All Chapters of ใต้เงาบำเรอรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“เน่ ตกลงแกจะเอาหลังนี้จริงๆ ใช่ไหม”“อือ พี่รสาคิดว่ามันหลังใหญ่ไปไหม”“ไม่หรอก ฉันว่ากำลังดี แถมสภาพแวดล้อมก็ใช้ได้เลย ไปไหนมาไหนจะได้ไม่ลำบาก พวกฉันก็จะได้มาเยี่ยมเธอบ่อยๆ เดียวพอตัวเล็กคลอด ฉันจะมาช่วยเลี้ยงเอง”รสาเอ่ยกับเพื่อนรุ่นน้องด้วยท่าทีตลกขบขัน เพราะเธอเองก็ไม่อยากให้เนเน่ต้องเศร้าไปมากกว่านี้รสายังจำวันที่เนเน่บอกเรื่องลาออกจากงานแถมตอนนี้หญิงสาวก็กำลังจะเป็นคุณแม่ได้อยู่เลย ตอนนั้นเธอช็อกมาก ทั้งช็อกทั้งตกใจ ที่จู่ๆ รุ่นน้องสาวก็เขียนใบลาออก แถมกำลังตั้งท้องอีกต่างหากในเมื่อคนเป็นเพื่อนกำลังทุกข์ใจ ถึงแม้ว่าเนเน่จะไม่แสดงออกมาให้พวกเธอเห็น แต่ก็ใช่ว่าพวกเธอจะไม่รับรู้ พวกเธอจึงพยายามปลอบใจและอยู่ข้างๆ หญิงสาวมาตลอด อะไรที่คนเป็นเพื่อนไม่อยากพูด พวกเธอก็จะไม่ก้าวก่าย แม้กระทั้งว่าใครคือพ่อของเด็กในท้องพวกเธอไม่เคยเอ่ยปากถามให้คนเป็นเพื่อนต้องเจ็บช้ำไปมากกว่านี้ เพราะถ้าหากเพื่อนสบายใจที่จะเล่า เธอก็พร้อมที่จะรับฟังและคอยอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน“พี่พูดอย่างกับตัวเองจะว่างมาช่วยเลี้ยงงั้นแหละ”“เหอะ สำหรับหลาน ฉันว่างเสมอแหละ”“จ้า ว่างก็ว่าง ป่ะ เราเข้าไปดูในบ้านกันดีกว่า

พีระเอ่ยถามน้องชายเพียงคนเดียวของตนเองด้วยความแปลกใจ เพราะโดยปกติแล้วเขาจะพักอาศัยอยู่ที่คอนโดเป็นหลัก นานๆ ทีถึงจะกลับไปค้างที่บ้านใหญ่ ที่มีพ่อ แม่ และพัชระอาศัยอยู่เป็นหลัก“วันนี้แม่ทำเมนูโปรดของพี่พีนะครับ เลยอ้อนอยากให้ลูกชายคนโตกลับบ้าน”เมื่อได้ยินน้องชายพูดแบบนั้น พีระถึงกับส่ายหัว พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ให้กับความอ้อนของผู้เป็นแม่ทันที นี้เขาคงไม่กลับบ้านใหญ่นานซะจนคนเป็นแม่ถึงกับให้น้องชายมาลากตัวเขากลับเลยหรือนี้“ก็นึกว่ามีอะไร ที่แท้ก็อยากให้กลับบ้านนี้เอง”“ก็ใช่นะสิครับ ก็พี่เล่นทำแต่งาน ไม่รู้จักพักผ่อนเอาเสียเลย พักบ้างก็นี้นะพี่พี ผมเป็นห่วง”“ไม่ต้องห่วงพี่หรอก พี่โอเค ทำงานเยอะๆ จะได้ไม่คิดอะไรฟุ้งซ่านไง”“พี่พีมีอะไร หรืออยากระบายความในใจ พี่คุยกับผมได้นะ พี่อย่าเก็บไว้คนเดียว ผมเป็นห่วง”พัชระเอ่ยบอกคนเป็นพี่ด้วยความห่วงใย เพราะเขานั้นทราบดีว่าคนเป็นพี่พยายามเก็บซ่อนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ในใจ แต่พัชระก็ไม่อยากจะก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของคนเป็นพี่มากนัก แต่ถ้าหากวันไหนที่พีระไม่ไหว เขาก็พร้อมที่จะรับฟังและช่วยหาทางออกอย่างแน่นอน“ไม่มีอะไรหรอก นายไม่ต้องเป็นห่วงพี่หร

39ผู้ร้ายตัวจริงเมื่อปรากฎชื่อและนามสกุลในหน้าจอของแอพธนาคารก่อนที่จะกดยืนยันการโอนเงิน พัชระและ พีระจึงตัดสินใจว่าจะค้นหาความจริงของเรื่องทั้งหมด โดยให้พัชระทำการโอนเงินไปยังบัญชีปลายทางด้วยจำนวนเงินหนึ่งแสนบาท และส่งสลิปการโอนไปยังเมสเซนเจอร์ของญานิดาพัชระ : send pictureพัชระ : พัชโอนเงินไปให้แล้วนะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเหรอญานิดา : กรุงเทพนะ พัชระ : จริงเหรอ พัชก็อยู่กรุงเทพนะ แต่พอดีสองสามวันนี้เราต้องมาประชุมที่ต่างจังหวัดนะญานิดา : เหรอ ดีจังพัชระ : เอางี้ไหม ในระหว่างที่รอพัชกับจากต่างจังหวัด เธอไปช้อปปิ้งรอเราไหม เราจำได้ว่าเธอเคยอยากได้กระเป๋าซักใบ ตอนนี้ยังอยากได้อยู่หรือเปล่าญานิดา : อยากสิ เราเก็บเงินมาตั้งนาน แต่ก็ยังไม่ได้ตามเป้าเลยพัชระ : งั้นเดียวพัชซื้อให้ เธอไปที่ร้าน XXXX นะ รู้จักไหมญานิดา : รู้ๆ อยู่ไม่ไกลจากบ้านเราเลยพัชระ : ดีเลย ไปถึงเธอแจ้งชื่อเรานะ เดียวร้านเขาจะจัดการให้ เธอเลือกได้ตามที่เธออยากได้เลยนะ เดียวเราจ่ายเองญานิดา : จริงนะ เดียวเราไปพรุ่งนี้เลย ขอบคุณนะ รักพัชนะพัชระ : แล้วเจอกันครับ=========================หลังจากนัดแนะกับญานิดาเส

40น้ำตาของพีระหลังจากเคลียร์เรื่องของญานิดาตัวปลอมเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น สองพี่น้องก็พากันตรงดิ่งกลับมายังบ้านใหญ่พงษ์นารา ที่มีพุฒและลินดา ผู้เป็นพ่อและแม่ของคนทั้งคู่ที่ตอนนี้กำลังรอคอยการกลับมาของลูกชายทั้งสองคนอย่างใจจดใจจ่อในขณะที่สายตาทั้งคู่ของพัชระจับจ้องไปยังถนนสี่เลนในขณะที่บังคับพวงมาลัย แต่ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหันมามองคนเป็นพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นระยะตั้งแต่รู้ความจริงจากผู้หญิงที่ชื่อน้ำฝนหรือญานิดาตัวปลอมแล้วนั้น พีระเอาแต่นั่งเงียบ ไม่พูดไม่จากับใครเลย“ไหนเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้พ่อฟังหน่อย”ทันทีที่กลับมาถึงบ้านสองพี่น้องก็โดนคนเป็นพ่อและแม่คาดคั้นให้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังทันที“พีเป็นอะไรหรือเปล่าลูก แม่เห็นเงียบตั้งแต่มาถึงบ้านแล้วนะ”“เปล่าครับแม่ ผมไม่เป็นอะไร”“งั้นผมจะสรุปให้ฟังคร่าวๆ เลยก็แล้วกันนะครับ”พัชระเอ่ยบอกกับพ่อและแม่ของตนเอง เพราะถ้าหากรอคนเป็นพี่ คงจะไม่จบง่าย“ตายจริง มีคนแบบนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วยเหรอ”หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของลูกชายคนเล็กแล้วนั้นคุณหญิงลินดาถึงกับต้องหายาหม่อง ยาดม มาสูดดมเพื่อให้สามารถห

41วันเดียวกันวันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ไม่มีวันได้ไหลย้อนกลับ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันผ่านมาแล้ว ไม่มีใครสามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ มีแต่ต้องก้าวไปข้างหน้าและทำมันออกมาให้ดีที่สุด เช่นเดียวกับเนเน่ที่ตอนนี้กลายมาเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งที่มีลูกชายแสนน่ารักแถมเพิ่มพิเศษที่มีมาตั้งแต่เกิดนั้นคือความซน เด็กน้อยที่มีผมดกดำ คิ้วเข้ม ปากนิดจมูกหน่อย และที่สำคัญคือลักยิ้มทั้งสองข้างที่เด่นชัดมาตั้งแต่ลืมตาดูโลก ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าเจ้าลูกชายแสนซนได้ DNA ของใครมามากกว่ากันระหว่างคนเป็นแม่และเขาคนนั้น“คุณแม่คร๊าบบบบบ”“น้องนนท์อย่าวิ่งครับลูก เดียวล้ม”เนเน่เอ่ยเตือนเจ้าเด็กพลังเยอะ ที่ตอนนี้กำลังวิ่งหน้าตั้งเข้ามากอดขาเธอแน่น เพราะรู้ว่ากำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่คนเป็นป้าอย่างรสาซื้อมาฝากนั้นเอง“นนท์ไม่วิ่งแล้วครับคุณแม่คนสวย”เจ้าตัวแสบเอ่ยบอกคนเป็นแม่พร้อมทั้งส่งสายตาออดอ้อนเพื่อไม่ให้คนเป็นแม่ดุ“อ้อนแม่แบบนี้อยากได้อะไรครับ”“นนท์อยากได้หุ่นยนต์ที่ป้ารสาซื้อมาให้ครับ นนท์เอาไม่ถึง คุณแม่โปรดช่วยเมตตาลูกชายสุดหล่อของคุณแม่ด้วยคร๊าบ”“หึ เจ้าเด็กแสบ”“น๊าคร๊าบ นนท์อยากได้”“โอเคครับ เดียวแม่หยิบให้ แ