่าเองตั้งแต่แรก เท้าใหญ่เดินก้าวสาวไปหาคนที่รับยาเสร็จและเดินจากไป เขาสาวเท้าเร็วขึ้นด้วยกลัวจะตามศิรดาไม่ทัน พอตามมาทันก็ยื่นมือออกไปคว้าแขนเล็กรั้งไว้ ว้าย! ศิรดาตกใจสะบัดแขนตัวเองเต็มแรงจนหลุดจากอุ้งมือหนา หันมามองทางเจ้าของมือใหญ่ “หมอเรย์!” ไม่อยากเชื่อว่าจะเจอเขาที่นี่และเวลานี้ด้วย เธอมองเขาแล้วรีบซ่อนถุงยาในมือไว้ด้านหลังทันที “เป็นอะไร ทำไมถึงมาหาหมอ” เขาถามพร้อมกับจับพิรุธบนใบหน้าสวยของเธอ เมื่อก่อนมันจืดชืด แต่ตอนนี้มันสวยหวานจนเขาไม่อาจละสายตาไปได้ เธอแต่งหน้

“คือ...” เธอยังพูดไม่ทันจบ หัวหน้าที่เดินผ่านมาได้ยินความต้องการของลูกค้าก็เอ่ยแทรกขึ้น “ลูกค้าอยากให้เธอพาไปก็ต้องพาไป” “ค่ะ หัวหน้า” สุดท้ายแล้วก็ต้องพาเขาไปยังห้องพักอย่างจำใจ “เดี๋ยวดิฉันช่วยถือกระเป๋าให้ค่ะคุณลูกค้า” พอเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ก็เอ่ยขอกระเป๋าจากมือใหญ่ “หมอเรย์ถือเอง นำทางไปสิเมียจ๋า...” ศิรดาอายเพื่อนร่วมงานเหลือเกินเมื่อถูกเขาเรียกแบบนี้ เธอรีบพาเขาเดินไปยังลิฟต์โดยสารทันที ส่วนเพื่อนร่วมงานก็ต่างพากันพูดคุยอิจฉาเธอที่ได้พาแขกหนุ่มหล่อเนี้ยบไปยังห้องพัก“เหนื่อยไหมหวานทำงานที่นี่” พอเข้ามาในลิฟต์เขาก็ถามเธออีกครั้ง และก็เงียบเหมือนเดิม เธอไม่สนใจเขาและทำเหมือนเขาเป็นอากาศ “หวาน ฉันคุยกับเธออยู่นะ” “คะ...คุณลูกค้า” เธอหันมามองเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ “หวาน!” เขาเริ่มจะหมดความอดทนเข้าไปทุกทีเมื่อเจอศิรดาทำเมินเฉยใส่ “คะ...คุณลูกค้า ไม่ทราบว่าต้องการอะไรคะ” “ต้องการเมีย” “ขอโทษนะคะคุณลูกค้า ที่โรงแรมเราไม่มีบริการด้านนี้ค่ะ” เธอบอกเขาพร้อมกับถอยห่างไปชิดผนังลิฟต์เมื่อเขาขยับเท้ามาชิดเธอ “ลา