LOGINมีผู้ใดพานพบชะตาประหลาดเช่นนางบ้าง อยู่ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกคราก็พบว่าตรงหน้าคืองานศพของตัวเอง!!! เฉิงหลันซู ประมุขตระกูลเฉิงผู้มากความสามารถ เพราะตรากตรำทำงานนางจึงล้มป่วยและสิ้นใจอย่างกะทันหัน ในขณะที่คนตระกูลเฉิงต่างกรูเข้ามาดึงทึ้งทรัพย์สมบัติ โดยไม่เกรงใจโลงศพของนางที่ตั้งอยู่ในห้องโถง ตัวหญิงสาวกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ...ลั่วเฟิ่งหลัน สตรีอ่อนแออมโรคที่ยังไม่เคยย่างกรายออกนอกจวนสักครั้ง จากหัวหน้าตระกูลคหบดีอันมั่งคั่ง... สู่บุตรสาวใต้เท้าเจ้ากรมตุลาการ... ที่สำคัญนางยังจำเพาะเจาะจงมาอยู่ในร่างของสตรีที่เพิ่งปักปิ่น แถมตอนนี้ก็เป็นช่วงที่สตรีทั่วทุกหัวเมืองเรียกว่า...เทศกาลล่าสามี!!! ชนชั้นสูงที่ถือดีว่าตนจากจวนขุนนาง กลับจัดงานเลี้ยงเป็นข้ออ้างเพื่อเสแสร้งอย่างเหนียมอาย ขณะมองหาคู่ครองที่ตนพึงใจ หญิงสาวให้ปวดศีรษะนัก ยกมือขึ้นกุมขมับ ในใจได้แต่คร่ำครวญ ...ผู้ใดจะวางแผนทะเลาะตบตีกันเพื่อแย่งบุรุษก็ตามสบายเถิด ข้าผู้นี้ขอยืนดูอยู่ห่างๆ ชมดูความครื้นเครงก็พอ!!
View MoreO aroma de chá de jasmim e feno-grego que costumava trazer paz ao salão de recepção do Chalé Montgomery agora parecia sufocante. Anne segurava a carta de cobrança entre os dedos com tanta força que o papel encorpado ameaçava rasgar. As dívidas deixadas pelo falecido pai não eram apenas numéricas; eram uma sentença que arrastaria sua mãe e suas duas irmãs mais novas para a miséria completa antes da próxima estação em Londres.
— Você não precisa fazer isso, minha querida — sussurrou Lady Clara, a mãe de Anne, com a voz embargada enquanto ajustava com mãos trêmulas o xale de lã sobre os ombros. — Encontraremos outro meio. Posso vender as últimas joias da família...
— As joias não pagam nem um terço dos juros de hipoteca deste mês, mamãe — respondeu Anne, mantendo a voz firme, embora seu peito apertasse. — E não permitirei que minhas irmãs sejam despejadas.
Anne caminhou até a janela que dava para a rua de paralelepípedos. A carruagem negra, ostentando o brasão gravado em prata da Casa Blackwood, acabara de parar em frente à entrada. A portinhola se abriu, e de dentro dela emergiu a figura imponente do Conde.
Lord Edmund Thorne parecia moldado a partir das próprias sombras da noite. Alto, de ombros largos sob o casaco de corte impecável e trajes num luto perpétuo, ele carregava uma aura que afastava qualquer tentativa de aproximação social. A aristocracia comentava em sussurros sobre o homem que se fechara no interior após a morte trágica de sua noiva, Lady Beatrice, consumida por uma febre misteriosa anos atrás. Diziam que seu coração havia morrido junto com ela no túmulo.
Quando os passos pesados de Edmund ecoaram pelo corredor e ele entrou na sala de estar, a temperatura do ambiente pareceu despencar. Seus olhos cinzentos e gélidos varreram o cômodo com escrutínio frio até pousarem em Anne.
— Lady Anne — disse ele. A voz era grave, ressonante e desprovida de qualquer calor. — Acredito que já saiba o motivo da minha visita sem anúncios prévios.
— Sei que o senhor possui as notas promissórias da minha família, Lord Blackwood — Anne deu um passo à frente, recusando-se a abaixar o olhar diante da postura intimidadora do nobre. — E sei que não veio aqui por mera caridade.
Edmund esboçou um meio sorriso sem um pingo de humor, tirando um envelope selado de dentro do sobretudo.
— Caridade é uma virtude para homens fracos, minha senhora. Eu estou aqui para propor um negócio. O testamento de meu pai exige que eu me case antes do meu trigésimo aniversário para manter o controle total das propriedades e do título de Blackwood. Caso contrário, tudo passa para a tutela do meu tio.
Ele deu mais dois passos em direção a ela, diminuindo a distância entre os dois até que Anne pudesse sentir a pressão da sua presença.
— Minha proposta é simples: o seu sobrenome em uma certidão e a sua presença em minha propriedade. Em troca, quito cada centavo das dívidas da sua família, garanto uma pensão vitalícia para sua mãe e o dote completo para suas irmãs.
Anne sustentou o olhar, sentindo o pulso acelerar.
— E quais são as suas exigências em relação a mim?
Edmund inclinou-se ligeiramente, baixando o tom de voz para que apenas ela ouvisse, um aviso cortante velado de civilidade:
— Você terá meu sobrenome, minha fortuna e o conforto da mansão. Mas não haverá demonstrações públicas de afeto, não haverá intromissão nos meus assuntos pessoais e, acima de tudo, Lady Anne... jamais espere encontrar afeição ou amor nesta união. Meu coração pertence ao passado.
A frieza daquelas palavras teria feito qualquer jovem da sociedade recuar, mas Anne apenas ergueu o queixo, assimilando a proposta com pragmatismo.
— Negócio fechado, milorde. Mas fique sabendo: não vendo minha dignidade. Exijo ter total liberdade para gerenciar o lar e acesso irrestrito à biblioteca de Blackwood Manor.
Um brilho fugaz de surpresa passou pelos olhos cinzentos de Edmund — a primeira rachadura em sua máscara de pedra —, mas ele rapidamente recuperou o controle. Ele estendeu o documento sobre a mesa de centro.
— Assine na linha indicada. A cerimônia será privada, em três dias.
Anne pegou a pena, molhou-a na tinta e assinou seu nome com mão firme, selando seu destino com o homem mais temido e enigmático da Inglaterra.
— Excelente — murmurou Edmund, guardando o documento. — Arrume suas malas. Na manhã após o casamento, partimos para o interior. Prepare-se, Lady Anne. A vida em Blackwood Manor não costuma ser gentil com estranhos.
Três dias depois, o som das rodas da carruagem cortava a estrada de terra sob uma chuva torrencial. O céu noturno estava carregado de nuvens escuras quando os portões de ferro fundido de Blackwood Manor se abriram.
Anne olhou pela janela e sentiu um calafrio percorrer sua espinha. A mansão erguia-se como um gigante de pedra entre as árvores antigas, com pouquíssimas janelas iluminadas.
Edmund, sentado à sua frente em silêncio absoluto durante toda a viagem, finalmente se moveu quando o veículo parou diante da entrada principal.
— Chegamos — disse ele, abrindo a porta e oferecendo a mão envolta em luva de couro para ajudá-la a descer.
Assim que os pés de Anne tocaram o solo encharcado, um trovão ensurdecedor cortou o céu, iluminando a fachada da mansão por um segundo. Naquele relance de luz, Anne olhou para o segundo andar e prendeu a respiração.
Em uma das janelas mais altas do ala oeste — a ala que Edmund declarara estar estritamente proibida —, a silhueta de uma mulher vestida de branco observava a chegada da carruagem.
Antes que Anne pudesse piscar, um novo relâmpago clareou o local, mas a janela agora estava completamente vazia.
“เขาคงไม่ได้คิดจะบังคับให้ท่านแต่งงานกระมัง ท่านยอมเขาไม่ได้นะ ชีวิตทั้งชีวิตของท่านท่านต้องตัดสินใจเอง”“ข้ารู้แล้วน่าพยายามอยู่”“แต่งงานดีหรือไม่” นางเสนอ “ข้าออกหน้าให้ท่านเอง”“แต่งกับใครเล่า”อวี๋เฟิงเยี่ยนคีบกับข้าวให้นาง แต่นางกลับครุ่นคิดเขาจึงคีบเข้าปากนางเสียเลย “พี่อิ๋งอิ๋งอย่างไรเล่า!”เหวินเซี่ยเลิกคิ้ว “อิ๋งเอ๋อร์?”“ใช่ ท่านรู้จักกับนางมานาน นางเองก็ยังไม่มีคู่หมาย เป็นคนกันเองทั้งสิ้น นางนิสัยดี ท่านเองก็ใช้ได้ คบหากันตอนนี้จะได้รู้จักกันให้มากขึ้น”เหวินเซี่ยครุ่นคิดจากนั้นลุกพรวด “ข้าไปหาแม่สื่อก่อน”“เดี๋ยวสิ! ข้าหมายถึงค่อยๆ เขาหานาง...หัวหน้าเหวินท่านจะไปไหน!”อวี๋เฟิงเยี่ยนหัวเราะดันนางให้นั่งลง “ก่อเรื่องเข้าแล้วยังไม่รู้ตัวหรือ ดูว่าแม่นางเจินจะคิดอย่างไรหากรู้ว่าเจ้าเป็นคนยั่วยุให้อาเซี่ยส่งแม่สื่อไปตระกูลเจิน”“ข้าว่าพวกเขาเหมาะสมกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าให้เขาลงมือฉับไวเช่นนี้ ข้าหมายถึงค่อยๆ เข้าหานางต่างหาก”เจินอิ๋งอิ๋งอายุมากกว่านางสองปี ตระกูลเจินไม่ได้บีบบังคับไม่ได้เร่งรัดเรื่องการแต่งงาน ดังนั้นอีกฝ่ายจึงยังดูแลบัญชีของตระกูลเจิน ญาติของนางผู้นี้เป็น
“ขณะที่เรือนหลังของสตรีอื่นมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งแก่งแย่งชิงดี นางกลับยืนมองผู้อื่นทะเลาะกันด้วยความรู้สึกเฉยชา เจ้ายังคิดอีกหรือว่าเหนือกว่านาง ไม่เลย...เพราะข้าเองก็ไม่คิดเช่นนั้น” กล่าวจบก็เดินไปขึ้นรถม้า ทิ้งให้สตรีที่อยู่เบื้องหลังอึ้งงันและพูดไม่ออกสตรีทั่วหล้าล้วนปรารถนาที่จะเป็นเช่นนี้ แม้ช่วงหนึ่งในชีวิตสามีมายืนรอกลับพร้อมกัน ส่งมือมาให้ จับมือกันเดินไปข้างหน้า ยิ้มอบอุ่น ความรักที่เปิดเผยผ่านดวงตา ในบรรดาพวกนางมีลั่วเฟิ่งหลันคนเดียวเท่านั้นที่สามารถทำได้อวี๋เฟิงเยี่ยนแง้มประตูห้องนอนจากนั้นก็สอดตัวเข้าไปเงียบๆ วันนี้เขากลับดึกมากเพราะคดีที่ต้องออกนอกกำแพงเมือง ได้ยินจากท่านป้าหลี่ว่าผู้เป็นฮูหยินไม่สบาย เขาไม่อยากรบกวนนางจึงกลับมาเงียบๆ อาบน้ำและเปลี่ยนชุด ย่องขึ้นไปบนเตียงนอนโดยไม่ปลุกนางทว่าทันทีที่สอดตัวเข้าไปในผ้านวม ลั่วเฟิ่งหลันก็ยังขยับตัวตื่น นางสอดแขนกอดเขาซุกใบหน้าเข้ากับลำคอของสามี“ข้าทำเจ้าตื่นหรือ”“ท่านอาบน้ำหรือผิวเย็นมาก”“ใช่ หนาวหรือ”“เปล่า...สบายที่สุด” นางซุกใบหน้าเข้ากับผิวข้างคอของเขา เขารู้สึกได้ถึงไอร้อนกรุ่นๆ“เจ้าเป็นไข้แล้ว กินยาแล้วหรือยัง”
“จริงอยู่สามีของข้าฐานะยากจน ทว่าข้าก็ไม่ได้ลำบาก เพราะข้าเองก็มีมือ มีเท้า มีสติปัญญา สิ่งใดขาดข้าสามารถสร้างขึ้นมาเพื่อเติมเต็ม สิ่งใดที่เขามีข้าเองก็มี สองคนร่วมแรงร่วมใจฝ่าฟันและร่วมทุกข์ร่วมสุข ตอนนี้ข้ามีความสุขดี หาได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ในบ้านสงบร่มเย็นไม่มีเรื่องให้ต้องกังวล มีข้ากับเขาเพียงสองคนสามีภรรยา เช้าเขาออกไปทำงานข้าเองก็มีสิ่งที่รับผิดชอบ เย็นเขากับข้ากลับไปก็พูดคุยปรึกษาหารือ วันหยุดออกไปเดินเล่นซื้อของเล็กๆ น้อยๆ เย็นย่ำเขาทำกับข้าวข้าช่วยเขาเย็บปักซ่อมแซมชุด ชีวิตเรียบง่ายบางคราก็เป็นทุกสิ่งที่ปรารถนา ไม่จำเป็นต้องมีชื่อเสียง ไม่จำเป็นต้องร่ำรวย ไม่จำเป็นต้องมีทุกสิ่ง เพราะบางครั้งความสุขก็เรียบงง่ายยิ่ง”มีเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นจากเบื้องหลัง ดูแล้วน่าจะเป็นอนุของจวนใดสักจวนลั่วเหยียนหลันหันไปด้วยท่าทีเอาเรื่อง ทว่าหญิงสาวคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ “ท่านยังไม่เปลี่ยนไปสักนิดยังขี้โมโหเช่นเคย อย่าไปใส่ใจนักเลยว่าผู้อื่นจะมอง จะคิดเช่นไร ตัวท่านรู้ดีว่าเสียงของคนรอบด้านที่ไม่เกี่ยวกับท่าน ก็เหมือนเสียงผายลมนั่นละ เหม็นชั่วครู่เดี๋ยวก็จางหายไป”“ลั่วเฟิ่งหลันเจ้าพูดถึง
มีราชโองการให้ลั่วเฟิ่งหลันเข้าเฝ้าในวังหลวง หญิงสาวแต่งตัวเป็นทางการและขึ้นรถม้าตรงเข้าวังหลวง นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีหลังแต่งงานที่นางได้เข้าวังหลวง ในใจย่อมรู้สึกตื่นเต้นระคนประหลาดใจแม้ลู่กงกงกล่าวว่าเป็นเรื่องใบชาอบสมุนไพรของร้านใบชาอวี๋ลั่ว แต่ลึกๆ นางที่ออกเรือนไปแล้วไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าย่อมตื่นตระหนกเป็นธรรมดาก่อนแต่งงานนางคือคุณหนูสิบเอ็ดจวนใต้เท้าเจ้ากรมตุลาการ ทว่าหลังแต่งงานนางเป็นเพียงฮูหยินของหัวหน้าหน่วยของสำนักตรวจการ ฐานะต่ำกว่าเดิมขั้นหนึ่ง มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้แน่นอนว่าย่อมเป็นเรื่องแปลกก่อนเข้าเฝ้าว่าตื่นเต้นแล้ว หลังจากรู้ว่าเป็นเรื่องของที่ระลึกที่นางจะต้องนำขึ้นถวายเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ทางการทูต ลั่วเฟิ่งหลันก็ทั้งดีใจและทั้งกังวลอีกสามเดือนจะมีคณะทูตจากต่างแดนมาเยือน ฮ่องเต้เห็นว่าชาผลไม้และชาอบสมุนไพรของนางทั้งแปลกและดี ดังนั้นจึงอยากให้นางทำขึ้นเพื่อมอบให้คณะทูตสามเดือนนางยังมีเวลา... หญิงสาวตบปากรับคำและมั่นใจว่านางทำได้!!ยิ่งไปกว่านั้นหลังเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ฮองเฮายังเรียกตัวนางไปเข้าเฝ้า ที่ตำหนักเฟิ่งหวงหญิงสาวได้พบสตรีสูงศักดิ์จากจวนต่างๆ ไม่เว้นแม้แ
“พี่เจ็ด” ลั่วอิ่นเกอขมวดคิ้ว “ล้วนเป็นพี่น้องกัน ท่านก็รู้ว่าน้องสิบเอ็ดไม่ค่อยสบาย ท่านก็...”เสี่ยวฮวายอบกายตอบ “ตอบคุณหนูเจ็ด ...คุณหนูเก้า ชานี้เป็นเจินฮูหยินที่มาเยี่ยมคราวก่อนนำมามอบให้เจ้าค่ะ มิใช่ใต้เท้ามอบให้”ของที่มีในเรือนของหญิงสาว ส่วนใหญ่แล้วหากเป็นของที่คนในจวนตระกูลลั่วไม่มี หญิงส
“เจ้าค่ะ” หญิงสาวมองมือที่อบอุ่นนุ่มนิ่มซึ่งกุมมือของตนแน่น มารดาผู้ให้กำเนิดแต่กลับไม่อาจเรียกขานเป็นมารดา ดูแล้วชีวิตในจวนของสตรีจวนขุนนางนี้หาได้เป็นอย่างที่ผู้คนด้านนอกล้วนอิจฉาเจินอี๋เหนียงเดิมทีชาติกำเนิดต่ำต้อยเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุของคหบดีที่พอจะมีฐานะ อาศัยรูปร่างหน้าตาที่งดงามทำให
หากเขาเป็นคนของสำนักตรวจการ เช่นนั้นการจะสืบหาตัวคนที่เคยช่วยในอดีตย่อมไม่ได้ยากเย็น วันนี้เขายื่นมือเข้าช่วยเรื่องการจัดงานศพ ตัวนางเองย่อมเขาใจได้เป็นอย่างดี ทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งในการกระทำของอีกฝ่าย...ด้านนอกมีเสียงฝีเท้า...เสี่ยวฮวาเดินเข้ามาด้วยท่าทีระมัดระวัง “คุณหนู”“เข้ามาสิ”อีกฝ่ายเดินเข
ชั่วขณะที่สติเลือนรางไม่อาจแยกแยะความจริงหรือความฝัน หญิงสาวได้ยินสาวใช้ซุบซิบพูดคุยกันอย่างสนุกปาก ดังนั้นแม้จะนอนนิ่งบนเตียงนางก็ยังรับรู้ความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่ดี“ได้ยินมาว่าคืนนั้นที่คุณหนูหายตัวไป แท้ที่จริงนางไปยังจวนตระกูลเฉิง”“ที่นั่นมีงานศพนี่นา ประมุขเฉิงผู้นั้นได้ยินมาว่าตรากตรำทำงาน












reviews