All Chapters of ใต้เงาบำเรอรัก: Chapter 41 - Chapter 50

41วันเดียวกันวันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ไม่มีวันได้ไหลย้อนกลับ ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันผ่านมาแล้ว ไม่มีใครสามารถกลับไปแก้ไขอดีตได้ มีแต่ต้องก้าวไปข้างหน้าและทำมันออกมาให้ดีที่สุด เช่นเดียวกับเนเน่ที่ตอนนี้กลายมาเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งที่มีลูกชายแสนน่ารักแถมเพิ่มพิเศษที่มีมาตั้งแต่เกิดนั้นคือความซน เด็กน้อยที่มีผมดกดำ คิ้วเข้ม ปากนิดจมูกหน่อย และที่สำคัญคือลักยิ้มทั้งสองข้างที่เด่นชัดมาตั้งแต่ลืมตาดูโลก ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าเจ้าลูกชายแสนซนได้ DNA ของใครมามากกว่ากันระหว่างคนเป็นแม่และเขาคนนั้น“คุณแม่คร๊าบบบบบ”“น้องนนท์อย่าวิ่งครับลูก เดียวล้ม”เนเน่เอ่ยเตือนเจ้าเด็กพลังเยอะ ที่ตอนนี้กำลังวิ่งหน้าตั้งเข้ามากอดขาเธอแน่น เพราะรู้ว่ากำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ที่คนเป็นป้าอย่างรสาซื้อมาฝากนั้นเอง“นนท์ไม่วิ่งแล้วครับคุณแม่คนสวย”เจ้าตัวแสบเอ่ยบอกคนเป็นแม่พร้อมทั้งส่งสายตาออดอ้อนเพื่อไม่ให้คนเป็นแม่ดุ“อ้อนแม่แบบนี้อยากได้อะไรครับ”“นนท์อยากได้หุ่นยนต์ที่ป้ารสาซื้อมาให้ครับ นนท์เอาไม่ถึง คุณแม่โปรดช่วยเมตตาลูกชายสุดหล่อของคุณแม่ด้วยคร๊าบ”“หึ เจ้าเด็กแสบ”“น๊าคร๊าบ นนท์อยากได้”“โอเคครับ เดียวแม่หยิบให้ แ

43เรื่องราวของอดีตเพื่อนสนิทเช้าวันจันทร์.....“รสา ท่านประธานกับท่านรองเรียกพบด่วนนะ”“เฮ่อ”เมื่อได้ยินคำสั่ง รสาถึงกับถอนหายใจออกมาทันที มันเป็นอย่างที่เธอคิดไว้จริงๆ เพราะหลังจากที่รู้เรื่องราวทั้งหมด ยังไงซะ เธอผู้ยังอาศัยเงินเดือนจากพงษ์นารา ก็ต้องถูกเรียกไปสอบสวนอย่างแน่นอนย้อนไปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ หลังจากที่เธอวิ่งตามสองแม่ลูกนั้นออกมาจากร้านอาหาร รสาจึงตัดสินใจถามเพื่อนรุ่นน้องออกไปตรงๆ ว่าน้องนนท์เกี่ยวข้องกับครอบครัวพงษ์นาราใช่ไหม เพราะดูเหมือนว่าเนเน่จะไม่ค่อยอยากให้น้องนนท์ไปใกล้ชิดกับฝั่งนั้นซักเท่าไหร่นักและสิ่งที่มันติดค้างอยู่ในใจของรสามาตลอด นั้นก็คือน้องนนท์ที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับท่านรองและคุณหญิงลินดาราวกับแฝดคนละฝานั้นเอง เพราะตั้งแต่น้องนนท์คลอดจนอายุครบสามขวบ ทุกครั้งที่เธอมองหน้าหลานน้อยเธอก็พยายามนึกคิดอยู่เสมอ แต่ก็นึกไม่ออกซักทีว่าหน้าตาน้องนนท์คลับคล้ายคลับคลากับใครซักคน แต่ที่ไหนได้ เมื่อมาเจอท่านรองพร้อมๆ กับน้องนนท์จึงกับต้องอุทานออกมา มันใช่เลย ใช่แน่ๆเมื่อทุกอย่างมันกระจ่างชัดจนไม่สามารถหลีกหนีความจริงได้ เนเน่จึงต้องยอมเล่าความจริงให้

45วิ่งตาม อดีตเพื่อนสนิทเมื่อวานนี้พีระได้ข้อมูลมาจากรสา ว่าวันนี้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของน้องนนท์ในวัยเตรียมอนุบาล ดังนั้นครอบครัวพงษ์นาราต่างก็พากันมายืนรอส่งน้องนนท์ที่หน้าโรงเรียนเตรียมอนุบาลของเอกชนแห่งหนึ่งตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะคนเป็นปู่กับย่ากลัวจะพลาดการมาส่งหลานชายคนแรกของตระกูลเข้าโรงเรียนนั้นเองในส่วนของความสัมพันธ์และการยอมรับจากเนเน่พีระจะไม่มีวันยอมแพ้อย่างแน่นอน เขาจะต้องได้ทั้งตัวและหัวใจของเนเน่คืนกลับมา ดังนั้นแล้วเขาจะต้องค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เพราะเนเน่นั้น ใจแข็งมากแต่ก็ไม่แปลกใจหรอกที่เธอเป็นแบบนี้เพราะทุกอย่างมันเป็นเพราะความโง่เง่าของเขาเอง โง่จนเกือบจะเสียทั้งลูกและเมียไป“คุณค่ะ ฉันตื่นเต้น เมื่อไหร่น้องนนท์จะมาซักที”คนเป็นย่าถึงกับกระสับกระส่ายเพราะใจจดใจจ่ออยู่กับหลานชาย ที่วันนี้จะเป็นวันแรกของการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคม“เดียวหลานก็มา คุณหญิงหยุดเดินก่อนเถอะเดียวก็เป็นลมก่อนที่จะได้ส่งหลานเข้าโรงเรียนหรอก”“ก็ฉันตื่นเต้นนี้ค่ะ ไม่รู้ว่าหลานจะร้องไห้ไหม”“นั้นๆ หลานมาแล้วครับ”พัชระ ที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งคุณอาสุดหล่อ ชี้บอกกับทุกคนว่าตอนนี้น้องนนท์กับเนเ

47พ่อของน้องนนท์“ไม่เอาครับ น้องนนท์จะไปกับแม่”“แม่ไปแปปเดียวเองค่ะ รอแม่บนรถนะคนเก่ง”“ม่ายยย จะไปด้วย”เจ้าเด็กแสบเห็นว่าแม่จะไม่ยอมให้ตัวเองไปเดินตลาดด้วยก็พยายามดิ้นออกจากตักของคนเป็นพ่อทันที เพื่อที่จะเกาะแขนคนเป็นแม่ ยังไงก็จะไปกับแม่ ไม่ยอมรออยู่ในรถอย่างแน่นอน“เฮ่อ บทจะดื้อ ก็ดื้อไม่ฟังเลยนะ โอเค โอเค ไปก็ไป งั้นคุณรอในรถก็แล้วกัน ฉันจะรีบพาน้องนนท์ไปซื้อแล้วก็รีบกลับ”“พีไปด้วย เดียวพีอุ้มลูกเอง จะได้เร็วๆ ไง”“เฮ่อ”เนเน่ถึงกับถอนหายใจออกมาทันที เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยใจกับสองพ่อลูกคู่นี้จริงๆ เลย“ถึงแล้วคร๊าบบบ ไก่ทอดของยายนัน”เมื่อถึงร้านไก่ทอดร้านโปรด น้องนนท์ที่ตอนนี้โดนอุ้มรวบขาโดยคุณลุงใจดี ก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว จนยายนันเจ้าของร้านถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับลูกค้าตัวน้อยเจ้าประจำ“วันนี้พาใครมาด้วยหล่ะหนุ่มน้อยของยาย”ยายนันเจ้าของร้านไก่ทอดเอ่ยถามน้องนนท์ด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วลูกค้าตัวน้อยจะมาซื้อไก่ทอดกับแม่เพียงสองคนหรืออาจจะมีป้ารสาคนสวยที่ติดส่อยห้อยตามมาเป็นบ้างครั้ง แต่รอบนี้คือแปลกไป เพราะมีชายหนุ่มรูปงาม สูง ยาว เข่าดี การแต่งกายก็ดูภูมิฐาน

49ไดอารี่ กับการเปิดใจอีกครั้ง“นายไม่พูดแรงไปหน่อยเหรอ”เมื่อขึ้นรถมาได้เนเน่จึงเอ่ยถามยังพีระ ที่ตอนนี้กำลังขับรถพาเธอและน้องนนท์กลับบ้าน“ไม่หรอก ใครที่ไม่ให้เกียรติเน่ ก็เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติพี”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันหล่ะ”“เน่”พีระเอ่ยเรียกแม่ของลูกออกด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น บ่งบอกว่าตอนนี้เขาจริงจังมาก พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของเนเน่เอาไว้ โดยที่มืออีกข้างของเนเน่ก็ประคองกอดน้องนนท์เอาไว้ เพราะเจ้าเด็กน้อยนั้นนอนหลับตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว“ทุกสิ่งทุกอย่างที่พีทำมันลงไป พีทำเพื่อเน่กับลูกนะ พีอาจจะเคยเลว อาจจะเคยทำไม่ดีกับเน่ พีขอโทษนะ เน่รู้ไหมว่าพีรู้สึกกับเน่มากกว่าคำว่าเพื่อนตั้งแต่ตอนไหน ไม่ใช่ตอนที่พีรู้ความจริงเรื่องของคนที่มาสวมรอยเป็นเน่นะ แต่พีรู้สึกก่อนหน้านั้นอีก”“ตอนไหน”“ตอนที่เน่เดินออกมาจากชีวิตเรา”“ตอนนั้นเราดิ่ง เราสับสนมาก เราพยายามที่จะลืมเธอนะ แต่เราไม่เคยทำได้เลย จนวันหนึ่งเราทนคิดถึงเธอไม่ไหว เราจึงไปนอนที่ห้องนอนแขกที่เธอเคยนอน แล้วเราก็เจอกับไดอารี่ ที่เธอซ้อนมันไว้ใต้หมอน”“ไดอารี่งั้นเหรอ”“อืม”‘วันนี้นายเข้าเรียนช้า เราจดเน