ใต้เงาบำเรอรัก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

เมื่อสิ้นสุดคำถามจากคนเป็นพ่อ ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่พัชระเพื่อรอคำตอบ โดยเฉพาะพีระ เพราะเขาก็ไม่อยากให้น้องชายของเขากับไปมีความรู้สึกหรือยุ่งเกี่ยวกับเนเน่อีก แต่ถึงน้องชายเขาจะอยากกับไปยุ่งเกี่ยว เขาก็จะไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน เพราะเขาจะขัดขวางมันทุกทาง“ไม่ครับ ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ”ทุกคำพูดของพัชระ เขาพูดออกมาจากใจจริง ไม่ใช่พูดเพื่อให้คนในครอบครัวคลายความกังวลลงแม้แต่นิด เพราะนับตั้งแต่ที่เขารู้ว่าถูกหลอกโดยผู้หญิงที่ชื่อญานิดา และผ่านช่วงที่เลวร้ายในชีวิตมาได้ มันล้วนมาจากความรัก ความเอาใจใส่ของคนในครอบครัวที่คอยอยู่ข้างๆ คอยเป็นกำลังใจให้เขากลับมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง มันก็ทำให้เขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าพอที่จะให้เขาได้รู้สึกด้วยอีกแล้ว“ที่ผมเขาไปทักเธอวันนี้ ผมแค่ต้องการคำอธิบาย และไม่อยากให้เธอไปทำแบบนั้นกับใครอีก ไม่ใช่ว่าผมยังอาลัยอาวรณ์กับเธออยู่นะครับ”เมื่อได้ยินคำยืนยันจากพัชระ ทุกคนก็พลอยโล่งอกและสบายใจหายห่วงไปตามๆ กัน“ก็ดีแล้ว แต่แม่ไม่ยอมนะ แม่จะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด ที่มันบังอาจมาทำร้ายลูกของแม่”

(ญานิดาค่ะ)เมื่อได้ยินปลายสายเอ่ยแนะนำตัว พัชระถึงกับนิ่งไปทันที เพราะเขาไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะกล้าติดต่อมาหาเขา“ครับ คุณมีอะไรถึงได้ติดต่อมาหาผม”(เอ่อ…ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณนะค่ะ ช่วยออกมาพบฉันซักครั้งจะได้ไหม)“คุณมีอะไรจะคุยกับผม คุยผ่านโทรศัพท์ก็ได้ครับ”ถึงแม้จะไม่มีความรู้สึก หรืออาลัยอาวรณ์เธอแล้ว แต่ พัชระก็ไม่สะดวกใจที่จะต้องพบเจอเธออีก หากจะไม่ข้องเกี่ยวก็ขอให้มันขาด เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักเลยดีกว่า ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายก็ตาม(ฉันขอร้องหล่ะ ฉันอยากเจอคุณจริงๆ ให้ฉันเป็นฝ่ายไปหาคุณก็ได้ค่ะ นะคะ ฉันข้อร้อง)(ฉันไม่รู้ว่าคุณจะเชื่อฉันไหม แต่ฉันอยากจะบอกกับคุณว่าทุกเรื่องที่มันเกิดขึ้นฉันไม่รู้เรื่องด้วยเลย ฉันไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังปรักปรำฉันว่าฉันเป็นคนทำ ฉันอยากได้ข้อมูลจากคุณค่ะ คุณให้ฉันไปพบคุณนะ)“งั้นพรุ่งนี้ช่วงเที่ยง คุณไปรอผมที่คาเฟ่ข้างๆบริษัทก็แล้วกัน แล้วผมหวังว่าคุณจะไม่ตุกติกหรือเล่นตลกอะไรกับชีวิตของผมอีกนะ ไม่งั้นรอบนี้ผมไม่ปล่อยคุณไปแน่”(ไม่มีแน่นอนค่ะ ฉันขอบคุณนะค่ะ ที่คุณรับนัดฉันพรุ่งนี้ ขอบคุณ คุณอีกครั้งค่ะ)หลั

33สามร้อยบาทเท่านั้นที่คู่ควร NC++“ไม่ให้ฉันขึ้นไปส่งจริงๆ เหรอ”รสาเอ่ยถามเพื่อนสาวคนสนิทด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรพี่สา เน่ไหว พี่กลับไปทำงานเถอะ ป่านนี้พวกนั้นชะเง้อคอรอพี่กลับไปเป็นแถวแล้วมั้ง”“อือๆ งั้นฉันกลับไปทำงานก่อนนะ ถ้ามีอะไรแกรีบโทรหาฉันทันทีเลยนะ เดียวฉันจะขนพวกยัยมีนมาอยู่เป็นเพื่อนด้วย”“ฮ่า ฮ่า เอาแบบนั้นเลยเหรอ”“ก็เออนะสิ พวกฉันเป็นห่วงแกนะเว้ย รีบกินยา แล้วก็รีบพักผ่อนเข้าใจไหม อะไรที่ไม่ควรคิด ก็อย่าไปคิด ลืมๆ มันไป”“อือค่ะ งั้นเน่ขึ้นห้องก่อนนะ ขับรถกลับดีๆหล่ะ”“บ๊ายค่ะ”“อืมๆ”หลังจากส่งเพื่อนสาวคนสนิทเสร็จเนเน่ก็เดินกลับเข้ามาในคอนโดที่เธอเช่าอาศัยอยู่ แต่ในขณะที่เธอกำลังแตะคีย์การ์ดเพื่อเปิดประตูห้อง โทรศัพท์มือถือของเธอก็มีสายเรียกเข้า และสายนั้นก็คือพัชระ บุคคลที่เธอกำลังต้องการพูดคุยด้วยเนเน่ไม่รอช้าที่จะรับสายชายหนุ่มผู้เป็นน้องชายของพีระทันที“เน่ค่ะ”(ผมพัชระนะ ไปหาหมอมาเป็นยังไงบ้าง)เมื่อถูกถามถึงอาการ เนเน่ถึงกับชะงักไปทันที สมองนึกย้อนกลับไปถึงคำวินิจฉัยของหมอที่ทำการตรวจเธอเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา“อ่อ มีฟกช้ำนิดหน่อยค่ะ หมอให้ยาทากับยากินมา ไม

34เลือกที่จะสู้ต่อ ปัง!!หลังจากสิ้นเสียงปิดประตู เนเน่ถือว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันจบลงแล้ว เรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาให้มันกลายเป็นอดีต และบทเรียนของชีวิต ส่วนความรู้สึกที่เธอมีต่อพี่ระ ชายผู้เป็นเพื่อน เป็นเจ้านาย เป็นคนที่อยู่ในใจของเธอมาตลอด เธอจะค่อยๆ ขอคืนทีละนิด และเธอก็เชื่อว่าความเจ็บปวดที่เขามอบให้เธอในวันนี้ มันจะทำให้เธอกลับมาเข้มแข็ง และเป็นคนใหม่ได้ในเร็ววัน“พอ พอกันเสียที”“ฮึก ฮึก ฮือๆ”“ไม่เป็นไรนะตัวเล็ก ไม่เป็นไร ไม่มีเขา เราก็จะอยู่ให้ได้”“แม่ขอโทษนะ ขอโทษที่ทำให้ตัวเล็กมีครอบครัวที่สมบูรณ์ เหมือนกับคนอื่นเขาไม่ได้”เนเน่ก้มหน้าคุยกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังเติบโตขึ้นในท้องของเธอพร้อมทั้งน้ำตาที่ยังไหลออกมาไม่ขาดสาย ลำพังชีวิตของเธอ เธอก็ยังกำพร้าพ่อกำพร้าแม่ พอมีลูกเธอก็ยังไม่สามารถที่จะทำให้ครอบครัวสมบูรณ์ได้ เธอนี้มันแย่จริงๆ เลยเธอยังจำวินาทีที่หมอตุลย์บอกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ได้ไม่เคยลืม วินาทีนั้นมันเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจเธอ เธอไม่รู้ว่าเธอพลาดตรงไหน เธอป้องกันตัวเองทุกทาง แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะมาอยู่กับเธอ เธอก็จะปกป้อง ดูแลเขาให้ดีที่สุด เท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้ห

36โลกแห่งความเป็นจริง“เธอคงจะตัดขาดจริงๆ สินะเน่”จากวันกลายเป็นเดือน พีระเดินทางกลับมาประเทศไทยตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้ว ตอนนี้โปรเจคใหม่ที่เขาทำร่วมกันกับเพื่อนๆ สมัยเรียนมหาวิทยาลัยกำลังจะเป็นรูปเป็นร่าง ทำให้ในแต่ละวันพีระยุ่งเป็นอย่างมาก จนทำให้พุฒและพัชระ ผู้เป็นบิดาและน้องชายต้องเข้าไปช่วยดูแลงานของบริษัทแทนก่อนในช่วงนี้“ที่บริษัทเป็นไงบ้างครับพ่อ”พีระเอ่ยถามผู้เป็นพ่อในขณะที่กำลังรับประทานอาหารเช้าร่วมกัน ก่อนที่จะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของแต่ละคน“ไม่เท่าไหร่ลูก ก็เรื่อยๆ ส่วนน้องเราก็เริ่มเข้าไปเรียนรู้งานในส่วนของงบประมาณแล้ว”“ใช่ครับ พี่พีไม่ต้องห่วงนะ เดียวผมกับพ่อจะช่วยดูในระหว่างที่พี่ทำโปรเจคใหม่เอง”“ขอบใจมาก นายก็ต้องฝึกฝนและเรียนรู้งานเยอะๆ นะจะได้เข้ามาช่วยแบ่งเบากิจการของครอบครัวเรา คุณพ่อจะได้พักผ่อนซักที”“ครับพี่พี”“พี เรื่องหมั้นกับหนูพิมจะเอายังไงลูก เมื่อวานก่อนแม่เจอพ่อกับแม่หนูพิมที่งานเลี้ยงรุ่น เขาก็ถามมาแล้วนะ”พีระหันไปมองหน้าของผู้เป็นพ่อและน้องชายก่อนที่พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ“ผมยังไม่พร้อมครับแม่”เมื่อได้ฟังคำตอบของลูกชาย นางลินดาถึงกับคิ้วขมวดด้วยควา