“ขณะที่เรือนหลังของสตรีอื่นมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งแก่งแย่งชิงดี นางกลับยืนมองผู้อื่นทะเลาะกันด้วยความรู้สึกเฉยชา เจ้ายังคิดอีกหรือว่าเหนือกว่านาง ไม่เลย...เพราะข้าเองก็ไม่คิดเช่นนั้น” กล่าวจบก็เดินไปขึ้นรถม้า ทิ้งให้สตรีที่อยู่เบื้องหลังอึ้งงันและพูดไม่ออกสตรีทั่วหล้าล้วนปรารถนาที่จะเป็นเช่นนี้ แม้ช่วงหนึ่งในชีวิตสามีมายืนรอกลับพร้อมกัน ส่งมือมาให้ จับมือกันเดินไปข้างหน้า ยิ้มอบอุ่น ความรักที่เปิดเผยผ่านดวงตา ในบรรดาพวกนางมีลั่วเฟิ่งหลันคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำได้อวี๋เฟิงเยี่ยนแง้มประตูห้องนอนจากนั้นก็สอดตัวเข้าไปเงียบๆ วันนี้เขากลับดึกมากเพราะคดีที่ต้องออกนอกกำแพงเมือง ได้ยินจากท่านป้าหลี่ว่าผู้เป็นฮูหยินไม่สบาย เขาไม่อยากรบกวนนางจึงกลับมาเงียบๆ อาบน้ำและเปลี่ยนชุด ย่องขึ้นไปบนเตียงนอนโดยไม่ปลุกนางทว่าทันทีที่สอดตัวเข้าไปในผ้านวม ลั่วเฟิ่งหลันก็ยังขยับตัวตื่น นางสอดแขนกอดเขาซุกใบหน้าเข้ากับลำคอของสามี“ข้าทำเจ้าตื่นหรือ”“ท่านอาบน้ำหรือผิวเย็นมาก”“ใช่ หนาวหรือ”“เปล่า...สบายที่สุด” นางซุกใบหน้าเข้ากับผิวข้างคอของเขา เขารู้สึกได้ถึงไอร้อนกรุ่นๆ“เจ้าเป็นไข้แล้ว กินยาแล้วหรือยัง”
Mehr lesen