All Chapters of เกิดใหม่ทั้งทีข้าผู้นี้...ขอยืนดูผู้อื่นทะเลาะกัน!!: Chapter 1 - Chapter 10

ชั่วขณะที่สติเลือนรางไม่อาจแยกแยะความจริงหรือความฝัน หญิงสาวได้ยินสาวใช้ซุบซิบพูดคุยกันอย่างสนุกปาก ดังนั้นแม้จะนอนนิ่งบนเตียงนางก็ยังรับรู้ความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่ดี“ได้ยินมาว่าคืนนั้นที่คุณหนูหายตัวไป แท้ที่จริงนางไปยังจวนตระกูลเฉิง”“ที่นั่นมีงานศพนี่นา ประมุขเฉิงผู้นั้นได้ยินมาว่าตรากตรำทำงานจนล้มป่วยและสิ้นใจกะทันหัน”“ใช่ๆ ข้าเองก็ได้ยินมาเช่นนั้น ผู้ที่ส่งตัวคุณหนูกลับจวนก็คือใต้เท้าอวี๋แห่งอวี้สื่อต้าฟู[1] เขายังถามด้วยว่าคุณหนูรู้จักสนิทสนมกับคุณหนูหรือไม่ เหตุใดคุณหนูจึงไปที่นั่นกลางดึก”“แต่ก็น่าแปลกนะ คุณหนูไปทำอะไรที่นั่นกลางดึก นางไม่เคยรู้จักกับประมุขเฉิงเสียหน่อย”“อย่าว่าแต่รู้จักเลย นางไม่เคยออกไปจากจวนด้วยซ้ำ แล้วนางไปที่นั่นได้อย่างไร รู้เส้นทางไปถึงที่นั่นได้อย่างไร”“นั่นสิข้าก็ตอบใต้เท้าอวี๋ไปเช่นนั้น”“แล้วนี่...เจ้าได้ยินข่าวลือหรือไม่”“ข่าวลืออะไรหรือ”“ก็เรื่องประมุขเฉิงอย่างไรเล่า ได้ยินมาว่าตระกูลเฉิงคงจบสิ้นลงแล้ว ทั้งๆ ที่ประมุขเฉิงประคับประคองกิจการร้านค้ามาได้ด้วยดี พอนางสิ้นใจไม่เพียงไม่มีใครก้าวขึ้นมารับช่วง แต่พวกเขายังยื้อแย่งทรัพย์สินต่างๆ อย่า

“เจ้าค่ะ” หญิงสาวมองมือที่อบอุ่นนุ่มนิ่มซึ่งกุมมือของตนแน่น มารดาผู้ให้กำเนิดแต่กลับไม่อาจเรียกขานเป็นมารดา ดูแล้วชีวิตในจวนของสตรีจวนขุนนางนี้หาได้เป็นอย่างที่ผู้คนด้านนอกล้วนอิจฉาเจินอี๋เหนียงเดิมทีชาติกำเนิดต่ำต้อยเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุของคหบดีที่พอจะมีฐานะ อาศัยรูปร่างหน้าตาที่งดงามทำให้ใต้เท้าลั่วหลงใหลรักใคร่ มีบุตรสาวคนหนึ่งแม้ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่กำเนิด ทว่าใต้เท้าลั่วก็รักราวกับแก้วตาดวงใจเทียบกับบุตรชายบุตรสาวที่เกิดจากอนุคนอื่นๆ ของใต้เท้าลั่ว ชีวิตของลั่วเฟิ่งหลันในจวนก็ไม่ได้ดูน่าสงสารนัก นางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุก็จริง แต่ฮูหยินใหญ่ก็นับว่าเอ็นดูนางอยู่บ้าง เจินอี๋เหนียงเองก็ไม่ได้ชอบการแก่งแย่งชิงดี ตรงกันข้ามนางเชื่อฟังฮูหยินใหญ่มาตลอด ชีวิตการเป็นอยู่ของสองแม่ลูกจึงนับว่าไม่เลวมารดาก็เป็นบุตรสาวจากจวนคหบดีที่ฐานะร่ำรวย เงินทองไม่ขาดมือสามารถส่งเสริมทางด้านนี้ให้ใต้เท้าลั่ว ดังนั้นในจวนเจ้ากรมตุลาการจึงไม่มีใครกล้ารังแกนางกับมารดาได้ยินมาว่าหญิงสาวร่างกายอ่อนแอ ทั้งยังเจ็บป่วยกระเสาะกระแสะตั้งแต่ยังเล็ก ไม่เคยก้าวเท้าออกไปจากจวนแม้แต่ก้าวเดียว ใต้เท้าลั่วรั

“ก็...ที่นั่นเป็นที่ตั้งของร้านแลกเงินตระกูลเจิน อย่างไรใต้เท้าก็เป็นขุนนาง แม้สนิทสนมแต่ท่านก็ไม่ควรไปที่นั่นโดยพลการ”หญิงสาวถอนหายใจ จริงๆ แล้วนางอยากไปดูที่ร้านเครื่องประดับตระกูลเฉิงต่างหาก ลืมไปว่าข้อห้ามมากมายของตระกูลชนชั้นสูงนั้น ทำให้แม้แต่ญาติสนิทก็ไปมาหาสู่กันอย่างเปิดเผยไม่ได้ให้อย่างไรชนชั้นสูงก็ยังมองว่าคหบดีนั้นต่ำต้อย แม้สนิทสนมแต่ก็ไปมาหาสู่กันโดยจำกัด หากจะไปมาก็ต้องแจ้งก่อนล่วงหน้า ไม่จำเป็นก็จะไม่ติดต่อหรือเยี่ยมเยียนนอกจากมีเทศกาล งานเลี้ยง หรือเรื่องเร่งด่วนที่เลี่ยงไม่ได้อย่างเช่น...ตอนที่เจินฮูหยินมาเยี่ยมตอนที่นางป่วยหนักอย่างเช่น...ตอนที่บิดาได้รับราชโองการเป็นผู้ตรวจการไปแจกข้าวของให้ผู้ประสบอุกทกภัย ครานั้นตระกูลเจินจึงออกหน้าบริจาคเงินสมทบ หลังจากนั้นใต้เท้าลั่วก็ต้องไปเยือนเพื่อกล่าวคำขอบคุณ โดยถือโอกาสพาเจินอี๋เหนียงกลับไปเยี่ยมเยียนบ้านเดิมด้วยอย่างเช่น...ตอนที่ลั่วเฟิ่งหลันปักปิ่นอย่างเช่น...ทายาทของตระกูลเจินเข้าพิธีสวมหมวกล่วงเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ใต้เท้าลั่วจึงไปเป็นประธานในงานเลี้ยง ทำให้ตระกูลเจินพลอยมีหน้ามีตาขณะกำลังจะหมุนตัวเดินกลับจวนตระกูล

...ทางที่ดีมิสู้นางแต่งออกจากวังวนขุนนาง เป็นเพียงฮูหยินของคหบดีสักคน ขอเพียงควบคุมเขาเอาไว้ในมือได้ ชีวิตในวันข้างหน้าก็ไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนแล้ว!ในงานเลี้ยงที่หรูหราและเต็มไปด้วยขั้นตอนต่างๆ หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองได้เปิดหูเปิดตา ขุนนางมากมายพาบุตรชายบุตรสาวออกงาน มิตรไมตรีผ่านขั้วอำนาจ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเสแสร้ง ฉากหน้าที่คล้ายปรองดอง ทว่าลับหลังกลับกำลังหยั่งเชิงกันเงียบๆฝ่ายที่เป็นพันธมิตรก็แบ่งแยกจากอีกฝ่าย กระทั่งบุตรชายและบุตรสาวเองก็ถูกกำชับว่าฝ่ายใดควรทักทาย ฝ่ายใดไม่ควรยุ่งเกี่ยวช่วงเวลาที่ฮ่องเต้และฮองเฮากำลังชมการร่ายรำ ทุกคนนั่งกินดื่มด้วยความสำราญ ทว่าสายตากลับสอดส่ายเพื่อสังเกตท่าทีของบุตรสาวบุตรชาย ส่งสายตากันมาราวกำลังเลือกของที่ถูกใจลั่วเฟิ่งหลันพยายามนั่งก้มหน้าไม่มองไปจุดใดจุดหนึ่ง ที่นั่งของนางอยู่ด้านหลังสุด แทบมองไม่ทะลุคนที่นั่งตรงหน้า นางจิบชาจากนั้นมองของกินตรงหน้า ชิมนั่นนิดนี่หน่อยด้วยความเพลิดเพลิน ข้างหูได้ยินลั่วเหอชิงกับลั่วอิ่นเกอกำลังกระซิบกระซาบกัน บุตรชายใต้เท้าผู้นั้นยังไม่แต่งงาน บุตรชายของใต้เท้าผู้นี้หล่อเหลานั่งวางท่าเสแสร้งเหนียมอายกั

วันนี้ลั่วฮูหยินจะพาคุณหนูตระกูลลั่วทั้งสี่ไปคารวะท่านอัครมหาเสนาบดีที่จวน พวกนางแต่งตัวและตรวจสอบความเรียบร้อย จากนั้นอี๋เหนียงทั้งหลายก็พาบุตรสาวออกมาจากเรือนสวนด้านหลังลั่วฮูหยินเห็นลั่วเหอชิงและลั่วอิ่นเกอแต่งตัวงดงามโดดเด่น ในใจแน่นอนย่อมรู้สึกขุ่นเคืองเป็นธรรมดา ทว่าเมื่อมองไปยังลั่วเฟิ่งหลันที่แต่งกายเรียบง่าย ชุดสีขาวปักลายดอกสาลี่สีเหลืองอ่อนๆ ดูสบายตา เครื่องประดับน้อยชิ้นมีเพียงปิ่นดอกมู่หลานที่ดูเหมือนได้รับมาจากเสิ่นหลิงซี นางยิ้มพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ“เอาละออกไปขึ้นรถม้ากันได้แล้ว”ปากบอกว่านี่เป็นการไปคารวะเยี่ยมเยียน ทว่าแท้ที่จริงแล้ววันนี้คนตระกูลเฝิงและคนตระกูลลู่ล้วนอยู่ที่นั่นกล่าวถึงตระกูลลู่ รองเจ้ากรมคลัง ลู่สิงจิ้น มีบุตรชายสามคน คนโตเป็นถึงองครักษ์วังหลวง คนรองลู่เสิ่ง...สอบผ่านเคอจวี่ คนที่สามลู่หัว...สอบผ่านซิ่วไฉ นับเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตายิ่งนักตระกูลเฝิงกำลังจะมีข่าวดีเรื่องการหมั้นหมายกับตระกูลลั่ว แน่นอนอัครมหาเสนาบดีย่อมจัดงานเลี้ยงพบปะอย่างไม่เป็นทางการนี้ลั่วเฟิ่งหลันพยายามทำตัวเล็กลีบเมื่อเห็นสายตาของลู่เสิ่งจับจ้องมายังพี่สาวคนที่เก้า ถึงอย่