เกิดใหม่ทั้งทีข้าผู้นี้...ขอยืนดูผู้อื่นทะเลาะกัน!!

เกิดใหม่ทั้งทีข้าผู้นี้...ขอยืนดูผู้อื่นทะเลาะกัน!!

last updateLast Updated : 2026-03-28
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
42Chapters
3.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มีผู้ใดพานพบชะตาประหลาดเช่นนางบ้าง อยู่ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกคราก็พบว่าตรงหน้าคืองานศพของตัวเอง!!! เฉิงหลันซู ประมุขตระกูลเฉิงผู้มากความสามารถ เพราะตรากตรำทำงานนางจึงล้มป่วยและสิ้นใจอย่างกะทันหัน ในขณะที่คนตระกูลเฉิงต่างกรูเข้ามาดึงทึ้งทรัพย์สมบัติ โดยไม่เกรงใจโลงศพของนางที่ตั้งอยู่ในห้องโถง ตัวหญิงสาวกลับลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของ...ลั่วเฟิ่งหลัน สตรีอ่อนแออมโรคที่ยังไม่เคยย่างกรายออกนอกจวนสักครั้ง จากหัวหน้าตระกูลคหบดีอันมั่งคั่ง... สู่บุตรสาวใต้เท้าเจ้ากรมตุลาการ... ที่สำคัญนางยังจำเพาะเจาะจงมาอยู่ในร่างของสตรีที่เพิ่งปักปิ่น แถมตอนนี้ก็เป็นช่วงที่สตรีทั่วทุกหัวเมืองเรียกว่า...เทศกาลล่าสามี!!! ชนชั้นสูงที่ถือดีว่าตนจากจวนขุนนาง กลับจัดงานเลี้ยงเป็นข้ออ้างเพื่อเสแสร้งอย่างเหนียมอาย ขณะมองหาคู่ครองที่ตนพึงใจ หญิงสาวให้ปวดศีรษะนัก ยกมือขึ้นกุมขมับ ในใจได้แต่คร่ำครวญ ...ผู้ใดจะวางแผนทะเลาะตบตีกันเพื่อแย่งบุรุษก็ตามสบายเถิด ข้าผู้นี้ขอยืนดูอยู่ห่างๆ ชมดูความครื้นเครงก็พอ!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1.1

O aroma de chá de jasmim e feno-grego que costumava trazer paz ao salão de recepção do Chalé Montgomery agora parecia sufocante. Anne segurava a carta de cobrança entre os dedos com tanta força que o papel encorpado ameaçava rasgar. As dívidas deixadas pelo falecido pai não eram apenas numéricas; eram uma sentença que arrastaria sua mãe e suas duas irmãs mais novas para a miséria completa antes da próxima estação em Londres.

— Você não precisa fazer isso, minha querida — sussurrou Lady Clara, a mãe de Anne, com a voz embargada enquanto ajustava com mãos trêmulas o xale de lã sobre os ombros. — Encontraremos outro meio. Posso vender as últimas joias da família...

— As joias não pagam nem um terço dos juros de hipoteca deste mês, mamãe — respondeu Anne, mantendo a voz firme, embora seu peito apertasse. — E não permitirei que minhas irmãs sejam despejadas.

Anne caminhou até a janela que dava para a rua de paralelepípedos. A carruagem negra, ostentando o brasão gravado em prata da Casa Blackwood, acabara de parar em frente à entrada. A portinhola se abriu, e de dentro dela emergiu a figura imponente do Conde.

Lord Edmund Thorne parecia moldado a partir das próprias sombras da noite. Alto, de ombros largos sob o casaco de corte impecável e trajes num luto perpétuo, ele carregava uma aura que afastava qualquer tentativa de aproximação social. A aristocracia comentava em sussurros sobre o homem que se fechara no interior após a morte trágica de sua noiva, Lady Beatrice, consumida por uma febre misteriosa anos atrás. Diziam que seu coração havia morrido junto com ela no túmulo.

Quando os passos pesados de Edmund ecoaram pelo corredor e ele entrou na sala de estar, a temperatura do ambiente pareceu despencar. Seus olhos cinzentos e gélidos varreram o cômodo com escrutínio frio até pousarem em Anne.

— Lady Anne — disse ele. A voz era grave, ressonante e desprovida de qualquer calor. — Acredito que já saiba o motivo da minha visita sem anúncios prévios.

— Sei que o senhor possui as notas promissórias da minha família, Lord Blackwood — Anne deu um passo à frente, recusando-se a abaixar o olhar diante da postura intimidadora do nobre. — E sei que não veio aqui por mera caridade.

Edmund esboçou um meio sorriso sem um pingo de humor, tirando um envelope selado de dentro do sobretudo.

— Caridade é uma virtude para homens fracos, minha senhora. Eu estou aqui para propor um negócio. O testamento de meu pai exige que eu me case antes do meu trigésimo aniversário para manter o controle total das propriedades e do título de Blackwood. Caso contrário, tudo passa para a tutela do meu tio.

Ele deu mais dois passos em direção a ela, diminuindo a distância entre os dois até que Anne pudesse sentir a pressão da sua presença.

— Minha proposta é simples: o seu sobrenome em uma certidão e a sua presença em minha propriedade. Em troca, quito cada centavo das dívidas da sua família, garanto uma pensão vitalícia para sua mãe e o dote completo para suas irmãs.

Anne sustentou o olhar, sentindo o pulso acelerar.

— E quais são as suas exigências em relação a mim?

Edmund inclinou-se ligeiramente, baixando o tom de voz para que apenas ela ouvisse, um aviso cortante velado de civilidade:

— Você terá meu sobrenome, minha fortuna e o conforto da mansão. Mas não haverá demonstrações públicas de afeto, não haverá intromissão nos meus assuntos pessoais e, acima de tudo, Lady Anne... jamais espere encontrar afeição ou amor nesta união. Meu coração pertence ao passado.

A frieza daquelas palavras teria feito qualquer jovem da sociedade recuar, mas Anne apenas ergueu o queixo, assimilando a proposta com pragmatismo.

— Negócio fechado, milorde. Mas fique sabendo: não vendo minha dignidade. Exijo ter total liberdade para gerenciar o lar e acesso irrestrito à biblioteca de Blackwood Manor.

Um brilho fugaz de surpresa passou pelos olhos cinzentos de Edmund — a primeira rachadura em sua máscara de pedra —, mas ele rapidamente recuperou o controle. Ele estendeu o documento sobre a mesa de centro.

— Assine na linha indicada. A cerimônia será privada, em três dias.

Anne pegou a pena, molhou-a na tinta e assinou seu nome com mão firme, selando seu destino com o homem mais temido e enigmático da Inglaterra.

— Excelente — murmurou Edmund, guardando o documento. — Arrume suas malas. Na manhã após o casamento, partimos para o interior. Prepare-se, Lady Anne. A vida em Blackwood Manor não costuma ser gentil com estranhos.

Três dias depois, o som das rodas da carruagem cortava a estrada de terra sob uma chuva torrencial. O céu noturno estava carregado de nuvens escuras quando os portões de ferro fundido de Blackwood Manor se abriram.

Anne olhou pela janela e sentiu um calafrio percorrer sua espinha. A mansão erguia-se como um gigante de pedra entre as árvores antigas, com pouquíssimas janelas iluminadas.

Edmund, sentado à sua frente em silêncio absoluto durante toda a viagem, finalmente se moveu quando o veículo parou diante da entrada principal.

— Chegamos — disse ele, abrindo a porta e oferecendo a mão envolta em luva de couro para ajudá-la a descer.

Assim que os pés de Anne tocaram o solo encharcado, um trovão ensurdecedor cortou o céu, iluminando a fachada da mansão por um segundo. Naquele relance de luz, Anne olhou para o segundo andar e prendeu a respiração.

Em uma das janelas mais altas do ala oeste — a ala que Edmund declarara estar estritamente proibida —, a silhueta de uma mulher vestida de branco observava a chegada da carruagem.

Antes que Anne pudesse piscar, um novo relâmpago clareou o local, mas a janela agora estava completamente vazia.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ketchup_Syrup
Ketchup_Syrup
สนุกค่ะ งานเลือกคู่อลเวง ส่วนป้าข้างบ้านคือสายข่าวของจริง 555
2026-06-27 12:44:53
0
0
42 Chapters
บทที่ 1.1
สายลมโหมกระโชก พายุพัดซัดกระหน่ำ กลางดึกอันเงียบงันอยู่ๆ ก็เกิดพายุฝนโหมรุนแรง เมืองลั่วหยางอันสงบสุขคืนนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหวาดกลัว ฝนเทลงมาหลังสายลมกระโชกเสียงหยาดฝนกระทบหลังคาดังสลับกับเสียงอสุนีบาต แสงวับวาบทำให้มองเห็นท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยกลุ่มเมฆดำทะมึนดูคล้ายปิศาจแห่งรัตติกาล เสียงอสุนีบาตดังสนั่นติดต่อกันราวกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมาในไม่ช้า พร้อมกันนั้นก็มีครืนๆ ดังขึ้นเป็นระลอกสะท้อนไปมาทุกด้านท่ามกลางความน่าหวาดหวั่น กลับมีเงาร่างของสตรีนางหนึ่งสวมชุดสีขาวเปียกโชก นางเดินเท้าเปล่ามากับแสงวับวาบสาดประกายของแสงอสุนีบาต กระทั่งหยุดลงยังหน้าจวนที่แขวนแถบผ้าสีขาวเป็นสัญลักษณ์ของการไว้ทุกข์ สตรีนางนั้นเดินเข้าไปด้วยท่าทีเหม่อลอยยามเฝ้าประตูที่แอบงีบหลับลืมตาขึ้นมาเห็น เขาเบิกตาอ้าปากค้างด้วยความหวาดกลัว แหกปากตะโกนขึ้นมาสุดเสียง“ผีหลอก!!!”สตรีนางนั้นไม่ได้หยุด ไม่สนใจเสียงแหกปากด้วยความหวาดกลัวนั้น นางเพียงเดินไปยังโถงของจวน โถงกว้างมีโลงศพตั้งอยู่ รอบๆ ร้างไร้ซึ่งผู้คน ไม่มีคนเฝ้า ไม่มีสาวใช้คอยต้อนรับ ไม่มีใครเลยที่ยอมเสียเวลาไว้ทุกข์ส่งคนตายสู่ปรโลกช่างน่าเศร้
Read more
บทที่ 1.2
ชั่วขณะที่สติเลือนรางไม่อาจแยกแยะความจริงหรือความฝัน หญิงสาวได้ยินสาวใช้ซุบซิบพูดคุยกันอย่างสนุกปาก ดังนั้นแม้จะนอนนิ่งบนเตียงนางก็ยังรับรู้ความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่ดี“ได้ยินมาว่าคืนนั้นที่คุณหนูหายตัวไป แท้ที่จริงนางไปยังจวนตระกูลเฉิง”“ที่นั่นมีงานศพนี่นา ประมุขเฉิงผู้นั้นได้ยินมาว่าตรากตรำทำงานจนล้มป่วยและสิ้นใจกะทันหัน”“ใช่ๆ ข้าเองก็ได้ยินมาเช่นนั้น ผู้ที่ส่งตัวคุณหนูกลับจวนก็คือใต้เท้าอวี๋แห่งอวี้สื่อต้าฟู[1] เขายังถามด้วยว่าคุณหนูรู้จักสนิทสนมกับคุณหนูหรือไม่ เหตุใดคุณหนูจึงไปที่นั่นกลางดึก”“แต่ก็น่าแปลกนะ คุณหนูไปทำอะไรที่นั่นกลางดึก นางไม่เคยรู้จักกับประมุขเฉิงเสียหน่อย”“อย่าว่าแต่รู้จักเลย นางไม่เคยออกไปจากจวนด้วยซ้ำ แล้วนางไปที่นั่นได้อย่างไร รู้เส้นทางไปถึงที่นั่นได้อย่างไร”“นั่นสิข้าก็ตอบใต้เท้าอวี๋ไปเช่นนั้น”“แล้วนี่...เจ้าได้ยินข่าวลือหรือไม่”“ข่าวลืออะไรหรือ”“ก็เรื่องประมุขเฉิงอย่างไรเล่า ได้ยินมาว่าตระกูลเฉิงคงจบสิ้นลงแล้ว ทั้งๆ ที่ประมุขเฉิงประคับประคองกิจการร้านค้ามาได้ด้วยดี พอนางสิ้นใจไม่เพียงไม่มีใครก้าวขึ้นมารับช่วง แต่พวกเขายังยื้อแย่งทรัพย์สินต่างๆ อย่า
Read more
บทที่ 1.3
หากเขาเป็นคนของสำนักตรวจการ เช่นนั้นการจะสืบหาตัวคนที่เคยช่วยในอดีตย่อมไม่ได้ยากเย็น วันนี้เขายื่นมือเข้าช่วยเรื่องการจัดงานศพ ตัวนางเองย่อมเขาใจได้เป็นอย่างดี ทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งในการกระทำของอีกฝ่าย...ด้านนอกมีเสียงฝีเท้า...เสี่ยวฮวาเดินเข้ามาด้วยท่าทีระมัดระวัง “คุณหนู”“เข้ามาสิ”อีกฝ่ายเดินเข้าไปหลังฉากกั้นหน้าเตียง ใบหน้าขาวซีดของลั่วเฟิ่งหลันทำให้เสี่ยวฮวารีบรินชาร้อนส่งให้ผู้เป็นนาย “ตื่นนานแล้วหรือเจ้าคะ”“อืม” นางรับคำจิบชาอุ่นๆ แล้วรู้สึกชุ่มคอ “สืบได้ความหรือไม่”“แม่นางอิ๋งชุนหลังเสร็จงานศพก็หายตัวไปเลยเจ้าค่ะ มีคนมากมายหลายจวนอยากได้นางไปเป็นคนคุ้มกัน ทว่ากลับไม่มีใครหานางพบ ข้าน้อยคิดว่าคงยากนักที่จะตามตัว”“อืม นางฝีมือดีมาก หากอยากหายตัวไปก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แล้วเรื่องร้านค้าเล่า”“ร้านค้าที่ถนนอิ่งถงนายท่านเฉิงเป็นคนขายไป ผู้ที่ซื้อก็คือนายท่านสวี ร้านค้าที่ถนนหลางสือ ถานฮูหยินเป็นคนครอบครอง ได้ยินมาว่าบุตรชายของนางขายไปเมื่อไม่กี่วันก่อน นายท่านตระกูลซางซื้อไปด้วยเงินหกพันตำลึง ร้านเครื่องประดับคุณชายน้อยเฉิงเจี๋ยครอบครอง ทว่ามารดาของเขาซุนอี๋เหนียงขายไปแล้ว ทั้งยัง
Read more
บทที่ 1.4
“เจ้าค่ะ” หญิงสาวมองมือที่อบอุ่นนุ่มนิ่มซึ่งกุมมือของตนแน่น มารดาผู้ให้กำเนิดแต่กลับไม่อาจเรียกขานเป็นมารดา ดูแล้วชีวิตในจวนของสตรีจวนขุนนางนี้หาได้เป็นอย่างที่ผู้คนด้านนอกล้วนอิจฉาเจินอี๋เหนียงเดิมทีชาติกำเนิดต่ำต้อยเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุของคหบดีที่พอจะมีฐานะ อาศัยรูปร่างหน้าตาที่งดงามทำให้ใต้เท้าลั่วหลงใหลรักใคร่ มีบุตรสาวคนหนึ่งแม้ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่กำเนิด ทว่าใต้เท้าลั่วก็รักราวกับแก้วตาดวงใจเทียบกับบุตรชายบุตรสาวที่เกิดจากอนุคนอื่นๆ ของใต้เท้าลั่ว ชีวิตของลั่วเฟิ่งหลันในจวนก็ไม่ได้ดูน่าสงสารนัก นางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุก็จริง แต่ฮูหยินใหญ่ก็นับว่าเอ็นดูนางอยู่บ้าง เจินอี๋เหนียงเองก็ไม่ได้ชอบการแก่งแย่งชิงดี ตรงกันข้ามนางเชื่อฟังฮูหยินใหญ่มาตลอด ชีวิตการเป็นอยู่ของสองแม่ลูกจึงนับว่าไม่เลวมารดาก็เป็นบุตรสาวจากจวนคหบดีที่ฐานะร่ำรวย เงินทองไม่ขาดมือสามารถส่งเสริมทางด้านนี้ให้ใต้เท้าลั่ว ดังนั้นในจวนเจ้ากรมตุลาการจึงไม่มีใครกล้ารังแกนางกับมารดาได้ยินมาว่าหญิงสาวร่างกายอ่อนแอ ทั้งยังเจ็บป่วยกระเสาะกระแสะตั้งแต่ยังเล็ก ไม่เคยก้าวเท้าออกไปจากจวนแม้แต่ก้าวเดียว ใต้เท้าลั่วรั
Read more
บทที่ 1.5
“พี่เจ็ด” ลั่วอิ่นเกอขมวดคิ้ว “ล้วนเป็นพี่น้องกัน ท่านก็รู้ว่าน้องสิบเอ็ดไม่ค่อยสบาย ท่านก็...”เสี่ยวฮวายอบกายตอบ “ตอบคุณหนูเจ็ด ...คุณหนูเก้า ชานี้เป็นเจินฮูหยินที่มาเยี่ยมคราวก่อนนำมามอบให้เจ้าค่ะ มิใช่ใต้เท้ามอบให้”ของที่มีในเรือนของหญิงสาว ส่วนใหญ่แล้วหากเป็นของที่คนในจวนตระกูลลั่วไม่มี หญิงสาวมักจะได้รับจากคนตระกูลเจิน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร ดังนั้นจึงใช้เรื่องนี้อุดปากลั่วเหอชิงได้เสี่ยวฮวาเป็นคนฉลาด...สมแล้วที่คนตระกูลเดิมของเจินอี๋เหนียงส่งเข้ามาดูแลลั่วเฟิ่งหลันลั่วเฟิ่งหลันจิบชาแล้วมองท่าทีของพี่สาวต่างมารดาทั้งสองคน ลั่วอิ่นเกอแม้คล้ายไม่มีอะไร ทว่าก็ไม่ได้ห้ามปรามที่พี่สาวแสดงท่าทีเช่นนี้ ลั่วเหอชิงนั้นแสดงออกชัดว่าไม่อยากมาที่นี่ พอมาก็แสดงท่าทีโกรธขึ้งและริษยาอย่างชัดเจนลั่วเฟิ่งหลันถอนหายใจ “พี่เจ็ดหากท่านยังขุ่นเคืองเรื่องที่ข้าเข้ามาอยู่ในสวนจื่อหลันนี้ เช่นนั้น...ข้าย้ายไปอยู่สวนเหอเซียงของท่าน ให้ท่านย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ดีหรือไม่”ลั่วเหอชิงยิ้มกว้างตาโตกำลังจะตอบรับทว่า...เสียงของลั่วเหยียนหลันกลับดังขึ้นขัด “ไม่ได้!” พร้อมกับเจ้าตัวที่เดินเข้ามาด้
Read more
บทที่ 1.6
“ก็...ที่นั่นเป็นที่ตั้งของร้านแลกเงินตระกูลเจิน อย่างไรใต้เท้าก็เป็นขุนนาง แม้สนิทสนมแต่ท่านก็ไม่ควรไปที่นั่นโดยพลการ”หญิงสาวถอนหายใจ จริงๆ แล้วนางอยากไปดูที่ร้านเครื่องประดับตระกูลเฉิงต่างหาก ลืมไปว่าข้อห้ามมากมายของตระกูลชนชั้นสูงนั้น ทำให้แม้แต่ญาติสนิทก็ไปมาหาสู่กันอย่างเปิดเผยไม่ได้ให้อย่างไรชนชั้นสูงก็ยังมองว่าคหบดีนั้นต่ำต้อย แม้สนิทสนมแต่ก็ไปมาหาสู่กันโดยจำกัด หากจะไปมาก็ต้องแจ้งก่อนล่วงหน้า ไม่จำเป็นก็จะไม่ติดต่อหรือเยี่ยมเยียนนอกจากมีเทศกาล งานเลี้ยง หรือเรื่องเร่งด่วนที่เลี่ยงไม่ได้อย่างเช่น...ตอนที่เจินฮูหยินมาเยี่ยมตอนที่นางป่วยหนักอย่างเช่น...ตอนที่บิดาได้รับราชโองการเป็นผู้ตรวจการไปแจกข้าวของให้ผู้ประสบอุกทกภัย ครานั้นตระกูลเจินจึงออกหน้าบริจาคเงินสมทบ หลังจากนั้นใต้เท้าลั่วก็ต้องไปเยือนเพื่อกล่าวคำขอบคุณ โดยถือโอกาสพาเจินอี๋เหนียงกลับไปเยี่ยมเยียนบ้านเดิมด้วยอย่างเช่น...ตอนที่ลั่วเฟิ่งหลันปักปิ่นอย่างเช่น...ทายาทของตระกูลเจินเข้าพิธีสวมหมวกล่วงเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ใต้เท้าลั่วจึงไปเป็นประธานในงานเลี้ยง ทำให้ตระกูลเจินพลอยมีหน้ามีตาขณะกำลังจะหมุนตัวเดินกลับจวนตระกูล
Read more
บทที่ 1.7
“เจ้าค่ะ” นางไม่ได้ปฏิเสธจะว่าไปแล้วลั่วอวี่อวี้ก็คืออีกคนหนึ่งที่คนในจวนไม่มีใครกล้าล่วงเกิน เขาเป็นทายาทที่ใต้เท้าลั่วภูมิใจหนักหนา เป็นอนาคตทั้งหมดของคนตระกูลลั่ว ดังนั้นเขาพูดอะไรทุกคนล้วนไม่กล้าขัด ได้เขาคอยเอ็นดูสงสารแน่นอนลั่วเฟิ่งหลันย่อมโล่งอก“นี่ให้เจ้า”“อะไรหรือเจ้าคะ” บนรถม้าเขาส่งห่อของให้นาง เปิดออกดูก็พบว่าเป็นชุดพู่กันและที่ฝนหมึก“ข้าเพิ่งได้มาเมื่อวานกำลังคิดจะยกให้เจ้าพอดี วันนี้พบกันก็ให้เจ้าตอนนี้เลย เจ้าอายุยังน้อยเรียนรู้ไม่ได้มากเท่าพี่สาวคนอื่นๆ สุขภาพเพิ่งดีขึ้นก็อย่าหักโหม ค่อยๆ เรียนรู้ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป”“ขอบพระคุณพี่รองเจ้าค่ะ”“แล้ว...งานเลี้ยงในวังหลวงเจ้าจะไปหรือไม่”“งะ...งานเลี้ยง?”“เจ้าไม่รู้? เดือนหน้าฝ่าบาทจะทรงจัดงานเลี้ยงขึ้นในวังหลวง มีเทียบเชิญส่งไปยังจวนขุนนางทุกจวนให้พาบุตรสาวบุตรชายไปเข้าร่วมงานเลี้ยง”นาง...อึ้งงันลั่วอวี่อวี้ถอนหายใจ “จริงๆ ก็คงเป็นงานเลี้ยงสังสรรค์พบปะของชนชั้นสูง ขุนนางที่อยากให้บุตรสาวบุตรชายไปพบหน้าเพื่อจับคู่ เจ้าอายุยังน้อยทั้งยังร่างกายอ่อนแอ ท่านพ่อกับท่านแม่ยังไม่ได้กล่าวถึงเรื่องแต่งงานของเจ้า ดังนั้นเจ้าก
Read more
บทที่ 1.8
...ทางที่ดีมิสู้นางแต่งออกจากวังวนขุนนาง เป็นเพียงฮูหยินของคหบดีสักคน ขอเพียงควบคุมเขาเอาไว้ในมือได้ ชีวิตในวันข้างหน้าก็ไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนแล้ว!ในงานเลี้ยงที่หรูหราและเต็มไปด้วยขั้นตอนต่างๆ หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองได้เปิดหูเปิดตา ขุนนางมากมายพาบุตรชายบุตรสาวออกงาน มิตรไมตรีผ่านขั้วอำนาจ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเสแสร้ง ฉากหน้าที่คล้ายปรองดอง ทว่าลับหลังกลับกำลังหยั่งเชิงกันเงียบๆฝ่ายที่เป็นพันธมิตรก็แบ่งแยกจากอีกฝ่าย กระทั่งบุตรชายและบุตรสาวเองก็ถูกกำชับว่าฝ่ายใดควรทักทาย ฝ่ายใดไม่ควรยุ่งเกี่ยวช่วงเวลาที่ฮ่องเต้และฮองเฮากำลังชมการร่ายรำ ทุกคนนั่งกินดื่มด้วยความสำราญ ทว่าสายตากลับสอดส่ายเพื่อสังเกตท่าทีของบุตรสาวบุตรชาย ส่งสายตากันมาราวกำลังเลือกของที่ถูกใจลั่วเฟิ่งหลันพยายามนั่งก้มหน้าไม่มองไปจุดใดจุดหนึ่ง ที่นั่งของนางอยู่ด้านหลังสุด แทบมองไม่ทะลุคนที่นั่งตรงหน้า นางจิบชาจากนั้นมองของกินตรงหน้า ชิมนั่นนิดนี่หน่อยด้วยความเพลิดเพลิน ข้างหูได้ยินลั่วเหอชิงกับลั่วอิ่นเกอกำลังกระซิบกระซาบกัน บุตรชายใต้เท้าผู้นั้นยังไม่แต่งงาน บุตรชายของใต้เท้าผู้นี้หล่อเหลานั่งวางท่าเสแสร้งเหนียมอายกั
Read more
บทที่ 1.9
เขามองส่งนางด้วยสายตางุนงงเพราะไม่เข้าใจตัวเอง เดิมทีเขาก็ไม่เคยพาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของอิสตรี ทว่ายอมรับเรื่องของคุณหนูสิบเอ็ดผู้นี้ทำให้เขากังขาทั้งสิ้นด้านหลังมีเสียงหัวเราะดังขึ้นแผ่วเบา “นึกไม่ถึงหัวหน้าอวี๋ของเราจะ...จิตใจดีเช่นนี้”อวี๋เฟิงเยี่ยนกลอกตา “เจ้าอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”“ย่อมเป็นตั้งแต่แรก หาไม่จะได้รู้เรื่องดีๆ ของหัวหน้าอวี๋หรือ” เขาก็คือเหวินเซี่ย หนึ่งในหัวหน้าหน่วยในสำนักตรวจการ สหายสนิทของอวี๋เฟิงเยี่ยน “แอบฟังสตรีซุบซิบนินทาไม่พอ เจ้ายังถึงกับเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยว แล้ว...เหตุใดข้าไม่เคยรู้ว่าเจ้าสนิทสนมกับคุณหนูสิบเอ็ดจวนเจ้ากรมตุลาการเล่า”“ข้าไม่ได้สนิทสนมกับนาง”อีกฝ่ายเลิกคิ้ว “ไม่สนิทสนม? แต่เจ้าเพิ่งหวังดีตักเตือนนางเรื่องพี่สาวและคุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดี?”อวี๋เฟิงเยี่ยนกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย “เจ้าเล่นสนุกให้มันน้อยๆ หน่อย ข้าเพียง...” นั่นสิจะพูดอย่างไรดี เขาเพียงรู้สึกว่าคุณหนูสิบเอ็ดผู้นี้...นิสัยไม่เลว? นับจากเรื่องประมุขเฉินหลันซู เขารู้สึกว่าคุณหนูสิบเอ็ดผู้นี้ก็เป็นเหมือนเขา รู้สึกหดหู่ใจกับการจากไปของเฉิงหลันซู ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป
Read more
บทที่ 2.1
วันนี้ลั่วฮูหยินจะพาคุณหนูตระกูลลั่วทั้งสี่ไปคารวะท่านอัครมหาเสนาบดีที่จวน พวกนางแต่งตัวและตรวจสอบความเรียบร้อย จากนั้นอี๋เหนียงทั้งหลายก็พาบุตรสาวออกมาจากเรือนสวนด้านหลังลั่วฮูหยินเห็นลั่วเหอชิงและลั่วอิ่นเกอแต่งตัวงดงามโดดเด่น ในใจแน่นอนย่อมรู้สึกขุ่นเคืองเป็นธรรมดา ทว่าเมื่อมองไปยังลั่วเฟิ่งหลันที่แต่งกายเรียบง่าย ชุดสีขาวปักลายดอกสาลี่สีเหลืองอ่อนๆ ดูสบายตา เครื่องประดับน้อยชิ้นมีเพียงปิ่นดอกมู่หลานที่ดูเหมือนได้รับมาจากเสิ่นหลิงซี นางยิ้มพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ“เอาละออกไปขึ้นรถม้ากันได้แล้ว”ปากบอกว่านี่เป็นการไปคารวะเยี่ยมเยียน ทว่าแท้ที่จริงแล้ววันนี้คนตระกูลเฝิงและคนตระกูลลู่ล้วนอยู่ที่นั่นกล่าวถึงตระกูลลู่ รองเจ้ากรมคลัง ลู่สิงจิ้น มีบุตรชายสามคน คนโตเป็นถึงองครักษ์วังหลวง คนรองลู่เสิ่ง...สอบผ่านเคอจวี่ คนที่สามลู่หัว...สอบผ่านซิ่วไฉ นับเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตายิ่งนักตระกูลเฝิงกำลังจะมีข่าวดีเรื่องการหมั้นหมายกับตระกูลลั่ว แน่นอนอัครมหาเสนาบดีย่อมจัดงานเลี้ยงพบปะอย่างไม่เป็นทางการนี้ลั่วเฟิ่งหลันพยายามทำตัวเล็กลีบเมื่อเห็นสายตาของลู่เสิ่งจับจ้องมายังพี่สาวคนที่เก้า ถึงอย่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status