All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!: Chapter 31 - Chapter 40

ที่สำคัญไปกว่านั้น นางยังไม่เคยเห็นสตรีที่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเขามาก่อน อีกทั้งคนที่ทำเป็นมองไม่เห็นเขา ก็คือสตรีที่เขาเหลือบมองอยู่บ่อยครั้ง ราวกับเขากำลังหาโอกาสเข้าไปสนทนากับอีกฝ่ายขณะแต่ละตระกูลเข้าไปแสดงความยินดีต่อใต้เท้าเสิ่น รั่วเซวียนก็ขยับถอยออกมาเพราะเหนื่อยจะปั้นสีหน้า นางไม่ได้อยากมางานเลี้ยงนี้ รู้ดีว่านี่เป็นงานเลี้ยงที่แต่ละตระกูลจะมาแนะนำตัวกับเจ้าเมืองคนใหม่สิ่งที่ทำให้นางเบื่อหน่ายก็คือสายตาของทุกๆ คน สายตาของตระกูลคหบดีต่างๆ บางคนมองมาแล้วหลบตา บางคนถึงกับไม่เกรงใจที่จะกล่าวกระทบกระเทียบ นางพยายามใจเย็นอย่างถึงที่สุด ไม่อยากก่อเรื่อง อยากอยู่เงียบๆ แต่ดูเหมือนคนที่นี่จะไม่ยอมปล่อยนางไปโดยง่าย“ตอนนี้สีหน้าของเจ้าคล้ายตอนที่เจ้ากำลังจะพุ่งเข้าไปจัดการเซี่ยอี้วันนั้นไม่ผิด”“ตอนนั้นท่านหันหลังจะรู้ได้อย่างไรว่าข้ามีสีหน้าอย่างไร” รั่วเซวียนยกจานของว่างขึ้นมา หยิบขนมเปี๊ยะขึ้นมากัด ...รสชาติไม่เลวจวินซีหลิวหัวเราะมองตามสายตาของนาง “เจ้ามองอะไรอยู่”“กลุ่มคนที่กำลังสวมหน้ากากเข้าหากัน ...ท่านขยับไปหน่อยอย่าเข้ามาอยู่ใกล้ข้านัก รังเกียจที่ข้าชื่อเสียงฉาวโฉ่ไม่พอหรือ

“เพราะเหตุใดหรือเจ้าคะ”เพราะเขาทำให้เรื่องดีๆ ของพังลงไม่เป็นท่าน่ะสิ!!! นางวางแผนเอาไว้โดยใช้ชื่อเสียงฉาวโฉ่นี้เป็นเกราะป้องกันตัวเอง ทำให้แม่สื่อจากจวนต่างๆ ไม่กล้ามาที่จวน ทำให้จวนตระกูลต่างๆ มองข้ามนางให้นานที่สุด เพราะลึกๆ นางรู้ดีว่าสังคมในแบบโบราณนี้ การแต่งงานแบบบุพการีพึงใจทั้งสองฝ่าย แต่บ่าวสาวกลับไม่เคยเจอหน้า ไม่เคยรู้จัก เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นได้โดยไม่มีใครสนใจหญิงสาวถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด “เอาละข้าจะออกไปพบเขา” นางไม่ใช่เด็กๆ รู้ว่าเขาทำไปเพราะหวังดี ชื่อเสียงของนางทำให้บิดามารดากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทุกคนอึดอัดเพราะไม่อาจพูดออกมา ไม่อาจทำอะไรได้ปฏิเสธไม่ได้ว่าการมาของจวินซีหลิว ความจริงที่ออกจากปากเขา ทำให้ทุกอย่างคลี่คลายโดยง่าย เรื่องหลังจากนั้น...ผู้ใดจะกระวนกระวาย ผู้ใดจะต้องรับผิดชอบ เช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวรกรรมเถิดด้านนอกบิดา มารดา อีกทั้งยังมีรั่วเฟิง ทั้งสามกำลังต้อนรับขับสู้จวินซีหลิว ตอนทั้งสามปลีกตัวไปและบอกให้นางพาชายหนุ่มไปนั่งเล่นที่ศาลาในสวน รั่วเฟิงเดินเข้ามากระซิบบอกนาง “เพราะบารมีเจ้าข้าจึงได้เข้าไปช่วยงานศิษย์พี่ฟาง ข้าไปก่อนนะต้อง

จวินซีหลิวพาหญิงสาวกลับมาส่งที่จวน ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูจวน ม้าสีขาวส่งเสียงฟืดฟาดในลำคอ “รักษาตัวด้วย อย่าให้บาดเจ็บเล่า รู้ตัวหรือไม่ว่าท่านเป็นตัวดึงดูดอันตราย”“ข้าจะพยายามไม่บาดเจ็บ เจ้าอยู่ที่นี่ก็อย่าหาเรื่องเล่า ใช้ชีวิตให้ราบรื่นอย่างที่เจ้าเคยบอก รักษาตัวด้วย”หญิงสาวเงยหน้ามองเขาที่กระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้า ยอมรับกับตัวเองว่าเขาดึงดูดสายตามากตอนนั่งบนหลังม้า ทั้งสง่างามและดูทรงพลัง“ข้าไปก่อน”นางพยักหน้าจากนั้นมองส่งเขาที่ควบม้าตรงไปยังประตูเมือง ตอนนั้นเองที่นางพลันตระหนัก แท้ที่จริงแล้วมันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันที่นางได้พบเขาอีกครั้งหน้าอาราม วันที่เขาควบม้าเต็มฝีเท้าไล่ล่าบุรุษผู้หนึ่ง ใบหน้าจริงจัง ดวงตาดุดันเคร่งขรึม ท่วงท่าการขี่ม้าที่โดดเด่น ร่างสูงบนหลังม้าที่เคลื่อนไหวรับกับการโจนทะยานไปด้านหน้าของเจ้าม้าพ่วงพี“รักษาตัวด้วย” รั่วเซวียนพึมพำกับตัวเองเสียงเบานับจากวันที่จวินซีหลิวกลับเมืองหลวง เหตุการณ์ในเมืองลั่วอี๋ก็เริ่มกลับเข้าสู่ความสงบ ที่เคยอยู่อย่างไรก็อยู่อย่างนั้น ที่เคยค้าขายก็ยังดำเนินต่อไป เหล่าคหบดียังคงไปมาหาสู่ ถึงอย่างนั้นบรรยากาศระหว่างตระกูลเซี

“เป็นสตรีที่น่าสนใจใช่หรือไม่” จวินฮูหยินยิ้ม“แล้ว...ท่านแม่คิดเช่นไรกับเรื่องนี้ขอรับ”“แม่คิดอย่างไรไม่สำคัญ เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าสามต่างหาก แต่แม่ว่าเขาเป็นเอามาก ของที่ถูกส่งมาเขาทะนุถนอมรักษาอย่างดี หวงแหนราวกับของมีค่า ทั้งจดหมายและของฝากที่ถูกส่งมาพร้อมกัน ยิ่งใกล้ถึงวันที่คนส่งข่าวจะกลับมาจากเมืองลั่วอี๋ เขาก็ยิ่งกระวนกระวายใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ นี่เป็นครั้งแรกที่แม่เห็นว่าเขามีชีวิตชีวาขนาดนี้”นับตั้งแต่จำความได้ความปรารถนาของจวินซีหลิวคือออกรบเคียงข้างบิดากับพี่ชาย นางมีบุตรชายสามคน ทั้งสามคนเป็นบุรุษผู้กล้าที่อยากรับใช้บ้านเมือง ทำเพื่อบ้านเมืองโดยแท้ ทว่าน่าเศร้าบุตรชายคนเล็กของนางกลับตกม้า ระหว่างไล่ล่าสายลับของแคว้นทางเหนือปีนั้นจวินซีหลิวอายุได้เพียงสิบสี่ แต่นิสัยกลับใจร้อนวู่วาม ไล่ตามสายลับไปเพียงลำพังอย่างไม่ลดละ กว่าจะมีคนไปพบเขาที่นอนหมดสติกับม้าคู่ใจ ก็เป็นเวลาเกือบสองวันสองคืน แม้รอดชีวิตกลับมาได้ แต่ร่างกายกลับยากฟื้นคืนจริงอยู่เขายังสามารถฝึกการต่อสู้ ฝึกวรยุทธ์ ถึงอย่างนั้นความเจ็บปวดในอดีตทำให้ร่างกายของเขาไม่แข็งแกร่งดังวันวาน ไม่อาจถือหอกดาบ หรือข

“เพราะ...” หญิงสาวมองผู้สูงวัยกว่าจากนั้นเลือกตอบไปตามตรง “ข้าคิดว่า…หากจะเริ่มจริงๆ ข้ากับเขาไม่ควรเริ่มตั้งแต่ตอนที่ข้าช่วยชีวิตเขาเอาไว้เจ้าค่ะ”“เจ้าคิดว่าเขาชอบเจ้าเพราะเจ้าช่วยชีวิตเขาเอาไว้?”“ไม่ว่าจะเป็นเพราะเขามองว่าข้าแตกต่าง หรืออาจเพราะเขาคิดว่ารู้จักข้าดีแล้ว จะอย่างไรมันก็เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ เจ้าค่ะ ตอนเขาอยู่ที่นี่เกิดเรื่องมากมาย หลายๆ อย่างล้วนคลุมเครือ ข้าคิดว่าทุกอย่างจะมั่นคงชัดเจนกว่า หากให้เวลา ให้โอกาสทั้งข้าและเขาได้เรียนรู้ทั้งนิสัยใจคอ รวมไปถึงความชอบของกันและกัน”จวินฮูหยินพยักหน้ามองนางด้วยรอยยิ้ม “มีไม่มากที่สตรีจะมีความคิดเปิดกว้างเช่นนี้ หรือบางทีอาจเพราะเจ้ากลัว กลัวว่าหากตกลงปลงใจกับเขา วันหน้าหากเขารังแกเจ้าจะไม่มีใครช่วยเจ้าได้ ได้ยินมาว่าเจ้าอยากมีชีวิตที่ราบรื่นสงบสุข”“ก็...เจ้าค่ะ” นางต้องประหลาดใจหรือไม่ที่มารดาของเขารู้ทุกเรื่อง“เหตุใดคิดว่าเขาไม่อาจมอบชีวิตราบรื่นสงบสุขให้เจ้าได้เล่า”“คงเพราะ...เขาเป็นขุนนาง และข้าก็เป็นเพียงบุตรสาวจากตระกูลคหบดี ข้าไม่อาจสนับสนุนเขาได้เช่นท่านหญิงที่เกิดจากตระกูลของชนชั้นสูง”“ข้าก็มาจากตระกูลคหบดี”“เ