All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!: Chapter 11 - Chapter 20

ประตูถูกปิดลงรั่วเซวียนมองรั่วหลานนิ่ง “ข้ายอมให้ท่านแต่งเข้าตระกูลเซี่ย แต่รั่วหลาน...นับจากวันนี้ข้าขอให้ท่านใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าสามีจะรู้ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น หวาดระแวงว่าด้านนอกนั่นอาจมีคนเอาออกไปนินทา หวาดระแวงว่าตระกูลเซี่ยวันหนึ่งจะรู้ว่าท่านทำอะไรลงไปเพื่อให้ได้แต่งเข้าจวน หวาดระแวงว่าความอำมหิตของตัวท่านเอง วันหนึ่งข้างหน้าสามีของท่านจะมองออก ขอให้ในทุกๆ วันท่านจมอยู่กับความกลัว จมอยู่กับสำนึกผิดชอบชั่วดีในใจ จมอยู่กับความคิดที่ว่าการกระทำของท่านที่ครั้งหนึ่งเคยวางแผนสังหารน้องสาวตัวเองเพียงเพื่อแต่งให้กับบุรุษผู้หนึ่ง สักวันผู้คนทั้งหมดในเมืองลั่วอี๋จะล่วงรู้ และนับจากวันนี้ไปข้ากับท่านไม่ใช่พี่น้อง ตัดขาดความสัมพันธ์ มีท่านไม่มีข้า มีข้าไม่มีท่าน ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่มีพี่สาว ข้ามีเพียงพี่ชายสองคนและน้องๆ อีกสามคนเท่านั้น”นับจากนี้ก็อย่าหวังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเลย นางขอให้รั่วหลานอยู่ในจวนตระกูลเซี่ยอย่างหวาดระแวง เพราะกลัวว่าการกระทำของตัวเองจะถูกเปิดโปง!!!ตอนที่หญิงสาวเดินออกมาจากห้องพร้อมปิดประตู เสียงกรีดร้องอาละวาดทำลายข้าวของก็ดังขึ้น รั่วฮูหยินมองปร

ยกตัวอย่างเช่น...หากคนตระกูลรั่วออกงาน การเดินการนั่งจะเรียงลำดับตามความสำคัญและธรรมเนียมดั้งเดิม คนแรกที่เดินนำหน้าคือบิดา คนต่อมาคือมารดา จากนั้นจึงจะเป็นพี่รองของนางที่เป็นผู้สืบทอด หลังจากนั้นก็คือพี่สาวของนางรั่วหลาน จากนั้นจึงจะเป็นนางและพี่ชายคนที่สามและน้องๆ อีกสามคน หากว่าพวกนางได้รับอนุญาตให้ติดตามไปด้วยตอนนี้รั่วหลานนับว่าเป็นคนของตระกูลเซี่ยไปแล้ว นางจึงมีฐานะขยับขึ้นเป็นทายาทคนที่สองแทนผู้เป็นพี่สาว ถามว่าควรยินดีหรือไม่...ก็ไม่ แต่ธรรมเนียมเหล่านี้รู้ๆ กันอยู่ว่าไม่อาจเปลี่ยนแปลงโดยง่าย ด้วยสังคมอันล้าหลังนี้ยังคงยืดติดอยู่กับฐานะและลำดับความสำคัญในแบบโบราณเสียงทะเลาะกันดังมาจากอีกฟากของกำแพง เป็นเสียงของเด็กหญิงสองคนที่คล้ายกำลังแย่งของกัน รั่วเซวียนมองหาสาวใช้เพราะลืมว่านางเป็นคนไล่ทุกคนให้ถอยออกไป ด้วยอยากคิดอะไรเงียบๆ คนเดียว ตอนจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นจึงไม่มีใครอยู่ให้ถามหญิงสาวเดินไปดูด้วยตัวเองก็พบว่าเป็นน้องสาวของนางสองคน รั่วจิ้ง รั่วหลี ทั้งสองกำลังทะเลาะกันเพียงเพื่อแย่งถุงหอมใบหนึ่งรั่วจิ้งอายุสิบสาม รั่วหลีอายุสิบสอง ทั้งสองเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ อีกทั้งม

“จิ้งเอ๋อร์ หลีเอ๋อร์ พวกเจ้าสองคนมาทางนี้สิ มาหาพี่สี่” รั่วเซวียนกวักมือเรียกพวกนางให้เข้ามาหาทุกคนประหลาดใจมากที่เห็นนางส่งเสียงและเรียกน้องสาวทั้งสองคน ยิ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มที่รั่วเซวียนยิ้มก็ยิ่งสับสนงุนงง แม้แต่นายท่านรั่วเองก็นั่งมองเงียบๆ ดวงตาฉายชัดว่าตกใจ“หากไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นให้ถาม หากไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร เหตุใดต้องคุกเข่า เช่นนั้นพวกเจ้าก็ต้องพูด หากไม่พูดย่อมไม่มีผู้ใดอธิบายให้พวกเจ้าเข้าใจ”“พี่สี่เหตุใดข้าต้องคุกเข่าขอร้องพี่รองเจ้าคะ”“นั่นสิ” นางยิ้มหันไปมองอี๋เหนียงสาม “เพียงเพราะสาวใช้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงผู้หนึ่ง เหตุใดพวกนางที่เป็นคุณหนูตระกูลรั่วจึงต้องถึงกับคุกเข่าขอร้องให้สาวใช้ผู้หนึ่งด้วย” เห็นอี๋เหนียงสามหลบตา นางก็ยิ่งมั่นใจว่าอีกฝ่ายไปข่มขู่มารดาของน้องสาวทั้งสองคนมาเรียบร้อยแล้ว!มองดูอาหารตรงหน้าอนุอีกสองคนและน้องสาวของนางทั้งสาม ฐานะแตกต่างยังพอทน แต่แม้แต่อาหารยังไม่เหมือนกัน...รั่วเซวียนโกรธแต่ก็ไม่รู้ว่าควรโกรธใคร จานหลักเช่นเป็ดย่างมีแค่สองจาน และมันถูกวางเอาไว้ตรงหน้านางกับรั่วเสวี่ย จานตรงหน้านางรั่วจิ้งจ้องตาเป็นมัน...ก้มลงมองอีกฝ่ายห

“อย่าเพิ่งกลับคฤหาสน์ตระกูลฟาง ไปทิศทางตรงกันข้ามดูให้มั่นใจว่าไม่มีใครตามมา”“ขอรับคุณชาย”จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม คนที่ตามรถม้ามามีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ รถม้าวิ่งอ้อมไปมาอยู่นานมากก็ไม่มีทีท่าจะว่าจะสลัดคนกลุ่มนั้นหลุด หนึ่งในคนคุ้มกันของชายหนุ่มจึงไม่มีทางเลือก“คุณชาย มุมถนนด้านหน้าท่านต้องลงจากรถม้า หาที่ซ่อน พวกข้าจะล่อพวกมันออกไปนอกเมือง”จวินซีหลิวรู้ว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด เพราะพวกเขามีกำลังคนน้อยกว่า “พวกเจ้าระวังตัวด้วย”อาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้นมากทว่าก็ยังไม่นับว่าหายขาดโดยเฉพาะแผลที่ต้นขา ถึงอย่างนั้นในยามคับขันเขาก็ไม่อาจลังเล เมื่อคนของเขาให้สัญญาณก็รีบกระโดดลงจากรถม้า หลบเข้าไปในตรอกเล็กๆ แล้วนั่งให้นิ่งเงียบที่สุด มองกลุ่มคนที่ตามติดรถม้าของเขาไปไม่ยอมลดละจำนวนคนนั้น...มากกว่าสิบคนอย่างแน่นอน อีกทั้งดูแล้วน่าจะเป็นคนมีฝีมือ คราแรกยังคิดว่าอิ่นสือมาที่นี่กับคนไม่กี่คน ตอนนี้รู้แล้วว่าเขาคิดผิด ตอนคิดว่าคนกลุ่มนั้นไปหมดแล้วเขาออกมาจากที่ซ่อน ก้าวเข้าไปในตรอก...คิดไม่ถึงว่าจะยังมีอีกสองคนที่รั้งท้ายมือของเขาเจ็บแปลบ คิดว่าตอนเหินกายจากรถม้ามือกลับฟาดเข้ากับขอบก

“ข้าเป็นสหายของเขา ช้าก่อน เมื่อครู่เจ้าบอกว่าศิษย์สำนักเดียวกัน??” ชายหนุ่มหันไปมองอวิ๋นเสียน คนสนิทของเขาพยักหน้า เขา...จำไม่ได้สักนิดว่าสำนักศึกษาหลวงมีคนแซ่รั่วเข้าเรียนด้วย“จริงๆ แล้วข้า...”รั่วเซวียนยกมือขึ้นห้ามเขา “ข้าจะเรียกท่านว่าคุณชายหลิวเช่นเดิม จะดีกว่าหากข้าไม่รู้ว่าท่านคือใครและมาทำอะไรที่นี่ ชีวิตข้าวุ่นวายมากพอแล้ว ต่อจากนี้หากอยากมีชีวิตสงบราบรื่น ข้าจำเป็นต้องระวัง เอาละคุณชายหลิวข้าจะอยู่กินมื้อเช้ากับท่านเพื่อให้ท่านได้ตอบแทนเรื่องเมื่อคืน แต่หลังจากวันนี้เราสองคนก็ยังไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก”เขาถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “จำเป็นต้องคำนวณให้ชัดเจนอย่างนี้เลยหรือ”“แน่นอน ท่านไม่ติดค้างข้า ข้าไม่ติดค้างท่าน สบายใจกันทั้งสองฝ่าย”เขายิ้มราวยอมจำนนจากนั้นพยักหน้า “ได้ ตกลงตามนี้”ปลานึ่งบ๊วย เนื้อตุ๋นเห็ดหอม น้ำแกงตะพาบ หมูย่างราดซีอิ๊ว เต้าหู้ผัดเผ็ด อาหารเลิศรสเต็มโต๊ะทั้งยังเต็มไปด้วยเนื้อ หญิงสาวมองทุกอย่างด้วยความละลานตา หยิบตะเกียบขึ้นจากนั้นคีบปลานึ่งบ๊วยก่อน“ข้าเห็นว่าเจ้าชอบปลาขนาดนั้นจึงให้พ่อครัวที่นี่ลองทำดู”“ข้าไม่ได้ชอบปลาเป็นพิเศษหรอก แต่เรื่องชอบกินเ