Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งที...ข้าผู้นี้อยากมีชีวิตที่ราบรื่น!!: Kapitel 21 – Kapitel 30

“ได้ยินมาว่าเจ้าออกไปเดินเที่ยวตั้งแต่ฟ้าสาง...” รั่วเฟิงเดินเข้ามาหา คิ้วของเขาเลิกขึ้นเมื่อเห็นนางแต่งตัวด้วยชุดของบุรุษ “เจ้า...ท่านแม่รู้หรือไม่ว่าเจ้าแต่งตัวเช่นนี้”“รู้สิ ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง แต่งตัวเป็นบุรุษออกไปเดินตลาดดีกว่าเป็นคุณหนูสี่ผู้ชื่อเสียงฉาวโฉ่ตั้งเยอะ ไปแบบนี้ไม่มีใครสังเกตเห็นด้วยซ้ำ”รั่วเฟิงเปลี่ยนสีหน้า คิ้วของเขามุ่นลงดวงตาฉายแววจริงจัง “ฉาวโฉ่อะไรกัน เหตุใดต้องเหยียบย่ำตัวเองถึงเพียงนั้น เจ้าทำเพื่อคนตระกูลรั่วท่านพ่อรู้ ท่านแม่รู้ พวกเรารู้ ผู้ใดกล้าพูดมากข้าจะจัดการมันผู้นั้นเสีย”รั่วเซวียนหัวเราะ “ช่างเถิด ข้าไม่ได้อ่อนแอจนต้องให้ผู้ใดมาปกป้อง ใครอยากพูดก็พูดไป ต่อปากต่อคำไปก็เท่านั้น ข้ามีเรื่องสงสัยอยากถามท่าน”“ว่ามาสิ”“ท่านกำลังจะไปที่เรือนของข้ากระมัง” เห็นเขาหอบม้วนหนังสือกับชุดพู่กัน นางก็รู้ว่าบ่ายนี้รั่วเฟิงจะไปสอนน้องสาวของนางอ่านเขียน“ใช่ นี่ข้าหยิบมาเผื่อเจ้า” เขาส่งปรัชญาม้วนหนึ่งให้นาง เป็นปรัชญาของชนชั้นสูงกล่าวถึงคุณธรรมในการปกครอง “ไว้อ่านเล่น”“อ่านเล่น!” นางถลึงตาให้เขา “ใครเขาอ่านหนังสือพวกนี้เล่นๆ กัน” ถึงบอกแบบนั้นก็ยังรับไปถ

...หากในทางกลับกัน แม่ทัพจวินและแม่ทัพน้อยทั้งสองออกมาจัดการด้วยตัวเอง เกรงว่าคืนนี้พวกเขาคงไม่เหลือพยานเอาไว้มากนัก ด้วยการยักยอกเงินนี้ทำให้ทหารที่อยู่ชายแดนอดอยากและได้รับเงินไม่ครบจำนวนได้ยินมาว่าคุณชายสามตระกูลจวินไม่เคยออกศึก เขาเป็นเพียงบัณฑิตคนหนึ่งที่คอยจัดการเรื่องต่างๆ ในจวน เห็นวันนี้ก็รู้ว่าโดนแหกตาเข้าแล้ว บัณฑิตที่ไหนจะคล่องแคล่วว่องไว แถมตวัดดาบได้รวดเร็วตาไม่กะพริบเช่นนี้!!เช้าวันนี้รั่วฮูหยินพาทายาทตระกูลรั่วกับเหล่าอี๋เหนียงออกมาไหว้พระที่อารามนอกเมือง บรรยากาศปรองดองที่เห็นทำให้ผู้คนอดที่จะชื่นชมไม่ได้ อี๋เหนียงเจียมเนื้อเจียมตัว บุตรสาวบุตรชายสนทนาด้วยท่าทีเป็นมิตร ทุกคนล้วนยิ้มแย้มแจ่มใส ใบหน้าอิ่มเอิบดวงตาเปล่งประกายถนนหน้าอารามมีรถม้าหลายคันจอดอยู่ หนึ่งในนั้นเป็นรถม้าของตระกูลเซี่ย อีกสามวันรั่วหลานจะพาสามีกลับไปเยี่ยมบ้าน แค่คิดรั่วเซวียนก็ให้รู้สึกอึดอัด ทางที่ดีนางกำลังวางแผนแอบออกไปเที่ยวตั้งแต่เช้า รอให้พี่สาวกับพี่เขยกลับไปก่อนจึงกลับจวน หาไม่ทั้งนางและคนในจวนคงอึดอัดไม่น้อยแม้บอกว่าทุกคนปรองดอง แต่เรื่องที่เกิดขึ้นก็มีบางส่วนที่แบ่งฝักแบ่งฝ่าย คนที่

หลังคารวะน้ำชารั่วหลานรู้สึกประหลาดใจที่เห็นน้องสาวคนที่หกและเจ็ดอยู่ในห้องโถงด้วย มารดาอธิบายเสียงเรียบ“เพราะเห็นว่าจิ้งเอ๋อร์กับหลีเอ๋อร์ไม่ได้เรียนรู้เรื่องต่างๆ เซวียนเอ๋อร์จึงอยากให้พวกนางเริ่มเรียนรู้สิ่งต่างๆ ตอนนี้ มีเสี่ยวเฟิงสอนหนังสือ เซวียนเอ๋อร์กับหลินเอ๋อร์สอนเย็บปัก เรื่องมารยาทต่างๆ แม่นมจ้าวเองก็คอยแนะนำ เด็กสองคนฉลาดมากเรียนรู้ไม่นานก็รู้ความ”“เซวียนเอ๋อร์เป็นคนช่างคิด ดีแล้ว จิ้งเอ๋อร์กับหลีเอ๋อร์แม้เป็นบุตรที่เกิดจากอนุ จะอย่างไรก็เป็นคนตระกูลรั่ว ให้พวกนางเรียนรู้มายาทต่อไปจะได้ไม่ทำให้ขายหน้า” รั่วหลานอดที่จะประหลาดใจไม่ได้ นางมองบรรยากาศระหว่างพี่น้องจวนตระกูลรั่ว รู้สึกว่าทุกคนสนิทสนมกันมากขึ้น มากกว่าแต่ก่อนที่นางยังคงอยู่ที่จวนเดิมทีรั่วเสวี่ยเป็นคนเย็นชาพูดน้อย ตอนนี้กลับเอาใจใส่ทั้งรั่วหลิน รั่วจิ้ง และรั่วหลีเป็นอย่างดี ที่สำคัญรั่วเซวียนที่ไม่ใคร่จะชอบสนทนากับน้องสาว ค่อนไปทางรังเกียจเสียด้วยซ้ำ บัดนี้กลับดูเมตตาน้องสาวอีกสามคนมาก อีกทั้งน้องสาวคนนี้ยังสนิทสนมกับรั่วเฟิง ทั้งที่รั่วเฟิงเคยเย่อหยิ่งมาโดยตลอดเพราะถือว่าตัวเองได้ศึกษาในสำนักศึกษาหลวงทว่า

การตามล่าอิ่นสือเจ็ดวันเจ็ดคืนในป่า ในที่สุดอีกฝ่ายก็หนีไม่รอด จวินซีหลิวที่ตามจับอีกฝ่ายได้ด้วยตัวเองและส่งมอบนักโทษกลับเมืองหลวง กระทั่งกลับมาเก็บหลักฐาน สอบสวน และเสนอชื่อผู้ที่จะมาเป็นเจ้าเมืองแทนคนเก่าฟางเหยียนหยางที่ยังคงช่วยทำหน้าที่เจ้าเมืองชั่วคราวกับผู้ตรวจการ กำลังยืนรอรับการมาถึงของเจ้าเมืองคนใหม่ ตอนเห็นรถม้าสามคันที่จอดลงก็ประหลาดใจ“ท่านเจ้าเมืองพาฮูหยินกับบุตรสาวสองคนติดตามมาด้วย” คนของเขากระซิบบอกฟางเหยียนหยางเลิกคิ้ว “ตามมาด้วย?? แล้วซีหลิวเล่า?”“แยกตัวไปตั้งแต่เข้าประตูเมืองแล้วขอรับ ตอนนี้ท่านเจ้าเมืองกับบุตรสาวยังไม่รู้เลย” ประโยคบอกเป็นนั้นทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว หากเป็นเวลาปกติจวินซีหลิวจะรักษามารยาทส่งคนให้ถึงที่ แต่นี่กลับแอบแยกตัวไปเงียบๆ “เกิดอะไรขึ้น”“ก็...ดูเหมือนท่านเจ้าเมืองกับฮูหยินจะทำตัวเป็น...แม่สื่อ”มิน่าเล่า!!! จวินซีหลิวยังไม่แต่งฮูหยินแถมอายุยังน้อย ชื่อเสียงของเขาไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่เคยได้ยิน ตอนนี้ท่านเจ้าเมืองคนใหม่ได้สหายของเขาแนะนำให้เข้ารับตำแหน่งนี้ แน่นอนย่อมเห็นโอกาสทองที่จะได้เกี่ยวดองบุตรสาวสองคนของท่านเจ้าเมืองก้าวลงจากรถม้าก็มองไปด

“สีหน้าของท่านแม่ตอนนี้ ก็เหมือนตอนที่ข้าได้ยินว่าเจ้าเตะก้นเซี่ยอี้” รั่วเฟิงกระซิบบอกรั่วเซวียน“เงียบน่า” หญิงสาวกระซิบบอกเขา “ท่านแม่กำลังโกรธท่านไม่เห็นหรือ”ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา “เซวียนเอ๋อร์ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเตะก้นคุณชายรองตระกูลเซี่ยกลางตลาด...” รั่วเสวี่ยเดินเข้ามาและเห็นสีหน้ารั่วฮูหยินก็ชะงัก “ข้า...ค่อยมาใหม่”“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้! ทั้งสามคนเลย!” รั่วฮูหยินตวาดแว้ด “ไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ห้องเก็บป้ายวิญญาณบรรพชนเดี๋ยวนี้เลย! ไม่มีคำสั่งข้าห้ามออกมา!”ไม่เพียงไม่ตำหนิว่ากล่าวกันว่าสิ่งที่ทำนั้นผิด แต่นี่ถึงกับทำสีหน้าระรื่นน้ำเสียงยินดี น้องสาวทำผิดแท้ๆ แต่กลับทำราวกับเห็นด้วย ครั้งนี้นางไม่ลงโทษไม่ได้!!!เสียงถอนหายใจดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า รั่วเซวียนขมวดคิ้วมองรั่วเฟิง “พี่สามท่านหยุดถอนหายใจเสียทีข้ารำคาญ”“รำคาญ? เจ้ายังมีหน้ามารำคาญข้า ตัวเองเป็นคนก่อเรื่องแท้ๆ เหตุใดข้ากับพี่รองต้องถูกท่านแม่ลงโทษไปด้วย”“ก็มิใช่เพราะว่าท่านระริกระรี้ดีใจที่เซี่ยอี้โดนถีบก้นหรือไร”“ข้าดีใจก็อีกเรื่อง แต่ข้าไม่ได้ช่วยเจ้าก่อเรื่องนี่ อีกอย่างข้าโดนก็ว่าไปอย่าง ครั้งนี้พ