ใต้เงาบำเรอรัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

22เตือนแล้วนะท่ามกลางแสง สี เสียง ก็เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวราตรีที่มากหน้าหลายตา ยิ่งดึกมากเท่าไหร่ บรรดานักท่องเที่ยวก็ยิ่งตบเท้ากันเข้ามาเพื่อหาความสุข สนุกสนาน ในคลับหรูแห่งนี้จนเต็มแน่นไปทุกโต๊ะ ยิ่งเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง จองคิวจนแทบไม่ทันกันเลยทีเดียวอีกอย่างที่รู้กันดีว่าคลับหรูแห่งนี้มีไว้สำหรับบรรดานักท่องเที่ยวที่ค่อนข้างกระเป๋าหนัก อย่างเช่นพวกนักธุรกิจ นักลงทุนทั้งในประเทศและต่างประเทศเท่านั้นเพราะการที่จะเป็นเมมเบอร์ VIP หรือ VVIP ของคลับหรูแห่งนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เพราะมันต้องแลกมาด้วยเม็ดเงินจำนวนมากมาย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คลับของติณนภัทรก็ยังเป็นที่นิยมอันดับหนึ่งของคนที่ชื่นชอบการท่องเที่ยวกลางคืนอยู่ดีเมื่อเราสองคนเข้ามาถึง ผู้จัดการคลับก็ตรงดิ่งเข้ามารอต้อนรับพีระทันที ก่อนที่เขาจะพาพวกเราทั้งสองคนตรงดิ่งไปยังชั้น VVIP ที่เจ้าของคลับได้เตรียมไว้รอต้อนรับการมาเยือนของเพื่อนสนิทของตนนั้นเอง“บอสให้แจ้งว่าเดียวอีก 20 นาที บอสจะตามมาที่โต๊ะ นะครับ เชิญคุณพีระกับเพื่อนตามสบายเลยนะครับ หากต้องการให้กระผมรับใช้ เรียกได้ทันทีเลยนะครับ”“อืม”

24อีกไม่นานหลังจากที่พีระได้ระบายความหงุดหงิดใส่เนเน่บนรถหรูไปแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่ใช่ว่าชายหนุ่มจะเพียงพอเท่านั้น เมื่อมาถึงคอนโดหรูของชายหนุ่ม เขาก็ไม่รีรอที่จะระบายความหงุดหงิดใส่หญิงสาวอีกครั้งและอีกครั้ง จวบจนเวลาล่วงเลยมาจนถึงเช้าวันใหม่ พีระจึงปล่อยให้เนเน่เป็นอิสระ และก็เป็นยังเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา เมื่อพีระได้สิ่งที่เขาต้องการ ชายหนุ่มก็จะหันหลังให้ทันที ไม่แม้จะชายตาแลเธอเลยซักนิด“ห้องนอนของฉันเป็นพื้นที่ต้องห้ามสำหรับเธอ เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวล่วงเข้าไปเป็นอันเด็ดขาด ที่ของเธอคือห้องนั้น”เนเน่มองไปยังห้องนอนรับแขก ซึ่งเมื่อคืนเขาก็ลากเธอไประบายความหงุดหงิดที่ห้องนั้นทั้งคืนนักโทษอย่างเธอเขาให้อยู่ตรงไหน ก็ต้องอยู่ตรงนั้นสินะ“การที่เธอมาอยู่ที่นี้ ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด”“แม่บ้านจะมาทำความสะอาดห้องทุกวันอังคารและวันศุกร์ เดิมจะเป็นคนของบ้านใหญ่ เดียวฉันจะเปลี่ยนมาจ้างแม่บ้านของคอนโดแทน จะได้ไม่มีคนสงสัยว่ามีใครมาอยู่ที่ห้องของฉัน”“เรื่องทำความสะอาดเดียวเราจัดการเองก็ได้ นายไม่ต้องจ้างแม่บ้านหรอก”“ตามใจ”“การที่ฉันให้เธอย้ายมาอยู่ที่นี้ ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรได้ตามอำเภอใจ เธ

26คนหนึ่งใช้ใจ คนหนึ่งใช้....NC+++“อือ เดียวก่อนพี นะ นายใส่ถุงเหมือนเดิมได้ไหม” พีระถึงกับพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นจากซอกคอขาวผ่องของเนเน่ อารมย์ของเขากำลังติด แต่ต้องมาชะงักกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง“ทำไมต้องขัดใจ ยาคุมก็กินแล้วนี้ จะกลัวอะไร”“แต่ว่า...อ๊ะ เราเจ็บนะ”เนเน่ถึงกับสะดุ้ง เมื่อเจอฟันแหลมคมของพีระกัดเข้าที่หัวนมของเธออย่างแรง“จะได้เลิกพูดซักที”“อื้อ พี นะ นาย อย่าดูดแรง”เมื่อห้ามหรือขอร้องคนอย่างพีระไม่ได้ เธอก็ต้องจำใจทำหน้าที่ของตนเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ“อื้อ อ๊า พี”เมื่อโดนความเสียวซ่านเข้าครอบงำ เนเน่ถึงกลับครางออกมาอย่างสุดเสียง ถึงแม้ว่าบางครั้งที่เธอต้องทำหน้าที่ พีระไม่เคยที่จะอ่อนโยนกับเธอเลยซักครั้ง มีแต่ความเจ็บปวดและถ้อยคำที่ร้ายกาจมอบให้เธอมาตลอด แต่เธอก็รู้สึกดีที่อย่างน้อยก็เป็นเขา เป็นคนที่อยู่ในใจเธอมาตลอด“เรื่องวันนี้ที่ให้จัดการไปถึงไหนแล้ว”พีระเอ่ยถามถึงความคืบหน้าเรื่องการจัดงานวันเกิดให้แฟนสาวอย่างพิมดาวในขณะที่ใบหน้าของชายหนุ่มก็ยังคงซุกไซ้เต้าอวบใหญ่ของอีกคนอยู่เมื่อได้ยินสิ่งที่พีระเอ่ยถาม เนเน่ถึงกับจุก

ทางด้านของเนเน่ หลังจากที่ตรวจสอบความเรียบร้อยของงานเสร็จสิ้น หญิงสาวจึงส่งไลน์บอกพีระว่าเธอทำหน้าที่ของเธอเสร็จแล้ว ขอตัวกลับที่พักเลย แต่แทนที่พีระจะอนุญาตให้เธอกลับ เขากลับสั่งให้หญิงสาวรอสแตนด์บายอยู่ชั้นส่วนตัวของติณนภัทร โดยเขาให้เหตุผลง่ายๆ หากมีอะไรผิดพลาดใครจะรับผิดชอบ ถ้าไม่ใช่เธอหญิงสาวจึงจำใจต้องหอบหิ้วเอาสัมภาระขึ้นไปขอหลบอาศัยอยู่บนชั้นส่วนตัวของเจ้าของคลับอย่างติณนภัทรอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลยเมื่อขึ้นมาถึงชั้นส่วนตัวของเจ้าของคลับ เนเน่จึงเลือกหามุมนั่งที่ค่อนข้างลับสายตาคน เพราะเธอเองก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอมาทำอะไรที่งานวันเกิดของพิมดาวเช่นกัน เพราะงานวันนี้บรรดาเพื่อนๆ สมัยเรียนมหาวิทยาลัยคงจะมากันหมดอย่างแน่นอน ถ้าหากใครบังเอิญมาเห็นว่าเธออยู่ในงานวันเกิดของพิมดาว ก็คงไม่พ้นถูกพูดจาเหน็บแนมอีกเป็นแน่เมื่อได้ที่นั่งตามที่ต้องการแล้ว เนเน่จึงหยิบเอาโน๊ตบุ๊ค ออกมานั่งทำงานไปพลางๆ เพื่อรอเวลางานเลิก ดีกว่าปล่อยให้เวลาสูญเปล่าตึก ตึก ตึก“อ่าว เนเน่ ทำไมมานั่งหลบอยู่ตรงนี้หล่ะ เข้าไปรอในห้องทำงานเราก็ได้นะ ที่นั้นสบายกว่าเยอะ”ติณนภัทรที่เดินออกมาจากห้องทำงานขอ

29จังหว่ะนรก“ญานิดา !!!”“-----”“เอ่อ...”“เธอ มะ มาทำอะไรที่นี้”พัชระรีบวิ่งเข้าไปประชิดตัวเนเน่ทันทีก่อนที่จะเอ่ยถามหญิงสาวที่เคยฝากทั้งความสุขและความเจ็บปวดอันแสนสาหัสให้กับเขาในคราเดียวกัน“เอ่อ ขอโทษนะค่ะ คุณทักผิดคนหรือเปล่า”“ไม่ ไม่ผิดอย่างแน่นอน ผมจำคุณได้ ญานิดา คุณหายไปไหนมา ทำไมคุณทำกับผมแบบนี้หล่ะ”พัชระที่ตอนนี้เริ่มจะควบคุมสติของตัวเองไม่ได้ เอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าพร้อมทั้งเหนี่ยวรั้งแขนเพื่อไม่ให้เธอหนีไปจากเขาอีกครั้ง“ฉันว่าคุณปล่อยแขนฉันก่อนดีกว่านะค่ะ ฉันชื่อญานิดาก็จริง แต่ฉันมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักกับคุณ ปล่อยค่ะ”เนเน่พยายามสะบัดตัวเองออกเพื่อให้หลุดพ้นจากการเกาะกุมโดยคนแปลกหน้าที่ตอนนี้พยายามบอกว่ารู้จักเธอเป็นอย่างดี ตอนแรกเนเน่ก็คิดว่าชายหนุ่มคนนี้อาจจะเมามาก เลยทักคนผิดก็เป็นไปได้ แต่ตอนนี้มันเริ่มจะไม่ใช่ เพราะดูจากลักษณะและท่าทางแล้ว ไม่น่าจะใช่คนเมา“ปล่อยฉันก่อนค่ะ”เนเน่พยายามเจรจาด้วยความใจเย็น เพราะตอนนี้ทุกสายตาเริ่มจับจ้องมาที่เธอและชายหนุ่มตรงหน้านี้กันหมดแล้ว รวมไปถึงกลุ่มเพื่อนๆ สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันอีกด้วย“ไม่ ผมไม่ปล่อย ยังไงวันนี้ผมต้อง