Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งทีข้าผู้นี้...ขอยืนดูผู้อื่นทะเลาะกัน!!: Kapitel 21 – Kapitel 30

นางขมวดคิ้วมองเยี่ยนเซวีย “แม่ทัพน้อย ท่านต้องหาทางเปรียบเทียบหัวหน้าเหวินกับตัวท่านเองให้ได้เลยหรือ แม้แต่ในสายตาข้า? ท่านไม่ชอบเขาดังนั้นจึงอยากให้ข้าไม่ชอบเขาไปด้วย? ข้าขออภัยที่ต้องทำให้ท่านผิดหวัง หัวหน้าเหวินเป็นคนดี เพราะเช่นนี้แม้ถูกหลอกเขาก็ยังไปที่สวนนั่น แม้เกิดเรื่องก็ยังลงไปในน้ำเย็นเยียบเพื่อช่วยเหลือคน หากเป็นเช่นนี้ยังคิดว่าเขาไม่ใช่คนดี ข้าก็มองไม่เห็นทางว่าต่อไปท่านจะมองเขาเป็นคนดีได้อย่างไร ชอบคนผู้หนึ่งมีเหตุผลมากมาย แต่ไม่ชอบคนผู้หนึ่งก็คือแค่ไม่ชอบ ต่อให้ข้ายกเหตุผลมากมายมาพูด ไม่ชอบก็คือไม่ชอบอยู่ดี ข้าพูดถูกหรือไม่”เขากลับหัวเราะ “ก็ถูกของเจ้า แล้วเจ้าคิดว่าข้า...ควรทำอย่างไรกับความไม่ชอบนี้”“อยู่ให้ห่างๆ เขาเอาไว้สิ ท่านกับเขาอยู่คนละส่วนในราชสำนัก เป็นน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ท่านเป็นถึงแม่ทัพน้อย เป็นทายาทสายตรงของบิดา เขาเป็นบุตรที่เกิดจากอนุ มารดาของเขาสิ้นใจเขาก็ย้ายออกมาใช้ชีวิตของตัวเองแล้ว เช่นนี้ท่านจะยังต้องการอะไรอีก เขาเลือกแล้วว่าจะไม่เป็นคนตระกูลเยี่ยน ท่านเกลียดเขาก็เท่ากับคิดว่าเขาเป็นคนตระกูลเยี่ยน เป็นภัยคุกคามต่อท่านและมารดา เช่นนี้...เป็นเ

แม้คิดเช่นนั้นแต่นางก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเอง อย่างน้อยแต่งเข้าตระกูลคหบดี ก็ยังคุ้นเคยมากกว่าแต่งเข้าจวนขุนนางที่มีกฎข้อห้าม และธรรมเนียมปฏิบัติน่าอึดอัดมากมาย...ขณะที่ทุกคนเปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เดินชมดอกไห่ถังกับสวี่อวิ๋น ลั่วเฟิ่งหลันไม่ได้รู้ตัวเลยว่าในแขนเสื้อ มือของนางกำลังกุมผ้าเช็ดหน้าสีดำแน่น ในใจนึกสงสัยว่าออกมาจากจวนครานี้ นางจะบังเอิญได้พบกับเจ้าของผ้าเช็ดหน้าเช่นทุกครั้งหรือไม่“คุณหนูสิบเอ็ดชอบสีใดเป็นพิเศษหรือ”“สีดำ...” นางตอบออกไปอย่างเหม่อลอยเพราะกำลังนึกถึงผ้าเช็ดหน้าสีดำ...พอได้สติก็เห็นสีหน้าประหลาดใจของชายหนุ่มตรงหน้า นางลอบถอนหายใจกับตัวเอง “ข้าเพียงล้อเล่นน่ะ” นางหัวเราะทั้งที่ไม่ได้รู้สึกขบขัน เงยหน้าขึ้นมองดอกไห่ถังสีขาว สีชมพู จากนั้นสีแดง“ล้วนงดงามทั้งสิ้น แต่ดูแล้วสีชมพูดูรื่นหูรื่นตามากกว่า สีแดงสีสันสดใสเกินไป สีขาวเองก็ดูจืดชืด”สวี่อวิ๋นยิ้ม “ตัวข้านั้นชอบไห่ถังสีแดง ที่เรือนของข้ามีถึงสองต้น ยังคิดว่าท่านจะชอบไห่ถังสีแดงเสียอีก ไม่เป็นไรไว้ข้าจะให้คนนำไห่ถังสีชมพูไปปลูกที่ที่เรือนเพิ่มเติม”นางยิ้มไม่ได้กระตือรือร้นกับประโยคนั้นของเขา “ที่นี่งดงามมากจร

นางดึงทุกอย่างออกมา ตอนดึงมีดสั้นออกจากฝักเขาคว้าฝักออกไปจากมือนาง นำไปคาบเอาไว้ในปาก มือใหญ่คลายสายคาดเอว แหวกสาบเสื้อให้นาง “ลงมือเถิด”นางมือสั่นน้ำตาคลอ “ข้า...จะลงมือแล้วนะ” เห็นแผลของเขานางกลัวจนเริ่มลังเล “ ทำจริงๆ นะ”ตอนจรดปลายมีดเขากุมมือนางที่สั่นเทา... “ไม่เป็นไร ข้าเชื่อใจเจ้า ทำเลย ข้าไม่ตายหรอก”นางเม้มปากมองเขา “ไม่ตายจริงๆ นะ” นางสูดจมูก “ไม่ตายแน่นอน ข้าจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่ข้าสัญญา”อยู่ๆ ก็รู้สึกมั่นใจว่าเขาไม่โกหกนาง หญิงสาวคุกเข่าลงจนนั่งมั่นคงดี สูดหายใจเข้าลึกจากนั้นลงมือกรีดปากแผล เขากัดฝักมีดสั้นจนตัวสั่น เสียงที่แสดงถึงความเจ็บปวดของเขาทำให้นางสะดุ้ง“ทำต่อไป!” อวี๋เฟิงเยี่ยนบอกนางทั้งที่ปากยังคาบฝักมีด เหงื่อของเขาซึมออกมาทั่วใบหน้า หญิงสาวลงมีดอีกครั้ง อีกครั้ง กระทั่งมั่นใจว่าสามารถดึงลูกดอกออกมาได้ ตอนดึงออกมาได้อวี๋เฟิงเยี่ยนกลับหมดสติไป“หัวหน้าอวี๋! อวี๋เฟิงเยี่ยน!!”นางเรียกเขาเสียงสั่น รีบโปรยผงห้ามเลือด ฉีกประโปรงออกมากดเหนือแผล จากนั้นพยายามพันแผลอย่างทุลักทุเล หลังประคองชายหนุ่มขึ้นพิงตัวเองก็รีบพันแผลรอบอกเขาให้แน่น...“ท่านจะไม่เป็นไร ต้องไม่

มีอย่างหรือคนที่กำลังหนีตาย กลับมีท่าทางราวกำลังเล่นสนุก เสียงหัวเราะ ท่าทีที่ยังเต็มไปด้วยความแจ่มใสร่าเริง แม้สภาพทั้งสองมอมแมมอิดโรย ทว่าสภาพจิตใจกลับดียิ่งคุณหนูในห้องหอค้างแรมนอกจวน มีข่าวลือมากมายเริ่มแพร่ออกไป ข่าวการไล่จับกุมคนร้ายของสำนักตรวจการ กระทั่งการหายตัวไปของลั่วเฟิ่งหลัน คุณหนูสิบเอ็ดจวนเจ้ากรมตุลาการ กับหัวหน้าหน่วยสำนักตรวจการ อวี๋เฟิงเยี่ยน...“นี่มันสถานการณ์อะไรกัน” เขาถามอวี๋เฟิงเยี่ยนอีกฝ่ายถอนหายใจออกมาราวกำลังจนใจ “เซี่ย...ข้าว่าข้ากำลังพ่ายแพ้”“ต่อผู้ใดเล่า” ชายหนุ่มขมวดคิ้วสายตายังคงมองไปยังรถม้าของตระกูลลั่วที่แล่นจากไป เขา...เข้าใจขึ้นมาลางๆ“เจ้าว่าหากข้าลองทำในสิ่งที่เหนือความคาดหมาย ผู้คนจะสาปแช่งก่นด่าข้าหรือไม่”“ไม่ลองจะรู้หรือ ก่อนหน้าเจ้ามิใช่กังวลมาตลอดว่าฐานะอาจส่งผลต่อความสัมพันธ์? ตอนนั้นถึงกับหลบหน้านางเลยมิใช่หรือ”“นางพูดเองเจ้าก็ได้ยิน ...ไม่เกี่ยงว่ายากดีมีจนหรือสูงส่งต่ำต้อย ข้าคิดว่าหากพยายามสักหน่อยข้าอาจดูแลนางได้เป็นอย่างดี”เหวินเซี่ยถอนหายใจ “บุตรสาวเจ้ากรมตุลาการเลยนะ”ชายหนุ่มถอนหายใจจากนั้นเงยหน้าขึ้นหัวเราะ “ใช่...บุตรสาวเจ

ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา ลั่วเฟิ่งหลันละสายตามาจากสวี่อวิ๋น “ข้า...ขอตัวไปสุขาสักครู่” นางส่งสายตาไปยังเสี่ยวฮวาสาวใช้ของตน อีกฝ่ายเดินเข้ามาช่วยประคองและนำทาง ด้านหลังมีสวี่อวิ๋นมองตามด้วยสายตาหลากหลาย“นี่คงจะเป็นคุณหนูสิบเอ็ด” สตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาทักทายระหว่างทาง“ท่านนี้คือ?...”อีกฝ่ายยอบกายให้นาง “ข้าหลูฉินเจ้าค่ะ เป็นญาติผู้น้องของพี่อวิ๋น”พี่อวิ๋น??... “อ้อ ที่แท้คนกันเอง ข้าก็คือลั่วเฟิ่งหลัน ยินดีที่ได้พบ”“ท่านกล่าวไม่ผิด เป็นคนกันเองจริงๆ ต่อไปยังต้องให้ท่านช่วยดูแลข้า”“ดูแล...??” หญิงสาวมองอีกฝ่ายที่แต่งกายงดงาม ทว่านางกลับไม่เคยได้รับการแนะนำให้รู้จัก “ข้าจำไม่ได้ว่าเคยพบท่าน ไม่ทราบว่าท่านเพิ่งมาถึงเมืองหลวงหรือ”อีกฝ่ายยิ้ม “มิได้ ข้าเติบโตที่จวนตระกูลสวี่ ร่วมเรียนและอยู่เคียงข้างพี่อวิ๋นมาโดยตลอด ท่านป้าให้ข้าช่วยดูแลจวนเป็นบางครั้งบางคราว”“อ้อที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”“ข้าเคยเป็นคู่ทำพิธีสวมหมวกให้พี่อวิ๋นอีกด้วย”ลั่วเฟิ่งหลันอมยิ้ม “เช่นนี้นี่เอง”เห็นท่าทางอยากประกาศตัวของอีกฝ่าย นางไหนเลยจะไม่เข้าใจ ตระกูลใหญ่เลี้ยงดูคนมากมาย ที่เลี้ยงญาติเอาไว้ในจวนบ