Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!: Kapitel 41 – Kapitel 50

รั่วเสวี่ยมองไปรอบๆ “ก็เป็นเหมือนเมื่อก่อน” เขากล่าว “ตอนก่อนที่ท่านจะแต่งงานที่นี่ก็เงียบสงบเช่นนี้ ทุกคนล้วนอยู่ในเรือนของตนไม่ออกมาสนทนา ไม่ไปมาหาสู่”“แต่ตอนที่ข้ากลับมาเยี่ยมหลังแต่งงาน ข้ารู้สึกว่าที่นี่คึกคักกว่านี้”ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปาก “อาจเพราะทุกสองหรือสามชั่วยาม หากไม่น้องสามไปสอนหนังสือน้องหกกับน้องเจ็ด พวกนางก็จะวิ่งไปหาน้องสี่กับน้องห้าเพื่อเรียนเย็บปัก เพราะเป็นเช่นนั้นท่านแม่ก็จะให้คนจัดขนมกับของว่างส่งไปที่เรือนหลีฮวา อี๋เหนียงทั้งสองเองเห็นว่าที่นั่นครึกครื้นบางครั้งก็ทำของว่างส่งไปด้วย บ่าวไพร่จึงเดินเข้าๆ ออกๆ ผลัดเปลี่ยนกันไป”รั่วหลานมองกำแพงเรือนหลีฮวา “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่น้องสี่รู้จักเอาใจใส่ผู้อื่น”รั่วเสวี่ยชะงักจากนั้นมองพี่สาวคนโต “มีอยู่ครั้งหนึ่งหลังจากที่นางกลับมา ทั้งยังพบว่าสาวใช้ของอี๋เหนียงสามตำหนิน้องหกกับน้องเจ็ด ข้าลงโทษสาวใช้ผู้นั้นให้ไปทำงานในครัว อี๋เหนียงสามอาละวาดอยู่ในเรือนจนข้าวของเสียหาย”รั่วหลานแค่นยิ้ม “ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ อี๋เหนียงสามไม่เคยเกรงใจแม้แต่กับท่านแม่”รั่วเสวี่ยถอนหายใจออกมาเสียงเบา “หล

“พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปที่ประตูวังหลวง ไปดูรอบๆ กำแพงวังหลวง ริมกำแพงมีดอกเหมยปลูกโดยรอบ แม้หิมะยังไม่ตกแต่ก็เริ่มเบ่งบานแล้ว”“ได้”ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไป พูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ สีหน้าของจวินซีหลิวยิ่งมาก็ยิ่งอ่อนโยน นานๆ ครั้งจะชวนให้หญิงสาวหยุดยืนมองข้าวของจากร้านต่างๆ ชิมขนมแปลกตา ลองจิบชาที่ร้านริมถนนวางขาย จากนั้นหญิงสาวก็ซื้อชาผลไม้เอาไว้หลายห่อ นำกลับไปที่จวนด้วยตอนกำลังจะเดินกลับขึ้นรถม้า รถม้าหรูหราคันหนึ่งก็วิ่งมาจอดเทียบ สตรีงดงามเช่นชนชั้นสูงถึงกับลงจากรถม้าเพื่อคารวะจวินฮูหยิน“ท่านป้า สบายดีหรือเจ้าคะ ข้าอยากไปคารวะเยี่ยมเยียน แต่เห็นว่าท่านไปยังเมืองลั่วอี๋ ไม่รู้ว่าท่านกลับมาแล้วจึงไม่ได้ไปทักทาย ข้าได้ยินมาว่าท่านเกิดเรื่องที่เมืองลั่วอี๋ ไม่ทราบว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่เจ้าคะ”“ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณในความห่วงใยของคุณหนูหลัน ข้าไม่ได้รับบาดเจ็บ โชคดีที่เซวียนเอ๋อร์เป็นคนฉลาดช่างสังเกต หาไม่วันนั้นข้าเองก็คงถูกจับตัวไป”“อ้อ ท่านนี้คงจะเป็นคุณหนูรั่ว”“เซวียนเอ๋อร์ ท่านนี้คือบุตรสาวท่านเสนาบดีกรมอาญา หลันเซียง นางเป็นบุตรสาวของผู้บังคับบัญชาของซีหลิว”“คุณหนูหลัน”

เช้าวันหนึ่งพ่อบ้านให้คนมาแจ้ง แม่ทัพจวินและรองแม่ทัพทั้งสองกลับมาเมืองหลวงแล้ว ตอนนี้กำลังเข้าเฝ้าฮ่องเต้ จวินซีหลิวรีบออกจากจวนตรงเข้าวังหลวง ส่วนจวินฮูหยินก็ให้คนทำความสะอาดเรือนเตรียมต้อนรับขณะที่ทุกคนออกมายืนรอรับ จวินฮูหยินกุมมือรั่วเซวียนแน่น “พวกเขากลับมาแล้ว มาแล้ว”สามีและบุตรชายออกศึก สตรีเช่นนางที่อยู่เบื้องหลังทั้งหวาดหวั่นและกังวล เมื่อทั้งสามกลับมาอย่างปลอดภัยจวินฮูหยินก็อดยินดีไม่ได้“นี่คงจะเป็นคุณหนูรั่ว”“คารวะท่านแม่ทัพ รองแม่ทัพทั้งสอง”“แม่ทัพอะไรกัน เจ้าเรียกนางว่าท่านป้า เช่นนั้นเรียกข้าว่าท่านลุงสิ ส่วนพวกเจ้า...คงจะเป็นจิ้งเอ๋อร์กับหลีเอ๋อร์ ลุงมีของมาฝาก”แม่ทัพจวินดูตื่นเต้นที่เห็นน้องสาวของนาง “จวนของข้าไม่เคยครึกครื้นแบบนี้มาก่อน “เอาเสื้อคลุมมา!” เขาส่งเสื้อคลุมให้รั่วเฟิงกับรั่วหลิน “ของฝากให้พวกเจ้า ส่วนจิ้งเอ๋อร์กับหลีเอ๋อร์ ข้ามี...นี่ ข้าทำเองเลยนะ”รองเท้าหนังกวางบุด้วยขนกระต่าย น้องสาวของนางยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะ”“เด็กดีรู้ความ!” ไม่ต้องบอกก็เรียกท่านลุง ดูเขาดีใจมาก “ยังมีของเซวียนเอ๋อร์” เขาส่งรองเท้าให้นางคู่หนึ่ง ตัดเย็บ

“แม้ข้าเป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้า แต่ก็มาที่เมืองหลวงในฐานะแขกของจวนท่านแม่ทัพจวิน มาที่สำนักศึกษาหลวงในฐานะน้องสาวของหนึ่งในศิษย์สำนักศึกษาหลวง ป้ายอักษรหน้าทางเข้าเขียนเอาไว้ชัดเจน ‘ผ่านประตูเข้ามาทุกคนล้วนฐานะเท่าเทียม’ ข้าไม่ใช่คนเมืองหลวงยังเข้าใจประโยคนั้นอย่างแจ่มแจ้ง แต่คุณหนูหลันท่านกับสาวใช้เป็นคนที่นี่แท้ๆ กลับกล้าดูหมิ่นทางวาจา ทั้งยังคิดใช้กำลังกับข้า ทั้งที่เมื่อครู่ยังบอกว่าข้าเป็นสตรีที่ชอบใช้กำลังอยู่เลย เป็นเพราะท่านไม่ให้เกียรติสำนักศึกษาหลวง หรือว่าท่านไม่เห็นจวนแม่ทัพอยู่ในสายตากันละ”“เจ้า! ...เจ้า!...”ก็บอกแล้วว่าความรู้สึกคราแรกพบของนางแม่นยำนัก ชัดเจนว่าหลันเซียงดูไม่ใคร่จะชอบนางนัก และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ“คิดหรือว่าเพียงพี่ซีหลิวชอบเจ้า เจ้าก็จะเหมาะสมกับเขา ได้แต่งงานกับเขา...”อีกฝ่ายยังพูดไม่จบนางก็กล่าวเสียงเรียบ “ใช่”หลันเซียงอ้าปากพะงาบๆ “สตรีไร้ยางอาย”“ที่ไร้ยางอายนะเจ้า!” รั่วเซวียนลงน้ำเสียงเล็กน้อยเพราะรำคาญ “เห็นชัดว่าชอบผู้อื่นแล้วเขาไม่ชอบตอบ จากนั้นก็มาหาเรื่องข้าเพราะเขาชอบข้า แม้แต่ความกล้าที่จะบอกว่าชอบเขาเจ้ามีหรือไม่ ไม่ใช่ลอยไปลอยมาต่อหน้าเ

นางเล่าเรื่องราวให้เขาฟังคร่าวๆ อีกครั้ง ด้วยนางต้องมอบความกล้าให้รั่วหลาน ในการส่งอีกฝ่ายกลับเข้าจวนตระกูลเซี่ยไปอย่างราบรื่น และหากจะให้ราบรื่นและมั่นคงนางจำต้องอาศัยอิทธิพลของตระกูลจวินทว่านึกไม่ถึงในวันที่จะส่งรั่วหลานกลับตระกูลเซี่ย แม้แต่ฟางเหยียนหยางเองก็มาด้วย แถมยังกล่าวต่อหน้านายท่านเซี่ยว่าจะสนับสนุนเด็กน้อยคนนี้ให้ได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวง เมื่อเขาอายุได้แปดขวบให้รั่วเฟิงเป็นคนพาเด็กน้อยเข้าเมืองหลวงที่จำเป็นต้องเป็นรั่วเฟิง... ก็เพราะฟางเหยียนหยางต้องการให้คนตระกูลเซี่ยเกรงใจคนตระกูลรั่ว เพราะหากเป็นเช่นนั้นการจะรังแกหรือทำไม่ดีต่อรั่วหลาน คนตระกูลเซี่ยก็จะยั้งคิดสักหน่อยรั่วเซวียนกุมมือพี่สาว “ท่านจะไม่เป็นอะไร”“ขอบใจเจ้ามาก ขอบใจเจ้าจริงๆ ที่อภัยให้ข้า”ทั้งสองกุมมือกันแน่น จากนั้นหญิงสาวก็พาจวินซีหลิวออกมาจากจวนตระกูลเซี่ย “เอาละท่านอยากไปเที่ยวที่ใด”เขาส่ายหน้า “ไม่อยากไปเที่ยวแต่อยากทำเรื่องหนึ่ง”ครู่ใหญ่หลังจากนั้นเรือนครัวของตระกูลรั่วก็วุ่นวายสับสน คนครัวถูกไล่ออกมารอบนอก ทุกคนแอบดูคุณหนูสี่เข้าครัวด้วยตัวเองโดยมีคุณชายสามจวนแม่ทัพเป็นลูกมือปลานึ่งบ๊วยคื