Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งทีข้าผู้นี้...ขอยืนดูผู้อื่นทะเลาะกัน!!: Kapitel 31 – Kapitel 40

ซานเหอย่วนมีพื้นที่ไม่มาก บ้านล้อมลานสามด้านที่ตรงกลางเป็นทั้งเรือนหลักและโถงรับรอง เรือนห้อยทั้งสองด้าน ด้านหนึ่งเป็นส่วนของครัวและห้องเก็บของ อีกด้านเป็นห้องนอนที่แยกย่อยออกมาสองห้อง ลานกว้างตรงกลางมีเพียงบ่อเล็กๆ และสวนขนาดย่อม มีโต๊ะและเก้าอี้ไม้ไผ่วางเอาไว้สำหรับนั่งเล่นเสียงไอถี่ๆ ดังมาจากห้องนอนห้องหนึ่ง หญิงสาวเดินเข้าไปแล้วส่งเสียงเรียก “หัวหน้าอวี๋ข้าได้ยินว่าท่านไม่สบายจึงพาท่านหมอมาด้วย”มีเสียงบางอย่างตกแตก นางตกใจรีบผลักประตูเข้าไป “เกิดอะไรขึ้น!”บนเตียงนอนอวี๋เฟิงเยี่ยนตกตะลึงมองมาที่นาง ใบหน้าซีดขาว บนตัวสวมชุดสีขาวตัวใน ใบหน้าตกตะลึงราวกับยังไม่เชื่อ“คุณหนู...สิบเอ็ด??”“ข้าเอง” นางมองจอกชาที่หกกระจายหน้าเตียง เขาคงทำมันหลุดมือจนตกแตก “เสี่ยวฮวาไปตามท่านหมอมาเถิด” แล้วหญิงสาวก็เดินเข้าไปช่วยเขาเก็บเศษซากของจอกชา“ข้าทำเองเจ้าอย่าแตะ”“ท่านนั่งเฉยๆ” นางมองเขาจากนั้นรีบละสายตาเขาเองก็คล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าแต่งกายไม่เหมาะสมดังนั้นจึงกลับขึ้นเตียงคว้าผ้าห่มมาปิดจนถึงคอ “ข้าว่า...เจ้าออกไปรอข้างนอกดีหรือไม่ ข้าแต่งตัวสักครู่จะออกไปพบ”“ไม่ดี” นางกล่าวจากนั้นเก็บเศษจอกชาวา

“บังเอิญจริงๆ เจ้าค่ะ ข้าก็คือคุณหนูสิบเอ็ดตระกูลลั่วผู้นั้น คนที่มีข่าวลือไม่เว้นวัน” นางมีท่าทีจนใจอยู่บ้าง พอพูดจบท่านป้าหลี่ก็ลุกพรวดจากนั้นเดินออกไปจากบ้านอย่างรีบร้อนลั่วเฟิ่งหลันมองตามจากนั้นหลุดหัวเราะออกมา ข้างๆ มีเสียงถอนหายใจของอวี๋เฟิงเยี่ยน “แกล้งนางเช่นนี้...วันหน้าข้าจะยังมีคนมาทำความสะอาดส่งกับข้าวอยู่หรือไม่”นางยังคงรู้สึกขบขัน “ท่านมีเพื่อนบ้านที่น่าสนใจยิ่ง!!” แล้วก็หัวเราะออกมาอีกครั้งอวี๋เฟิงเยี่ยนรินชาส่งให้นาง “แล้วอย่างไร”“อะไรแล้วอย่างไร” นางถามเขา“เห็นว่าฉากที่จวนตระกูลสวี่น่าดูชมยิ่ง”นางยกมือหนึ่งขึ้นเท้าคางมองเขา “ก็สนุกดี” นางยอมรับ “แต่มีเรื่องน่าสนุกกว่านั้น”“เรื่องอะไรหรือ”“ท่านพ่อบอกข้าว่าเสนาบดีสำนักตรวจการไปหารือเรื่อง...ท่าน”มือของเขาชะงักไปทันที “รู้แล้ว?”“ใช่รู้แล้ว ดังนั้นจึงสงสัยว่าครั้งนี้ท่านไม่หลบหน้าข้าแล้วหรือ”เขาถอนหายใจอีกแล้ว... “ก่อนหน้านี้ข้าไม่มั่นใจ”“ไม่มั่นใจเรื่องใด”“ดูรอบๆ สิ” เขามองบรรยากาศในบ้านของตัวเอง “ทั้งหมดที่ข้ามีก็เท่าที่เห็นตอนนี้ ตัวข้าไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะสามารถดูแลผู้ใดได้ โดยเฉพาะ...สตรีที่จะมาเป็นฮูหยิ

“เช่นนั้นท่านจำร้านค้าที่ถนนตงสวี่ได้ใช่หรือไม่ เป็นร้านค้าที่เจินอี๋เหนียงซื้อมาจากคนตระกูลเฉิงที่นำออกขายทอดตลาด ยามที่สูญเสียประมุขเฉิงไปเมื่อหลายปีก่อน”“ดูเหมือนข้าเคยเห็นผ่านตา”“ข้าจะบอกท่านว่า...ที่นั่นมีห้องลับ”“ห้องลับ” เขาเลิกคิ้วมองนางคล้ายไม่อยากเชื่อ“ใช่ คือ...ที่นั่น...มี...ทองคำ”อวี๋เฟิงเยี่ยนหัวเราะ “เหลวไหล”“เหลวไหลหรือ” นางถามเขาดังนั้นเขาจึงมองนางด้วยท่าทีลังเล “จริงแล้วยังมีเรื่องที่น่าเหลวไหลกว่านี้อีกที่ข้าจะบอกท่าน”เขามองนางที่มีท่าทีจริงจังขึ้นมา “ข้า...ไม่ใช่ลั่วเฟิ่งหลัน แต่เป็น...เฉิงหลันซู”เขาขมวดคิ้วมองนาง “ฮูหยิน?”“คืนนั้นข้าสิ้นใจแต่ลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ในร่างของลั่วเฟิ่งหลันแล้ว ข้าตกใจมากตอนขยับตัวได้จึงกลับไปที่จวน เห็นที่นั่นมีงานศพก็ท้อแท้จนไม่อยากเชื่อ ข้าพบท่านที่นั่นตอนยังตกใจและไม่มีสติ ท่านเองก็คงสงสัยมาตลอดว่าข้าที่ไม่เคยออกจากจวน เหตุใดไปรู้จักสนิทสนมกับเฉิงหลันซูใช่หรือไม่ อีกอย่างข้าไม่เชื่อว่าท่านจะไม่เคยถามอิ๋งชุน นางคงบอกท่านแล้วว่าเฉิงหลันซูไม่เคยพบปะหรือรู้จักกับคุณหนูจวนขุนนาง ยิ่งเป็นถึงเจ้ากรมตุลาการยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีค

อวี๋ฮูหยินที่เป็นเจ้าของยิ้มแก้มปริ นางมองหน้าร้านที่เต็มไปด้วยผู้คน จากนั้นก็เอนศีรษะซบไหล่สามี “เหนื่อยแล้วหรือ กลับบ้านกันดีหรือไม่”“ได้” นางพยักหน้าในครัวมีเสียงทำกับข้าวกุกกัก ตอนที่ลั่วซานเยี่ยหิ้วไหสุราเดินเข้าไปในซานเหอย่วน กลิ่นหอมของเต้าหู้ผัดเผ็ดทำให้เขารู้สึกหิวขึ้นมา มองบุตรสาวที่นั่งมือเท้าคางมองอวี๋เฟิงเยี่ยนที่กำลังหั่นผักหน้าเตา นางส่งเสียงบอกว่าอยากกินโน่นนี่ จากนั้นก็มีเสียงของอวี๋เฟิงเยี่ยนตอบตกลงว่าจะทำให้นางกินวันถัดไป“ตะ...ใต้เท้า!” เสี่ยวฮวาเบิกตาวิ่งออกมาต้อนรับ “ใกล้มื้อเย็นท่านเขยกำลังเข้าครัว คุณหนูนาง...”ลั่วซานเยี่ยยกมือห้ามไม่ให้อีกฝ่ายพูด เขาถาม “เป็นเช่นนี้เสมอหรือ”“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”“คุณหนูของเจ้านั่งมอง ส่วนท่านเขยของเจ้าเข้าครัวทำกับข้าว”เสี่ยวฮวายิ้ม “เจ้าค่ะ ท่านเขยทำกับข้าวอร่อยมาก คุณหนูเข้าครัวทีไรเกือบทำมีดบาดมือตัวเอง ท่านเขยสั่งห้ามไม่ให้นางเข้าไปในครัวตอนที่เขาไม่อยู่ เวลาปกติจะมีข้ากับท่านป้าหลี่เข้าครัวเจ้าค่ะ คุณหนูเองก็อยากหัดเข้าครัวทว่าท่านเขยไม่ยอม”ลั่วซานเยี่ยส่งไหสุราให้เสี่ยวฮวา “วันนี้ข้าจะมาดื่มสุรากับบุตรเขยของข้า”“

“จริงอยู่สามีของข้าฐานะยากจน ทว่าข้าก็ไม่ได้ลำบาก เพราะข้าเองก็มีมือ มีเท้า มีสติปัญญา สิ่งใดขาดข้าสามารถสร้างขึ้นมาเพื่อเติมเต็ม สิ่งใดที่เขามีข้าเองก็มี สองคนร่วมแรงร่วมใจฝ่าฟันและร่วมทุกข์ร่วมสุข ตอนนี้ข้ามีความสุขดี หาได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ในบ้านสงบร่มเย็นไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล มีข้ากับเขาเพียงสองคนสามีภรรยา เช้าเขาออกไปทำงานข้าเองก็มีสิ่งที่รับผิดชอบ เย็นเขากับข้ากลับไปก็พูดคุยปรึกษาหารือ วันหยุดออกไปเดินเล่นซื้อของเล็กๆ น้อยๆ เย็นย่ำเขาทำกับข้าวข้าช่วยเขาเย็บปักซ่อมแซมชุด ชีวิตเรียบง่ายบางคราก็เป็นทุกสิ่งที่ปรารถนา ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเสียง ไม่จำเป็นต้องร่ำรวย ไม่จำเป็นต้องมีทุกสิ่ง เพราะบางครั้งความสุขก็เรียบงง่ายยิ่ง”มีเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นจากเบื้องหลัง ดูแล้วน่าจะเป็นอนุของจวนใดสักจวนลั่วเหยียนหลันหันไปด้วยท่าทีเอาเรื่อง ทว่าหญิงสาวคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ “ท่านยังไม่เปลี่ยนไปสักนิดยังขี้โมโหเช่นเคย อย่าไปใส่ใจนักเลยว่าผู้อื่นจะมอง จะคิดเช่นไร ตัวท่านรู้ดีว่าเสียงของคนรอบด้านที่ไม่เกี่ยวกับท่าน ก็เหมือนเสียงผายลมนั่นละ เหม็นชั่วครู่เดี๋ยวก็จางหายไป”“ลั่วเฟิ่งหลันเจ้าพูดถึง