All Chapters of ยุค 80 ฝ่ามิติครั้งนี้ ฉันต้องเป็นนางร้ายเท่านั้น: Chapter 31 - Chapter 40

คราวนี้...หงอู่ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด ต่างจากเมื่อสิบปีก่อนที่ใช้มุกนี้ใส่ร้ายไหลเฟิ่งแล้วไม่กล้าสบตา ครั้งนี้...หล่อนกลับกล้าจ้องหน้าเจียงสวี่ตรง ๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้น ไม่มีใครรู้ว่าหล่อนเกลียดอีกฝ่ายมากแค่ไหนเดิมที...หงอู่เคยเป็นคุณหนูที่ถูกตามใจที่สุดในตระกูลเจียง เหนือหล่อนยังมีพี่ชายอีก 3 คน แต่...คนที่พ่อรักที่สุดก็คือหล่อน ตั้งแต่เนิ่น ๆ พ่อก็บอกแล้วว่า จะรีบเกษียณเพื่อให้หล่อนได้เข้าทำงานที่โรงงานเครื่องจักร ในตำแหนงเลขานุการพอแต่งงานออกเรือนไปก็จะยกบ้านเล็กของครอบครัวให้เป็นสินเดิม ไม่มีใครกล้าคัดค้านสักคน แต่...แล้วยังไง ? เพราะหล่อนรักผู้ชายคนหนึ่ง ใช้เล่ห์กลอุบายเพื่อแย่งเขามา พ่อเกือบจะตัดขาดความสัมพันธ์กับหล่อน งานแต่งงานก็จัดแบบลวก ๆ งานการที่เคยคาดหวังก็ไม่ได้ สินเดิมก็ไม่ได้พ่อไม่รับหล่อนเป็นลูกอีกแล้ว วันที่พ่อล้มป่วยหนัก ช่วงนั้น...นังเจียงสวี่เล่นบทเจ้าเล่ห์ ปีนเขาเก็บชามาให้พ่อ ต้มยาให้พ่อกิน คอยอยู่เป็นเพื่อนเอาอกเอาใจพ่อ นังเจียงสวี่ตั้งใจเข้ามาแทนที่หล่อน แย่งความรักจากพ่อไปจากหล่อน กลายเป็นหลานสาวที่พ่อรักที่สุดทุกสิ่งในบ้านที่ควรจะเป็นขอ

“ปล่อยให้สาปไปเถอะค่ะ” เจียงสวี่ส่ายหน้าเบา ๆ ไม่อยากนึกถึงคนแบบนั้นอีก อาเธอไม่มีวันได้ออกมาแล้วแหละ“แม่คะ ปู่อยู่ไหนคะ ?”“ปู่ยังอยู่ที่สถานีตำรวจ อาชุยหนูก็ไปถึงที่นั่นแล้ว” หลินหว่านถอนหายใจเบา ๆ ยังดีที่ลูกสาวเธอเกิดมาโชคดี ลูกสาวแท้ ๆ อยากจะทำร้ายหลานสาวสุดที่รัก ปู่เจียงคงอึดอัดใจมากแน่ ๆไค่ซูเป็นคนทำงานเร็ว ฟ้ายังไม่ทันสว่าง บันทึกคำให้การและหลักฐานทั้งหมดก็ถูกวางตรงหน้าทุกคนแล้ว เป่าอิงจ้างวานคนอื่นทำร้ายเจียงสวี่ เมื่อยี่สิบปีก่อนยังเคยสลับยาของอดีตภรรยาหย่วนซานจนถึงแก่ชีวิต ตอนนี้…ลูกสะใภ้ของเป่าอิงฟื้นแล้ว กุมคอที่พันผ้าแน่นเดินมาที่สถานีตำรวจ เล่าทุกเรื่องที่รู้ให้ตำรวจฟัง เธอยังลงนามและประทับลายนิ้วมือในสำนวนด้วย“ลุงเจียง คดีของเจียงหงอู่ ท่านอยากจะให้ทางเราเปิดเผยหรือไม่เปิดเผยดีครับ ?”หงอู่กลัวว่าเรื่องนี้จะทำให้สามีของหล่อนเดือดร้อน จึงยอมรับสารภาพทั้งหมด ต้าโหย่วมองหลักฐานทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะ พลันแก่ชราลงไปอีกหลายปี ทำไมตนถึงให้กำเนิดลูกสาวจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเกินคนอย่างนี้ได้ลูกชายคนโตคือผู้สืบทอดคนต่อไป ถูกหลิงจือกุมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ส่วนหงอู่เป็นลูกสาวคนสุดท

เจียงสวี่เห็นทั้งคู่เก้อ ๆ กัน ก็กลั้นหัวเราะไว้ “แม่ หนูเห็นมีแต่แม่นี่แหละ ที่แต่งไปแล้วไม่อยากอยู่กับสามีตัวเอง พ่อคะ หนูไม่ย้ายไปหรอกนะ ถ้าบ้านชุยเงียบไป ก็จัดลูกเพิ่มอีกสักคนสิคะ บ้านจะได้ไม่เงียบเหงา เด็กน่ารักจะตาย”หลินหว่านกับผิงโจวถึงกับอึ้งดวงตาเบิกโพลงพูดอะไรไม่ออก ไค่ซูเองที่ได้ยินก็ถึงกับหัวเราะลั่น ก่อนจะเคาะที่หน้าผากของเจียงสวี่เบา ๆ“หนูนี่ช่างพูดช่างจาจริง ๆ เหมือนกับผิงโจวไม่มีผิด”……….หลังจากที่เจียงสวี่ส่งแม่เสร็จก็กลับมาที่บ้านเจียง ญาติพี่น้องมาพร้อมหน้า คึกคักกินดื่มฉลองงานแต่งกันอย่างสนุกสนาน…กั๋วจู้สะพายกระเป๋าใบใหญ่ มืออีกข้างหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง เดินออกมาจากบ้านพักรับรอง กุ้ยเซียงมั่นใจนักหนาว่าพวกเขาต้องได้ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเล็กของตระกูลเจียงแน่ และยังยืนยันหนักแน่นว่าหลินหว่านกับผิงโจวไม่มีทางได้แต่งงานกันอย่างแน่นอน แต่…ผลลัพธ์ที่ได้กลับตอนนี้…เขากำลังลำบากเก็บข้าวของย้ายบ้าน ในขณะที่อดีตภรรยากลับนั่งรถจี๊ปอย่างสง่างามออกเรือนไป รถดันวิ่งสวนกับเขาพอดี ผ่านกระจกใส เขามองเห็นชัดว่าผู้หญิงที่เคยเป็นของเขากำลังก้มหน้ายิ้มบาง พูดอะไรบางอย่างกับชายในชุด

“เธอเพิ่ง 17 ยังเด็กอยู่” ชิงชวนอ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ สุดท้าย…ก็ตัดสินใจยื่นห่อผ้าให้เจียงสวี่“ลองเปิดดูสิ ของพวกนี้ ใช่ของที่เธอทำหายมั้ย ?”เจียงสวี่มีสีหน้างุนงง ก่อนจะยื่นมือรับห่อผ้านั้นมาเปิดดู ก็พบว่าของที่หายไปยังอยู่ครบชุดชั้นใน 2-3 ชุด ปากกาหมึกซึม และตั๋วหนังเก่า ๆ อีก 2 ใบ“ของอยู่ที่พี่เหรอ ?” เจียงสวี่กระตุกยิ้มมุมปาก“พี่…ไม่ได้แอบดูของในนี้ใช่มั้ย ?” ก็แน่อยู่แล้ว ไม่ดูจะรู้ได้ไงว่าเป็นของของเธอ แค่คิดว่าของในห่อผ้านั้นเธอเคยใส่มันแล้ว อยู่ ๆ ใบหน้าเขาก็ร้อนผ่าว“พี่ไม่ได้ตั้งใจเปิดดู” เจียงสวี่เก็บของอย่างทะนุถนอม แล้วพูดว่า“โชคดีที่พี่สกัดไว้ทัน ไม่งั้น…ของพวกนี้คงหายไปแล้ว เอ๊ะ ? ทำไมหน้าพี่แดง ? เดี๋ยวเราสองคนก็แต่งงานกันแล้ว อย่าบอกนะว่า พอเราแต่งงานกันแล้วพี่ไม่กล้ามองของพวกนี้น่ะ ?”เขาสู้เธอไม่ได้จริง ๆ ขณะที่กำลังก้มตรวจดูขาของเจ้าต้าหวง ชิงชวนก็ได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า“พรุ่งนี้เธอต้องไปทำงานแล้วใช่มั้ย ? คืนนี้…เข้านอนเร็วหน่อยนะ วันนี้…พ่านจู้ขาหัก พรุ่งนี้…เธอไปทำงานพ่อไอ้พ่านจู้หาทางเล่นงานเธอแน่ เธอต้องเก็บแรงไว้สู้”ตระกูลกู้ เฉิงหลงทำเรื่องเล

“ขอบคุณมากนะคะหัวหน้ากุ้ย ฉันกับเฟยเฟยจะทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ”เฟยเฟยแอบคิดในใจ นี่มันงานยากงานหนักนะนั่น เพื่อนร่วมงานคนใหม่ของเธอนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ แต่…ลี่ผิงกลับไม่เห็นด้วย“หัวหน้ากุ้ย ถ้าพวกเขาสองคนมัวแต่จัดห้องเอกสาร แล้วใครจะหาเอกสารที่พวกเราต้องการใช้ล่ะ ?”“งั้น…ก็หากันเองสิ เธอคิดว่าของเธอมีค่า แล้วเวลาคนอื่นไม่มีค่าหรือไง ? ฉันจะเสนอผู้จัดการโรงงานกับประธานสหภาพ ให้เจียงสวี่กับเฟยเฟยใช้เวลาครึ่งปีในการจัดห้องเอกสารให้เสร็จ ครึ่งปีนี้ใครจะหาอะไรก็จัดการเอง อย่าไปรบกวนคนที่ทำงานมีประโยชน์ให้โรงงาน”“!!!” ลี่ผิงโดนตอกกลับจนไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีก แต่เดิมตั้งใจจะกดงานเจียงสวี่ให้ยุ่งจนทำอะไรไม่ได้ สุดท้าย…กลับกลายเป็นเปิดทางให้ว่างงานครึ่งปีเสียอย่างนั้นเฟยเฟยไม่คิดว่าเรื่องจะพลิกผลันแบบนี้ เธอทำงานแทนพ่อในห้องเอกสารมาสามเดือน หาของจนปวดหัวทุกวัน ตอนนี้…มีเวลาครึ่งปีจัดระเบียบห้องให้เรียบร้อย หลังจากนี้งานก็จะง่ายขึ้นหน่อย“ค่ะหัวหน้ากุ้ย หนูจะทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ”……….“หัวหน้ากุ้ยคะ วันนี้…ขอบคุณมากนะคะ” หลังเลิกงาน เจียงสวี่ตั้งใจมาขอบคุณถึงสหภาพ ทั้งผู