All Chapters of ใต้เงาบำเรอรัก: Chapter 11 - Chapter 20

12ศาลเตี้ยตัดสินครั้งที่สอง“ปล่อยเราเถอะ เราจะกลับห้อง”เนเน่พยายามดิ้นให้หลุดจากอกแกร่งของพีระอย่างทุลักทุเล เพราะตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายของเธอเริ่มไม่ปกติ เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นมาจนทั่วร่างกาย ความปวดร้าวตรงกลางความเป็นสาวเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เนเน่ไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้เลย แต่ถึงกระนั้นก็พยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนของเพื่อนสนิท เพื่อที่จะได้หนีออกไปให้พ้นจากสถานที่แห่งนี้หมับ “อ๊ะ เราเจ็บนะ”เนเน่ร้องบอกเพื่อนสนิทของเธอด้วยความเจ็บปวด เพราะพีระปล่อยมือข้างหนึ่งจากการกอดรั้งเธอไม่ให้ดิ้นแล้วหันมาดึงผมของเธอจนแทบจะหงายหลัง“เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงย้ายเธอไปอยู่ส่วนกลาง ก็เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงอย่างเธอยังไงหล่ะ”“ทะ ทำไม เราทำอะไรผิดมากเหรอ นายจึงทำกับเราแบบนี้ ฮือ ฮือ ปล่อย ปล่อยเรานะ เราเจ็บ เราจะกลับห้อง”เนเน่พยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของพีระด้วยเรี่ยวแรงที่มีอยู่อันน้อยนิด เพื่อให้เธอหลุดพ้นออกไปจากห้องนี้เสียที“หึ ถ้าฉันปล่อยเธอไปตอนนี้ ฉันก็โง่เต็มทีแล้ว อยู่สนุกกับฉันก่อนสิ ฮ่า ฮ่า”“พี ปล่อยเราเถอะนะ เราเป็นเพื่อนเธอนะ อย่าทำอะไรเราเ

14เริ่มต้นคำว่า “บำเรอ” NC+++พีระกระชากแขนเรียวยาวของเนเน่ให้ลุกขึ้น พร้อมทั้งดันร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงแต่กระสับกระส่ายไปด้วยพิษของยาปลุกเซ็กส์อย่างรุนแรงให้ไปนอนกองแผ่หราอยู่บนโซฟาตัวใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวลงไปคล่อมยังร่างบางที่นอนกระสับกระส่ายด้วยความทรมาน“อยากให้ฉันช่วยคลายความทรมานไหม”“อดีตเพื่อนสนิทของฉัน หึ”พีระต่อรองร่างบางอย่างเหนือชั้น เพราะตอนนี้หญิงสาวแทบจะไม่มีสติสัมปชัญญะเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ“พี พีช่วยเราหน่อย เราไม่ไหวแล้ว เราทรมาน”“อยากให้ฉันช่วยอะไรหล่ะไหนลองบอกมาซิ”“อือ ชะ ช่วย ช่วยทำเราหน่อย เราไม่ไหว เราอยาก”เมื่อความต้องการทางเพศบวกกับจิตใต้สำนึกที่มีต่ออดีตเพื่อนสนิทที่หญิงสาวไม่เคยคิดว่าเขาเป็นแค่เพื่อน ความลับที่เธอเก็บซ่อนเอาไว้เนิ่นนาน จนทำให้เนเน่ตัดสินใจรั้งพีระลงมาเพื่อมอบจูบแรกของเธอให้กับชายหนุ่มทันทีต่อให้ผู้ชายตรงหน้าจะทำร้ายเธอแค่ไหน เธอจะเจ็บปวดมากน้อยเพียงใดก็ตาม แต่ใจของเธอก็ไม่เคยหยุดรักเขาได้เลย แม้กระทั้งในเวลานี้ก็ตามจ๊วบ จ๊วบริมฝีปากบางบดเคล้าคลึงกับริมฝีปากหนาของคนที่อยู่ในหัวใจมาตลอดระยะเวลาหลายปีด้วยความเงอะงะ มือบาง ลู

16ห้ามเจ็บ ห้ามตายในห้องทำงานของท่านรองประธาน พีระกำลังก้มหน้าเซ็นเอกสารเพื่ออนุมัติโครงการต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นหากเอ่ยถึง พีระ พงษ์นารา นักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ ไฟแรง ทายาทคนโตของอาณาจักรพงษ์นารากรุ๊ป คงจะไม่มีใครไม่รู้จักอย่างแน่นอน เพราะตั้งแต่พีระเรียนจบมา ชายหนุ่มก็เข้ามารับช่วงต่อจากคนเป็นพ่อที่ตอนนี้กำลังดำรงตำแหน่งประธานบริษัทและอีกไม่นานท่านคงจะสละตำแหน่งนี้ให้กับลูกชายคนโตอย่างพีระในไม่ช้านี้ไม่ว่าพีระจะหยิบจับอะไร ก็สามารถทำกำไรให้กับอาณาจักรพงษ์นาราหลายสิบเท่าของทุนที่ลงไป ดังนั้นแล้วพีระจึงเป็นที่ยอมรับของแวดวงธุรกิจอย่างง่ายดายเช่นเดียวกันกับเรื่องคู่ครอง บรรดานักธุรกิจ คุณหญิง คุณนาย หรือแม้กระทั่งข้าราชการ ก็อยากที่จะเกี่ยวดอง กับตระกูลพงษ์นารากันทั้งนั้นทุกคนต่างอยากได้พีระไปเป็นลูกเขย จึงพยายามเสนอลูกสาวหรือหลานสาวให้เข้ามาเกี่ยวดอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสามารถทำให้ทายาทคนโตอย่างพีระ หันไปสนใจได้เลย ยกเว้นแต่พิมดาว เพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก และกำลังจะกลายมาเป็นว่าที่คู่หมั้นของชายหนุ่มในไม่ช้าก๊อก~ ก๊อก~“ขออนุญาตครับท่านรอง”ชายหนุ่ม

18ทบทวนหน้าที่ NC+++“เริ่มต้นหน้าที่แรกเลยก็แล้วกันนะ”หลักจากที่พีระผลักร่างบางของเนเน่ล้มลงไปบนเตียงกว้าง พีระก็เริ่มถอดเสื้อยืดคอวีที่สวมใส่อยู่ออกอย่างช้าๆ พร้อมทั้งย่ำเท้าหนาตรงไปยังคนที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงใหญ่สายตาที่เยือกเย็น และดุร้าย จ้องมองไปยังอดีตเพื่อนสนิทของตนเองที่บัดนี้กลายมาเป็นที่รองรับอารมย์ดิบเถื่อนของเขาอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ในเมื่อกล้าทำให้คนในครอบครัวเขาต้องเจ็บปวด เธอก็ต้องได้รับความเจ็บปวดนั้นเหมือนกัน แต่อาจจะมากกว่าเป็นแน่“พี เราไม่สบายอยู่นะ นายอย่าทำอะไรเราเลย”เนเน่อ้อนวอน ร้องขอ อดีตเพื่อนสนิทของตนเอง ที่ตอนนี้กลายมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรของเธออย่างเต็มรูปแบบ พร้อมทั้งน้ำตาที่ค่อยๆ เอ่อล้นออกมาอย่างน่าสงสาร“แค่โดนตอก มันไม่ตายหรอกนะ อย่ามาสำออย”“ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด”“ไม่!!” เนเน่สายหน้าพัลวัน ไม่ยอมทำตามที่พีระบอก“ฉันบอกให้ถอดเสื้อผ้าออก”“ก็บอกว่าไม่ไง นายรังเกียจเรา แล้วนายจะมาทำแบบนี้กับเราอีกทำไมห๊ะ”“ก็ถึงได้ทำให้เธอเป็นที่ระบายอารมย์รังเกียจอยู่นี้ไงหล่ะ”“ฮึก ฮือ พี พอเถอะ เรายอมแล้ว เดียวเราจะไปจากที่นี้เอง ไปจากทุกคนเอง นายจะไม่เห็นหน

20ความฝันหรือเรื่องจริงกริ๊ก กริ๊กกกก....มือบางคว้านหาโทรศัพท์มือถือของตนเองเพื่อที่จะนำมาปิดการแจ้งเตือนเหมือนในทุกๆ วันก่อนที่จะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด เธอจึงเลือกที่จะปิดการแจ้งเตือนแล้วนอนพักต่ออีกซักสองสามชั่วโมงแล้วค่อยตื่นแต่เมื่อเธอพลิกตัวมาอีกฝั่งเพื่อกอดหมอนข้าง เนเน่ถึงกลับสะดุ้งดีดตัวลุกจากที่นอนอย่างรวดเร็ว เมื่อพบว่าสิ่งที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปกอดกลับกลายเป็นเจ้าของห้องไม่ใช่หมอนข้างแต่อย่างใดเธอพยายามนึกย้อนกลับไปเมื่อคืน ก่อนที่เธอจะนอนหลับไป เขาก็กลับไปที่ห้องของเขาแล้วนี้ แล้วทำไมเช้ามาเขาถึงได้มานอนอยู่ข้างๆ เธอแบบนี้หล่ะ เขาเข้ามาตั้งแต่ตอนไหน เนเน่ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง“จะยืนมองฉันอีกนานไหม”ไม่ทันที่จะได้ทำอะไรหรือนึกถึงอะไรไปมากกว่านี้ เจ้าของห้องที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เธอมาตลอดทั้งคืน ก็เอ่ยถามเธอขึ้นมาดื่อๆ โดยที่ยังไม่ลืมตามองเธอเลยด้วยซ้ำ“ก็..เอ่อ..นายมานอนที่นี้ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเราไม่เห็นรู้สึกตัวเลย”“ฉันเป็นเจ้าของห้อง จำเป็นต้องบอกผู้อาศัยแบบเธอด้วยเหรอว่าฉันจะเข้าออกห้องไหน เวลาไหนบ้าง”“…..” “แต่นายก็ควรที่จะ