Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

คนคิดถึงอ้วนทั้งวันก็รีบบึ่งรถมาทันทีที่เสร็จงานที่กาสิโน ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว เขามาถึงที่นี่แต่เหมือนว่าที่นี่จะเปลี่ยนไปจากเมื่อเช้า มีการคัดกรองคนเข้าออก ตรวจวัดอุณหภูมิร่างกายก่อนเข้าไปข้างในตึก เขามองทุกอย่างแล้วล้วงโทรศัพท์มากดต่อสายหาสมบุญ และรอไม่นานหล่อนก็กดรับสายของเขา“เกิดอะไรขึ้น”“คุณมาแล้วเหรอคะ คือบุญจะบอกว่าบุญกลับไม่ได้แล้วนะคะ ตอนนี้มีคำสั่งให้พยาบาลและหมอทุกคนต้องอยู่สแตนด์บายที่โรงพยาบาลค่ะ ตอนนี้ผู้ติดเชื้อโควิดสิบเก้าเพิ่มขึ้นเยอะมากค่ะ และพยาบาลของเราก็มีน้อย บุญเลยไม่ได้กลับค่ะ ถ้าพักก็คือกินนอนพักที่โรงพยาบาลจนกว่าจะควบคุมโรคระบาดนี้ได้ค่ะ” เธอบอกเขารัวเร็ว“ผมไปเจอคุณได้ไหม”“ไม่ได้ค่ะ ตอนนี้ยังไม่สะดวก แค่นี้นะคะคุณเสริม กลับไปเถอะค่ะ”“เดี๋ยวผมสั่งอาหารมาส่งให้นะ”“ขอบคุณค่ะ และอย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะ ใส่แมสทุกครั้ง ใส่ถุงมือยางด้วย พร้อมพกเจลล้างมือด้วยค่ะ”“ครับ ผมจะทำตามที่เมียบอกทุกอย่างเลย รักนะอ้วนของผม”“บ้า ยังจะมาบอกรักอีก คนเผด็จการ แค่นี้แหละค่ะ มีผู้ป่วยถูกส่งตัวมาอีกแล้ว”ตู๊ด! ตู๊ด! ตู๊ด!เสริมสงสารอ้วนอ้วน ทำงานแบบนี้จะกินข้าวอร่อยไ

สมบุญมองห้องชุดสุดหรูของคอนโดของเสริม ไม่อยากเชื่อว่านี่คือคอนโดของเขา มันใหญ่มาก ใหญ่เหมือนบ้านเลย ทุกอย่างหรูหราแม้ว่าในห้องจะโล่งไม่ค่อยตกแต่งเหมือนผู้หญิง แต่ทุกอย่างดูหรูมีระดับและห้องครัวก็ใหญ่กว่าคอนโดที่เธออยู่อีก “คะ...คุณอยู่คนเดียวเหรอคะ” “อือ...อนาคตคุณจะมาอยู่กับผม แต่ถ้าเรามีลูกก็ย้ายไปอยู่บ้าน ผมมีบ้านที่ซื้อไว้แต่ไม่เคยเข้าไปอยู่” เขาบอกเธอพร้อมเดินมาจะกอด แต่เธอยกมือห้ามไว้ก่อน “ถ้าจะกอดหยุดเลยนะ บอกว่ายังไงคะ มาถึงห้องต้องอาบน้ำทันที เพราะอยู่ข้างนอกเชื้อโรคเยอะ” “งั้นอาบด้วยกันนะ” “ไม่ค่ะ” “ถ้าไม่อาบจะทำยังไง เดี๋ยวเชื้อโรคก็ติดโซฟาเก้าอี้ในห้องของผมหรอก ไปอาบด้วยกันแหละดีแล้ว ผมโทรสั่งอาหารแล้ว เดี๋ยวเขาคงมาส่งเรา แต่ระหว่างนี้เราอาบน้ำกันเถอะ ห้องน้ำผมใหญ่และกว้าง มีอ่างอาบน้ำที่แข็งแรงด้วยนะ แถมใหญ่อีกด้วย” เขาบอกเธอพร้อมดันเธอให้เดินไปยังห้องน้ำเพื่อดูสิ่งที่ตัวเองพูด “ฉันรู้นะว่าคุณต้องการอะไร” “นะ...เราห่างกันตั้งอาทิตย์แล้วนะอ้วน ให้ผมเถอะนะ เราก็อาบน้ำฆ่าเชื้อโรคไปด้วยแล้วก็ให้คว

“อ่า...อย่าเพิ่งหยุดใช่ไหมทูนหัว อ่า...เสียวแน่นเนื้อเหลือเกิน อูว์...ขอแรงๆ นะอ้วน อ่า...” พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงน้ำไหวกระฉอกล้นอ่างอาบน้ำเมื่อกายเปลือยของทั้งสองที่สอดประสานตอดรัดกันนั้นกำลังบดเร่าโยกคลึงสวาทกันหนักหน่วง หน้าของทั้งสองเปียกชื้นไปด้วยน้ำ สมบุญแอ่นเด้งเร่ากอดรัดคนตัวโตแน่น ยกอกเบียดสีไปกับอกแกร่ง สองขาสั้นของเธอก็รัดเอวสอบของคนตัวโตที่ถอนกายออกให้กระแทกกายสอดลึกเข้ามาหาตัวเองอีกครั้ง “อ่า...อื้อ ไม่ไหวแล้ว บุญไม่ไหวแล้วคุณเสริมขา อ่า...ซี้ด อือ...”“โอว์...ผมรู้อ้วน รู้ว่าอ้วนไม่ไหวแล้ว ผมก็จะแตกแล้ว อ่า...เสียวดีเหลือเกิน เสียวเนื้อ อูว์...โอว์...ยอดรักของผม อ่า...” พั่บ! พั่บ! พั่บ! น้ำกระฉอกไหลล้นอ่างตามแรงเคลื่อนไหวเร่าร้อนดุดันหนักหน่วงของทั้งสอง อ้วนร้องครางครวญเสียวไปกับจังหวะเอวสอบที่หมุนควงบิดเร่าแล้วกระแทกจ้วงลึกแล้วถอดถอนออกมาแล้วกระแทกกายกลับเข้าไปใหม่ เธอชอบความทรมานดุดันนี้ และมันก็ทำให้เธอคิดถึงตลอดเวลาที่ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล “โอว์...ไม่ไหวแล้วอ้วน ผมจะแตกแล้วคนดี อ่า...เสียวเนื้อ อูว์...”

ทุกวันนี้สองหัวใจของทั้งสองเหมือนจะเกี่ยวดองครองกันไปเสียแล้ว ใครจะเชื่อ นี่สองเดือนจะสามเดือนแล้วที่รู้จักกันและลึกซึ้งกันมา นี่ก็สามอาทิตย์แล้วที่ทั้งสองไม่ได้เจอหน้ากันทำได้แค่เพียงวิดีโอคอลหากัน เมื่อไวรัสโคโรนาโควิด 19 เข้าขั้นวิกฤติ รัฐบาลประกาศ พรก. ฉุกเฉิน ห้ามทุกคนออกจากบ้านให้อยู่แต่ในบ้าน เพราะช่วงนี้คนไทยของเราติดเชื้อกันเพิ่มขึ้น หมอและพยาบาลจึงทำงานหนัก เสริมเป็นห่วงคนอ้วนเหลือเกิน แต่ก็ไปไม่ได้ เพราะตัวเองก็ติดงานที่กาสิโน กาสิโนตอนนี้ผู้คนน้อยลงเพราะโควิด 19 และอาจจะปิดไปสักพักตาม พรก. ฉุกเฉิน แน่นอนว่าตอนนี้ต่างคนต่างยุ่ง ยิ่งยุ่งยิ่งทำให้คิดถึงกัน สาวอ้วนเริ่มยอมรับแล้วว่าทุกวันนี้ตัวเองนั้นรักคนมึนคนนี้ ส่วนเสริมนั้นความรู้สึกของเขายังเหมือนเดิม รักหล่อนเหมือนเดิม “อือ...ว่าไงคะคุณเสริม” สมบุญรับสายพร้อมกับถาม “เหนื่อยไหมอ้วน” เสียงเหนื่อยๆ ของเธอที่กรอกส่งมาทำให้เขารู้สึกเป็นห่วง “นิดหน่อยค่ะ วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ฉันเพลียมากเลยค่ะ” เธอกังวลด้วยกลัวว่าตัวเองจะติดเชื้อไปแล้วก็ได้ “ให้ผมไปรับไหม และทำเรื่องลาออกจากงานเ

เนติธรยอมรับว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีสิทธิ์ ไม่มีหวังในตัวพยาบาลสาวแล้ว เพราะตอนนี้เธอมีโซ่ทองออกมาคล้องใจกับคนที่นั่งตรงหน้าตัวเองแล้ว และดีใจที่เมื่อกี้เขาช่วยเธอและลูกของเธอกลับมารอดปลอดภัยได้ เขาดีใจที่ได้รู้จักผู้หญิงดีๆ แบบสมบุญ แม้จะเป็นแค่เพียงเพื่อน แต่เขาก็ดีใจที่ได้รู้จักผู้หญิงคิดบวกอย่างเธอ “ช่วงนี้คุณก็รู้ว่าโควิดสิบเก้ากำลังระบาดไปทั่วประเทศของเรา หมอและพยาบาลก็ต่างทำงานกันหนักในช่วงนี้” “ครับ ผมถึงอยากให้บุญลาออก ไม่อยากให้ทำงาน แต่เธอก็ดื้อ เธอรักวิชาชีพของเธอ” เสริมบอก “ครับ ทุกคนรักงานของตัวเองทั้งนั้น ผมเข้าใจเธอครับ เพราะผมก็รักอาชีพของผมเหมือนกัน การที่ผมมาเรียนหมอมันไม่ใช่แค่อยากได้เงินเดือนเยอะๆ แต่ผมอยากดูแลคนป่วย อยากช่วยเหลือสังคม อยากทำงานตอบแทนคุณของแผ่นดิน และคุณบุญก็คิดเหมือนผม นั่นแหละครับ ช่วงนี้งานที่นี่หนักมากเพราะโควิดสิบเก้า ไม่มีใครอยากให้มีโรคนี้เกิดขึ้นหรอกครับ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว พวกเราทุกคนทำงานหนักไม่ต่างกัน ทั้งหมอ พยาบาล ผู้ช่วย และคนอื่นๆ ที่ทำงานในโรงพยาบาลทุกคนก็งานหนักเหมือนกัน กินข้าวก็ไม่ค่อยอิ่มท้องก็ต้องรีบไป