Alle Kapitel von เกิดใหม่ทั้งทีข้าผู้นี้...ขอยืนดูผู้อื่นทะเลาะกัน!!: Kapitel 11 – Kapitel 20

มองใบหน้าเรียบเฉยของเจินอี๋เหนียงเองก็บอกชัดว่ารับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เห็นสีหน้าอับอายทว่าพยายามแสร้งทำเป็นเย่อหยิ่งของคุณหนูเจ็ดผู้นี้ นางได้แต่มุ่นคิ้วทอดถอนลมหายใจเงียบๆนางนึกไม่ถึงเลยว่าเสียงอึกทึกเมื่อคืนจะเป็นการทะเลาะกันของคุณหนูทั้งสอง ช่าง...สตรีเช่นลั่วเหอชิงทั้งอิจฉาและริษยาผู้อื่นไปทั่ว แม้แต่กับน้องสาวของตัวเองก็ยังไม่เว้น แม้งดงามแล้วอย่างไรเล่า หากไม่เป็นที่ต้องตาทั้งยังนิสัยไม่ดีเช่นนี้ ก็ยากนักที่จะมีผู้ใดหมายปอง แต่งออกไปก็มีแต่จะสร้างความยุ่งยากวุ่นวายในอนาคตเท่านั้นจวนตระกูลเจินเต็มไปด้วยแขกเหรื่อ ไม่ใช่เพียงคหบดีเท่านั้น แต่ยังมีขุนนางหลายคนที่มาร่วมแสดงความยินดี ทั้งนี้ก็เพราะนับตั้งแต่ตระกูลเฉิงล่มสลาย ตระกูลเจินก็เลื่อนขึ้นมาเป็นคหบดีอันดับหนึ่งของเมืองลั่วหยางที่สำคัญเจินหยางก็เป็นชายหนุ่มที่มีสหายกว้างขวาง คนรุ่นเดียวกันไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือองครักษ์ เขาล้วนมีเส้นสายที่ไม่ใช่เพียงใช้เงินซื้อเท่านั้น ทว่าคนเหล่านั้นเองก็แสดงออกชัดถึงความจริงใจเจินอี๋เหนียงพาหญิงสาวเข้าไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเจิน ในห้องโถงยังมีคนตระกูลสวี่อยู่ด้วย กล่าวถึงตระกูลสวี่ก

ลั่วเฟิ่งหลันเห็นว่าอีกฝ่ายเพียงมาทำลายข้าวของ ไม่กล้าลงไม้ลงมือกับนาง ดังนั้นจึงนั่งลงรินชาขึ้นจิบ ทว่าท่าทีของนางกลับยิ่งทำให้โทสะของพี่สาวปะทุขึ้นอีก“ลั่วเฟิ่งหลันเหตุใดเจ้าไม่ตายๆ ไปเสียตั้งแต่ตอนนั้น!!”ประโยคนี้ทำให้หญิงสาวชะงัก นางมองพี่สาวคนที่เจ็ดด้วยสายตาเย็นชา “ข้าตายแล้วคิดหรือว่าหัวหน้าเหวินจะสนใจท่าน? ก่อนจะโทษว่าเป็นเพราะผู้อื่น ลองชะโงกหน้ามองคันฉ่องหน่อยไม่ดีกว่าหรือ แล้วถามตัวเองว่าที่ทำอยู่ตอนนี้หรือไม่ที่เป็นสาเหตุให้ผู้คนล้วนมองข้ามตัวท่าน”“เจ้า!!!...”“พี่เจ็ด ท่านชอบผู้ใดกันแน่ คุณชายเฝิง? คุณชายลั่ว? คุณชายสวี่? หรือว่าหัวหน้าเหวิน? คราแรกได้ยินว่าพี่ห้าจะได้หมั้นหมายกับคุณชายเฝิง ท่านก็พยายามหาทางเข้าใกล้เขา พอไม่ได้ผลท่านก็พยายามเข้าหาคุณชายลั่ว หลังได้ยินว่าพี่เก้าจะได้แต่งเข้าจวนตระกูลลั่ว เมื่อวานพอเห็นว่าตระกูลเจินจะส่งเสริมข้ากับคุณชายสวี่ ท่านก็มีท่าทีชอบพอเขาอีก ตอนนี้ได้ยินมาว่าท่านพ่อคิดส่งเสริมข้ากับหัวหน้าเหวิน ท่านก็มาอาละวาดที่เรือนของข้า ท่านถามตัวเองดีหรือไม่ เป็นผู้อื่นขัดขวางความสุขของท่าน หรือเป็นท่านที่ริษยาผู้อื่นจนร้อนรนทนไม่ไหวเช่นนี้”

นี่...เป็นการสนทนาเพื่อคลายความเข้าใจผิดจริงหรือ?? ลั่วเฟิ่งหลันนิ่งฟังด้วยความสงสัย นางมองลั่วเหอชิงที่อารมณ์ร้อนเริ่มโกรธกรุ่น“ลั่วอิ่นเกอเจ้าพูดเช่นนี้ต้องการเยาะเย้ยข้า? วันนั้นหากไม่เพราะคำพูดของเจ้าทำให้คุณชายลู่ใจผิด คิดว่าข้ามักชอบรังแกเจ้า หาไม่เขาจะเห็นใจเจ้าและรังเกียจข้าหรือ เจ้าเสแสร้งทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าผู้อื่น ทำให้ผู้อื่นมองข้าเป็นสตรีร้ายกาจ ผู้อื่นมองไม่ออกคิดหรือว่าข้าจะมองไม่ออก เจ้าอยู่กับหน้ากากของความเสแสร้งของเจ้าต่อไปเถิด ข้าหาได้สนใจไม่!”“ไม่สนใจเพราะท่านกำลังมองบุรุษที่ท่านพ่อท่านแม่หมายให้เขาแต่งน้องสิบเอ็ดเป็นฮูหยินละสิ ยอมรับมาเถิดว่าท่านชอบพอในตัวว่าที่คู่หมายของน้องสิบเอ็ด ชีวิตนี้ของท่านจะเอาแต่มองคู่หมายของน้องสาวจริงๆ หรือ?”ทุกประโยคของลั่วอิ่นเกอเต็มไปด้วยการยั่วยุ ลั่วเฟิ่งหลันกำลังจะเอ่ยปากห้าม ตอนนั้นเองที่อยู่ๆ ลั่วอิ่นเกอกลับก้าวเข้าไปหาลั่วเหอชิงที่โกรธกรุ่น“เจ้ามันสตรีชั่วช้า!”“ท่านก็สตรีร้ายกาจ!”พี่สาวสองคนทะเลาะกันกลางสะพาน นางที่อยู่ตรงกลางกำลังขยับถอยหนี แต่...มือหนึ่งของลั่วอิ่นเกอดึงแขนของหญิงสาว อีกมือก็ดึงลั่วเหอชิง ปากตะโกนเสียง

ขากลับออกมาจากจวนอัครมหาเสนาบดี หญิงสาวมองเห็นอวี๋เฟิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ไกลๆ นางหันไปยอบกายให้เขา ยังไม่มีโอกาสได้กล่าวคำขอบคุณ... เสื้อคลุมของเขาก็ต้องรบกวนพี่ชายให้นำไปคืนข่าวลือ...แน่นอนย่อมเกิดขึ้นหลังจากเรื่องในวันนั้น คู่หมายผิดฝาผิดตัว ผู้คนล้วนซุบซิบถึงความสนิทสนมระหว่างชายหนุ่มหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนเหวินเซี่ยกอดลั่วอิ่นเกอ...ลู่เสิ่งกลับกอดลั่วเหอชิง...ยังมีหัวหน้าอวี๋ที่มีฉากวีรบุรุษช่วยโฉมงามอีก...เรื่องได้ยินออกมาถึงข้างนอก ชาวบ้านต่างก็จับคู่กันให้วุ่น ร้อนถึงใต้เท้าลั่ว ลั่วซานเยี่ยที่โกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ ขณะที่ผู้คนพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา นึกไม่ถึงว่าการหมั้นหมายจะเกิดขึ้นจริงๆ ทว่ากลับเป็นการหมั้นหมายของลู่เสิ่งและ...ลั่วเหอชิง!!!ลั่วอิ่นเกอเป็นฝ่ายที่กำลังอาละวาดทำลายข้าวของบ้าง เพราะขณะที่พี่สาวสองคนกำลังถูกส่งตัวขึ้นเกี้ยวแต่งออกจากจวน นางกลับถูกส่งตัวขึ้นรถม้า เพราะต้องแต่งให้กับขุนนางบ้านนอกที่อยู่ห่างไกลออกไปจากเมืองหลวง!!!กับตระกูลลู่ลั่วซานเยี่ยยังพอรับมือได้ ทว่าการจะบังคับให้เหวินเซี่ยแต่งบุตรสาวเขาที่ก่อเรื่องเข้าจวนนั้น เขายังต้องมองสีหน้าท่านแม่ทัพ

นับวันข่าวลือก็ยิ่งหนาหู อีกทั้งเยี่ยนเซวียยังจงใจไปมาหาสู่นางถึงจวน ทั้งๆ ที่นางกับเขาเพิ่งได้พบและสนทนากันเพียงครั้งเดียว บิดามารดาหรือก็มีท่าทีส่งเสริม ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังกล่าวถึงคุณชายสวี่แห่งโรงทอ ตอนนี้กลับเปลี่ยนมากล่าวถึงแม่ทัพน้อยตระกูลเยี่ยนเสียนี่!!ลั่วฮูหยินพานางออกไปไหว้พระที่อารามเจี้ยนซือนอกเมือง ที่นั่นก็ยังบังเอิญได้พบกับเยี่ยนเซวีย แน่นอนนางไม่มีทางเชื่อว่ามันคือความบังเอิญ ยิ่งลั่วฮูหยินปล่อยให้นางอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนชายหนุ่ม นางก็ยิ่งมั่นในว่านี่เป็นแผนการของใครบางคนก่อนเดินเข้าไปสนทนาธรรมกับแม่ชีที่โถงองค์พระ ลั่วฮูหยินยังกระซิบเพื่อกำชับนางเสียงเบา “เป็นอนุของแม่ทัพน้อยอนาคตไกลแม้ไม่ใช่ฮูหยินเอก แต่อย่างไรก็มีเกียรติมากกว่าแต่งให้คหบดีสักคน นี่เป็นวาสนาที่เจ้าต้องไขว่คว้า”ผู้ใดต้องการกัน!! นางรู้สึกโกรธกรุ่นตอนเดินออกมากับเยี่ยนเซวียจึงถามเขาตรงๆ “แม่ทัพน้อย ท่านชอบข้าหรือ”เขาดูประหลาดใจมากที่นางถามออกมาตรงๆ “เหตุใดกล้าถามตรงๆ”เขาไม่ตอบนาง นางเองก็ไม่ตอบเขา กลับถามออกมาอีกคำถาม“ท่านกับหัวหน้าเหวินไม่ถูกกันใช่หรือไม่ เพราะมีข่าวว่าข้ากับเขาถูกจับคู่ ดังน