21บังเอิญ…หรือเปล่า“สรุปว่านายจะไปไหน”เนเน่เอ่ยถามยังเจ้ากรรมนายเวรของเธอ ที่เอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่ยอมพูดจา จะไปที่ไหนก็ไม่บอก เธอถามอะไรก็ไม่ตอบ“ไปกินข้าว”“ห๊ะ!! อะไรนะ”“หูตึงหรือไง ฉันบอกว่าจะไปกินข้าว ตั้งแต่เช้าจนตอนนี้จะเที่ยงอยู่แล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย เธอไม่หิวหรือไง”“ก็....” หากจะบอกว่าไม่หิวก็ชักจะยังไงอยู่ เพราะตอนนี้ท้องของเธอมันก็กำลังประท้วงว่าหิวอยู่เหมือนกัน เพราะตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องของเธอเลยซักนิด ยกเว้นน้ำเปล่ากับยาลดไข้“แล้วนายจะไปกินที่ไหน เราจะได้ขับรถพาไป”“อยากกินผัดไทย”เมื่อได้ยินชื่อเมนูที่พีระพูดถึง ทำให้เนเน่ละสายตาจากการมองถนนหันมามองหน้าของพีระทันที ซึ่งในจังหวะนั้นเองพีระก็หันมามองหน้าเนเน่ด้วยเช่นกัน เพราะหากพูดถึงผัดไทย ทั้งเขาและเธอต่างทราบกันดีว่าเป็นร้านไหน เพราะมันเป็นร้านประจำที่พวกเขาชอบไปกินด้วยกันตลอด ในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยเมนูผัดไทยร้านของป้าอ้วนซึ่งอยู่ติดกับมหาวิทยาลัย มันอาจจะเป็นเมนูที่ง่ายๆ ราคาไม่กี่บาท เหมาะกับคนระดับเดียวกันกับหญิงสาว แต่ถ้าหากเทียบกับลูกท่านหลานเธอแบบพีระและบรรดาเพื่อนๆ
Read More